Western

Chief

Chief heet hij.
Staat al een tijdje bij ons op stal, maar ik had hem nog niet ontdekt.
En tot mijn verbazing blijk ik op zijn vader, en op zijn opa en oma gereden te hebben.
Bandit, zijn opa, was een echte donderstraal en deed zijn naam eer aan.
Mooi bont getekend, een echt Indianenpaard.
Eentje van uitersten. Of hij liep voor geen meter. Sporen voelde hij dan niet eens.
Prikte jij mij? dacht hij dan en ging vrolijk verder met eigenwijs zijn.
Of hij naaide er opeens tussenuit tijdens een rustig galopje en stond jevervolgens ongewild aan de andere kant van de bak. Beetje ongeleid projectiel-idee.
Had ie zijn dag, dan kon je er een mooie proef mee lopen.
Bandit is goed terecht gekomen, hij heeft nu een baas die hem aan kan.

Bandit
Bandit

Samen met Haesta kreeg Bandit een zoon: Slide.
Slide is gespikkeld in plaats van gevlekt, maar heeft ook iets Indiaans-achtig.
Merries normaal gesproken heel bezorgd voor hun veulens, maar mogen wij mensen er toch al snel bij. Maar Slide vond dat hij voorrang had op alles.
Vrat zelfs het eten van zijn moeder op en duwde haar in de hoek.
Het zal je veulen maar wezen!
Hij is een tijdje weg geweest. Maar sinds een aantal maanden weer terug op stal.
En zijn moeder is hem blijkbaar niet vergeten wat heel uitzonderlijk is.
Ze neemt nu wraak op hem en Slide moet het niet wagen om in haar buurt te komen.
Mijn laastste les op Slide was nogal enerverend.
Hij verrekte het om te lopen en stond gewoon midden in een galop stil.
En dan moest ik oppassen om niet uit het zadel gelanceerd te worden.
Maar de humor kan ik er dan ook wel weer van inzien.
Dus ik ben maar echt cowboytje gaan rijden en Slide koos toch wel eieren voor zijn geld.
Het arme beest was na de les dan ook helemaal zeiknat en ik loop nu nog met spierpijn rond.

Slide

Slide

Chief is dus een zoon van Slide. Ik ben even kwijt wie zijn moeder is.
Ook hij is een donderstraal eerste klas.
Dat zit blijkbaar in de hengstige genen.
En is bont gevlekt. 4 jaren jong en met een klein trauma.
Hij durft de bak niet in en heeft wat met mannen.
In de stal laat hij regelmatig merken dat hij er is.
Zet gerust zijn voorbenen in de voerbak en kijkt dan triomfantelijk om zich heen.
Chief heeft ook een gave, die ik niet gauw bij paarden zie.
Hij leest namelijk je ogen.

Chief

Chief

“Je ogen zijn de spiegel van je ziel”, schreef da Vinci ooit.
En daarom misschien wel je meest waardevolle bezit.
Door iemand zijn ogen kun je zien hoe hij zich voelt, en welke emoties hem raken.
Op het moment dat die emoties in een persoon wakker worden gemaakt zie je iets veranderen in de ogen. Boos, verdrietig, bang of juist blij, en dat verraadt zich door de ogen.
Vooral bij goeroes en leermeesters die veel aan meditatie doen is te zien dat zij een onvoorwaardelijke en open liefdevolle blik hebben. Hierbij staan de ogen open voor alles wat komt, zonder verwachtingen of een oordeel.

Sorry, dit was even een kleine afdwaling………….
Afijn Chief weet dus wat je gemoedstoestand is.
Hij kijkt je diep doordringend aan. Je wordt nog net niet figuurlijk uitgekleed.
En aan de hand daarvan bepaalt hij zijn houding naar jou.
Een man hoeft dan ook niet zomaar zijn stal binnen te lopen.
Ik als vrouw, werd natuurlijk gekeurd door Chief.
Op afstand even kat uit boom kijken.
Daarna kwam hij naar me toe en moest ik hem kroelen.
En zomaar uit het niets kreeg ik een zoen van hem.
Omringt door een hete adem.
Wel niet zo’n lekker odeurtje, maar toch.
Dit is dan zo’n kleine unieke ervaring, die je niet vergeet…..

Enerverend buitenritje

Het was ondanks alle sombere voorspellingen lekker weer en we stonden net met de paarden buiten, toen de druppels vielen. Wat doen we vroeg hij? Gewoon doorgaan, we kunnen alleen maar nat worden. Even later liepen we met 5 paarden het pad in richting de bossen en het was droog. De weergoden waren ons gunstig gezind.
Meteen kwamen er herinneringen bij me naar boven, mn laatste buitenrit was nl met onze overleden cowgirl. Het voelde goed, ik wist dat ze over ons waakte.

Utah had er zin in. Mee dat we het bospad inlopen begint ze te dribbelen. Madam vond het nu al tijd voor een flinke galop. Even later krijgt ze alsnog haar zin. In een rustig galopje gaan we verder de bossen in, zelfs de zon laat zich af en toe zien.
Dit keer laten we de heivlakte links liggen en rijden door tot we langs een kamp van het leger rijden. We stappen rustig verder en ik vertel de rest een anekdote daarover.

In een grijs verleden heb ik nl bij een manege gereden in de Drunense Duinen. Op gegeven moment hadden ze een ex-jachtpaard aangeschaft. Ik had de eer om daar op te mogen rijden. En al vrij snel begreep ik waarom hij (weet zn naam helaas niet meer) niet geschikt was voor de jacht. Als iemand een trompet nadat trok zijn lijf helemaal strak en stond ie in de starthouding om er vandoor te gaan. Maar dat was nog niet alles. Op een avond kwamen we met zn 2-en terug van een duinenrit toen we  stuitten op een patrouille van het leger vlak voor de manege. Ze gingen beleefd aan 2 kanten van het pad staan zodat we er door konden. Maar die van mij was opeens in alle staten. Hij durfde er niet langs en ik verrekte het om af te stappen of door de bossen te gaan. We hadden een probleem.
Een doorgewinterde en gespierde sergeant of majoor of zo, maakt verder niet, pakt mn paard bij het hoofdstel en leidt ons zo langs de camouflage-mannen. Onder mij voel ik de gespannenheid en vervolgens de bokken die hij hier en daar weg geeft. En zo bereiken we veilig de manege, de manschappen met ontzag voor mij en die hoge pief achterlatend.
Ik voelde met best trots.

Net als ik mijn verhaal gedaan heb, zie ik Utah haar oren spannen en focussen op een groep camouflage-soldaten. Ook zij gaan netjes langs het pad staan. Maar Utah heeft besloten om er niet langs te gaan. Vandaag in ieder geval niet en ze draait gewoon om.
Fijn, ik krijg orders om met benen er in en losse teugels Utah er voorbij te loodsen.
Dat lukt uiteindelijk, en ook zij doet dat met diverse bokkensprongen.
Het zal een raar gezicht geweest zijn, maar goed. We hebben het gehaald.
En ook deze manschappen hebben ontzag voor ons. Voelt wel goed hoor.

Vervolgens rijden we helemaal langs de spoorlijn terug. Net zoals in de westernfilms weet je wel. Ik hoef nog net niet van mn paard af te springen, de rijdende trein op.
De trein is er niet, Utah doet alsof van wel, en zet er een flinke galoppas in.
Net als we de bossen weer indraaien, dendert de trein voorbij, Utah balen.

Afijn, dit had ik ff nodig. Frisse wind door mijn hoofd en wat stress kwijt.
Ontladen heet dat geloof ik. Afijn, ik hoop dat Utah goede geleiders naar de aarde heeft, want die heeft die gespannen houding van mij natuurlijk aangevoeld.
Ze is temperamentvol, dat mag, en ook mijn knuffel………..
Ennuh, geen druppel regen meer gehad tot aan de manege.
Bedankt cowgirl!

Chex en Moos, beiden klein en broos

Woensdagavond zag ik Chex voor het eerst. Hij speelde in de bak met zijn moeder Jacky. Althans hij hield zijn moeder druk bezig met zijn geravot. Slechts 5 dagen oud. Hoog en wankel op zijn benen staand. Kijkt met nieuwsgierige en vrolijke ogen de wereld in. Zoon van Dustin Tari, hengst en trots van de manege. Heel gespierd, mooie bouw en met lange stoere manen. En hij houdt van knuffelen. Zijn moeder is een Painter, westernpaard op hoog niveau, mooi wit-bruin gevlekt en een zorgzame moeder. Op stal ging Chex even languit gestrekt in het hooi. Dicht bij zijn moeder. Bijkomen van de drukte en de nieuwsgierige mensen voor zijn staldeur. Dan staat hij op, wankelt naar zijn moeder, leunt tegen haar aan en heeft houvast. Hij heeft slaapbeentjes bedenk ik, lachen hoor. Niet te bedenken dat zo’n veulen uit zo’n kleine buik is gekomen! Gelukkig weet hij van de wereld nog geen kwaad en dat is weer het verterende aan zo’n beestje. Jong, onschuldig, speels en een hoog knuffelgehalte.

Later op de avond maak ik ook nog kennis met Moos. Een vriend van mij is al lange tijd op zoek naar een rood- en langharige chowchowpup. Dik een jaar geleden is zijn 2de chowchow Sam overleden en nu was de tijd gekomen voor een andere hond. In Nederland was nergens zo’n pup te krijgen totdat hij een paar dagen geleden onverwachts een telefoontje kreeg uit het Noorden van het land. Of hij nog een puppie zocht, een reu. Ja zeker en ze maakten meteen een afspraak. Hij mailde mij de website en aangezien ik Sam ook 6 jaar gekend heb, was ik stiknieuwsgierig. En ja, deze Chowchows hadden inderdaad trekjes van Sam. Vooral de moeder en daar de moeder van. Toen ik hem sprak kwam hij net terug van de ontmoeting met Moos. Hij was meteen voor het beestje gezwicht. En toen ik de foto’s zag, begreep ik waarom. Moos (van Sam en Moos) heeft net zo’n ondeugend en eigenwijs koppie als Sam. En zo te zien was hij een echte donderstraal. Een lotje uit de loterij! Hij moet nog een paar weken wachten want Moos is nog te jong (net voor mijn verjaardag geboren), maar de fokster wil graag oppassen tijdens vakanties. Dat zijn nou de echte fokkers, die doen het voor hun plezier en met hart en ziel. Heel leuk dat Moos naar het zuiden komt. Hoewel ik zijn vrouwtje niet ben, ook ik heb het beestje al in mijn hart gesloten. Zeker weten dat hij een goed thuis krijgt en zijn baasje erg blij met hem is. Ennuh, misschien mag ik Moos na zijn opvoeding wel een dagje lenen……………

Magic

Vanavond had ik weer de eer om op Magic te rijden. Magic is een quarterhorse. Voor de 3de keer drachtig en een vurige tante. Maar het “heetst” is er tegenwoordig een beetje van af. Natuurlijk eerst de borstelbeurt wat ze eigenlijk wel lekker vindt. De temperatuur begint te stijgen, dus ze begint te ruien en in tegenstelling tot de niet-drachtige dames is ze niet “hengstig” wat in Jip-en-Janneke taal: geil, betekent. Als ik een voor een haar hoeven uit krab hangt ze balorig tegen me aan. Maar ze flikt me ook om een grote wind te laten als ik haar achterbenen doe. Wat een walm produceert ze! Ze is loaker vandaag en redelijk meegaand. Fons vertelt haar geschiedenis. Ooit kwam een man naar hem toe die vroeg of hij 2 stallen beschikbaar had voor zijn paarden. Hij kwam ze de volgende dag beiden brengen. Een daarvan was Magic. De eigenaar heeft zich daarna niet meer laten zien. Uiteindelijk heeft Fons de paarden via een rechtszaak laten onteigenen. Het andere paard heeft hij verkocht en Magic gehouden. De man blijkt later de moordenaar te zijn van de vrouw die 4 jaar geleden in de bossen bij Baarle-Nassau is gevonden. Beetje luguber, maar Magic is goed terecht gekomen. Ze is een heethoofd. Gaat bij wedstrijden helemaal door het lint. En met een buitenrit kan ze ook niet mee, behalve als Fons haar berijdt. Ondanks het veulen wat ze draagt heeft zo nog pit en snelheid genoeg. Zodra je verkeerd in  je zadel zit of de teugels te strak neemt word je door haar afgestraft. Eigenlijk een hele goede lerares. Ze heeft ook een heel mooi markant hoofd, wat je ook in haar veulens terug ziet. Als je diep in het zadel zit en met een losse teugel rijdt, doet ze alles voor je. Fons vertelde dat ze ook lang slidings kan maken. Hij heeft er wel eens een met haar gemaakt van 18 meter  en ze eindigde op haar achterwerk. Geweldig zo’n merrie. Terug op stal heb ik haar nog lekker droog gewreven. De appel en het brood at ze met smaak op en lebberde daarna haar voederbak helemaal uit. Nog een paar maanden en dan komt haar veulen. Ze zal weer met verve een goede moeder zijn. Ik kijk er nu al naar uit!

Arthur’s Western Store/Stable

Arthur’s Western Store is al een begrip in Nederland. Maar tijdens de jaarlijkse uitverkoop op het eind van het jaar blijken ook Duitsers en Belgen hem te vinden. Zoals ook vorige week. Met 4 vrouwen van onze manege zijn we daar naar toe gegleden. En het was er weer toppie druk. Je kon er bijna over de mensen lopen en knap dat ze er ook nog op toe kunnen zien dat er niks gejat wordt. Na dik 1,5 uur zoeken, grabbelen, graaien, passen en advies slaagden we met 2 paar sporen en 3 chaps voor een hele mooie prijs (we hadden geplande mazzel!). Maar dat van ons was nog niks vergeleken met de zadels en tuigagae wat als warme broodjes over de toonbank ging. Boven in de kantine was  paniek. De stoppen waren doorgeslagen, dus voorlopig geen broodje hamburger voor onze hongerige magen. Dan maar toosten op onze geslaagde aankopen. Om 18.00 uur begon de show. Eerst een demonstratie van de Europese kampioene op een heel erg mooi paard. Daarna werden paarden geshowd in de categorie van veulen tot 3 jaar. Wat een prachtige beesten en wat een rijkdom liep daar rond! Zo leerden we dat een blue roan veulen, een veulen is met een hele aparte kleur blauwgrijs wat bijna niet voor komt maar blijkbaar heel gewild is. Even Googelen levert nog maar aparte kleuren op: sorrel, chestnut, bay, black, buckskin, dun, red dun, gray, grullo, palomino, red roan, blue roan, bay roan, perlino en cremello. En zoals het gaat met mensen op stand die een adelijke naam hebben zoals “Peter-Paul van Boven tot Onderen in het Veld”, hebben die paarden ook van dat soort namen. Denk je eens in als je een paard moet roepen. Voordat je klaar bent met de naam uit te spreken heeft het paard zoiets van: het zal wel, en draait zich lekker om om verder te grazen. Maar de meest aparte vond ik wel :”Give Me A Shot” met nog een hele hoop erachter. Klinkt apart als je buiten in de wei je paard zo roept : Give Me A Shot……………….

Give me a shot

Kleur:
Quarter Horses komen in vele kleuren voor zoals: sorrel, chestnut, bay, black, buckskin, dun, red dun, gray, grullo, palomino, red roan, blue roan, bay roan, perlino en cremello.

Hunt

Hunt heet eigenlijk Hunter. Hij is inderdaad een jager, maar dan alleen voor wortelen. Als je een wortel in je hand houdt, ruikt hij dat meteen en loopt je zo achterna! Verder is ie erg eigenwijs en bang voor allerlei nieuwigheden. Een nieuw schot in de bak maakt hem al erg nerveus. Laat staan een vogeltje dat op een tak springt. Hij ziet het! Affijn, verder is dat paard goed te handelen, mits je maar de goede instructies geeft. Echter dan nog kan hij dwars liggen. Zoals afgelopen zondag op de wedstrijd.
Eerste onderdeel is Pleasure:
De deelnemers stappen samen de arena in en moeten aan de wand (rail) blijven. Passeren is toegestaan, maar de ruiter mag geen cirkels rijden of de arena oversteken. De drie verschillende gangen – draf, stap en galop – worden op zowel de linker- als de rechterhand getoond. De gang die doorzittend wordt gereden (jog) is erg belangrijk. Het is een langzaam gereden draf die beslist niet sloffend op de voorhand mag worden gereden.  Bij het commando ‘reverse’ maken de deelnemers een draai van 180 graden en veranderen zo van hand. Een te hoge of te lage snelheid, verkeerde gang op het gevraagde moment, verzet van het paard, te diepe of te hoge halshouding van het paard of ‘break of gait’ (uit de betreffende gang vallen), worden als overtreding aangemerkt. Het paard moet gereden worden zonder overmatige of storende correcties van de ruiter. Dit hoeft niet aan losse teugel, maar dit geeft wel een indicatie voor de africhtingsgraad. De zwaarte van de proef ligt op het aangenaam te rijden zijn van het paard. en de gehoorzaamheid.
Hunt vond het allemaal wel gezegend en deed wat ik hem vroeg. We haalden dan ook een 3de plaats.

Tweede onderdeel is Trail:
De benaming trail slaat op het spoor dat normaal in de vrije natuur wordt gevolgd. In de arena worden de hindernissen nagebootst, zoals een hek openen en sluiten, over balken heen stappen, draven of galopperen, een brug overlopen, in een vierkantje een heel rondje om zijn eigen as draaien (een soort kleine spin, pirouette) en achterwaarts gaan volgens een bepaald patroon (vaak een L-figuur).
Hunt werd al wat onrustiger, alhoewel hij de hindernissen goed nam. Over balkjes stappen in draf ging al niet meer en in stap over de brug, werd een onbesuisde draf en hij liep net op het randje. Goed voor een 2de plaats.

Het laatste onderdeel Reining:
Reining is bedacht om het atletische vermogen van een “ranch” type paard te laten zien, in een gesloten ruimte van een show arena. Deelnemers moeten een van de 10 patronen (patterns) rijden, verdeeld over 8 onderdelen. Inclusief langzame kleine cirkels, grote snelle cirkels, vliegende gallopswissels, 360 graden draaien vanaf dezelfde plek (spins) en de veelal spannende en dynamische “slidingstops” die echt typerend zijn voor het reining paard. Ondanks de “ogende” ontspannen houding van zowel ruiter als paard en de losse teugels, die typerend zijn voor deze discipline, is reining een sport met een hoog competitie gehalte. Het vereist enorm veel concentratie van zowel ruiter als paard.
Ik merkte het al toen ik met Hunt de bak in stapte. Heel onrustig, bleef niet staan.
Waar die last van had???????
De cirkels waren 1 grote puinhoop. Hij peerde er tot 3x toe tussenuit.
Nieuwe poging, weer niet te houden. alsof hij peper in zijn reet had!
Spinen kan ie, maar vandaag dus niet.
Andere kant op, dat ging beter.
Toen de sliding stops. Nou hij had me toch een vaart.
Die gingen dus goed.
Afijn, deze hele show van hem was niet eens een troostprijs waard.
Wat kan dat paard eigenwijs zijn!.
Maar hij heeft wel een speciaal plaatsje in mijn hart!

Magic

Ze is krachtig, sterk, stoer en supersnel. Maar vooral een echte moeder-merrie.
Ik zadelde haar op en haar veulen Floor drentelde om haar heen. Floor voelde aan dat er wat ging gebeuren.
Mama ging zo weg, zonder haar! En dat gebeurde steeds vaker. Fons moest Floor met kracht tegen houden zodat ik Magic uit de stal kon halen. Een hoop vergeefs gehinnik en gesputter van Floor. Magic hinnikte een paar keer terug en that’s it.
Ze had echt zo iets van, en nu even iets anders! In de les was ze weer lekker vooruit, wierp zo af en toe een blik op de stal waar Floor nog steeds bezig was haar ongenoegen te uiten. Wat een stoere moeder is  ze toch. Na de les, moest Floor zelfs in de hoek van de stal geduwd worden. Wat zit er toch al een hoop kracht in zo’n veulen! En Magic stapt heel bedaard de stal binnen en begint meteen van het verse stro te eten. Floor kalmeert meteen en de rust is wedergekeerd. Vertederd kijk ik naar die 2. Wat een mooi stel is het zo.
Jammer dat dat niet zo blijft. Maar ook veulens worden groot en in de natuur moeten ze dan ook zelfstandig worden. En Magic blijft lekker zichzelf. Krachtig, sterk, stoer en supersnel!