tiny little bigband

BJF 49ste editie, za 1 juni

2019-04-24 15.17.19 Zaterdag 1 juni 2019

Vandaag mag ik eerst invallen op het nieuwe podium bij het Nassau hotel wegens een zieke. Het was even zoeken, en een weg vinden tussen de festivalgangers, maar dan arriveer bij een modern hotel, in een wat afgelegen stadsgedeelte waar ik nooit kom. Goed verstopt zeg maar. Johan heeft zich genesteld in de schaduw van een boom naast het podium. Ook hij moest invallen als “vliegende kiep” zijnde. De zon schijnt in volle kracht en ik ben blij dat het een grote boom is zodat ik naast Johan kan zitten. Een ouder echtpaar wijst ons op een telefoon die in het zicht ligt op de motor die achter het podium geparkeerd staat. Johan loopt met ze en verhuist de gsm naar een vakje in de kuip. Hopelijk begrijpt de eigenaar deze “hint”.

Het is tijd voor de bandwissel. Podium leeg maken en weer vol zetten met instrumenten van de volgende Engelse band. “Can we have some beer and a lot of water please?” Natuurlijk kan dat en ik bedenk dat volgend jaar dit podium aan de andere kant van het plein weggezet zou moet worden aangezien de band nu pal in de zon zit zonder enige schaduw. “ Excuse me, but could you also arrange some chairs which do not bend over”. Na wat gebarentaal begrijp ik hem. In de klapstoelen die er nu staan, schuiven ze naar achteren. Da’s niet handig met hun instrumenten. Het hotel kan gelukkig wat regelen. Mijn stekje verhuis ik naar de andere zijkant van het podium aangezien de zon het gewonnen heeft van de schaduw en ik bijna op kookpunt ben. Johan is inmiddels gaan eten en ik bekijk nieuwsgierig het publiek en het restaurant dat de aparte naam: “Liefdegesticht” heeft. Het is de culinaire hotspot van Nederland laat ik mij vertellen.

2019-06-01 16.49.25 HDR

Een echtpaar met duo-campingstoel installeert zich voor het podium. Daarnaast neemt een gezette man plaats die zonnig gekleed is: helemaal in het geel en relaxt onderuit zakt. Tussen de mensen ontwaar ik een t-shirt met de toepasselijke en originele tekst: “Mein erstes Wort ist Jazz”, gedragen door een 40+ er. Babies in een hangzak of in een kinderwagen voorzien van oorbeschermers.
Grappig gezicht die kleintjes zo. De piano is inmiddels gestemd door onze BJF-pianoman en de band kan gaan aftrappen. Het pleintje is inmiddels weer volgestroomd met jazzliefhebbers die speciaal voor deze “Vitality Five” gekomen zijn.
De heren leerden elkaar in 2015 in een informele sfeer kennen, en zijn uitgegroeid tot een all-star kwintet dat zich specialiseert in de authentieke jazz uit de jaren ‘20. Met een liefde voor de opzwepende ‘hot stomps’, zijn de vijf geïnspireerd door de muziek van de California Ramblers, Jelly Roll Morton’s Red Hot Peppers en vele anderen. De Vitality Five bestaat uit vijf sensationele virtuozen uit Engeland, Amerika en Australië. Sinds hun oprichting zijn ze op verschillende festivals verschenen en hebben ze door heel Europa gereisd, live opgetreden voor BBC Radio Three en hebben ze al twee albums opgenomen.

2019-06-01 17.43.57 HDR.jpg

Als je er van houdt is het best leuke muziek. Vakmensen zijn het, ondanks de hitte blijven ze professioneel en spelen koel hun swingende repertoir. Totdat ik een kudde schapen hoor. Vreemd, dwars door de muziek heen. Nieuwsgierig ga ik toch eens voor het podium kijken. Tot mijn verbazing en hilariteit van het publiek, voeren ze een schapen-nummer op. En jawel, de muzikanten blaten tussen het spelen door. Echt, dit is wel heel uniek om te zien en te horen! Zou het over een schaapskudde gaan? 😉. Johan is terug en ik mag nu aan tafel aanschuiven na eerst langs het heerlijke buffet te zijn gelopen en lekkere dingen opgeschept te hebben. Gezellig met wat collega’s bijkletsen. Als ik terug loop tref ik een echtpaar dat net hun fietsen komt ophalen. Ze hebben de hele middag gedanst, eigenlijk de afgelopen dagen, nu is het even genoeg. Morgen hebben ze een wedstrijd. Ik wens ze veel succes. Afscheid van Johan en door naar de Havenmarkt, mijn volgende post.

2019-06-01 20.57.50.jpg

Goede timing en wat stress als ik arriveer. Frank en Michel zijn druk met de bandwissel. Daarna word ik bijgepraat door Frank. Een van de beveiligers is door het poortje achter het podium dat naar de KMA leidt gelopen. Met andere woorden, er was daar geen toezicht. De beveiliger had dit gemeld bij de beveiliging van de organisatie. Op zich wel terecht, maar dat had ook anders gekund. Frank heeft er nu 2 studenten weggezet die toch dienst hadden. Eerst maar eens de Tiny Little Bigband (TLBB) op het podium installeren.
TLBB is de meest stijlvolle band van Nederland. Topmuzikanten en een gepassioneerde frontman bieden een ruige en zwoele nachtclubsfeer. Deze party-kings bepalen de sfeer en maken zo van elke gelegenheid een onuitwisbare herinnering. TLBB beheerst de juiste combinatie van repertoire, onberispelijke uitstraling en entertainment van het hoogste niveau. De band is daarom de vaste act bij toplocaties zoals Amstel Hotel, Librije, Huis Ter Duin en Hotel New York.
Tiny gaat van start en de rust keert weder. Om Frank te ontlasten houd ik de studenten en de zijkant in de gaten. Langsvarende bootjes willen wel eens proberen aan te leggen.
De drijvende vloot van vanavond bestaat slechts uit een paar bootjes. Een daarvan is voorzien van een heuze picknicktafel waarin 2 BBQ’s zijn weggewerkt. Ingenieus gedaan! De hele familie aan tafel op het water. In een ander bootje bivakkeert een ouder echtpaar met tussen hun in de hond liggend bij hun voeten. Relaxt dobberen ze de hele avond bij het podium en genieten van de muziek.

2019-06-01 20.41.43 HDR.jpg

Twee cameramannen doen hun werk, althans een is heel fanatiek wat de zoon blijkt te zijn. Vader heeft zijn sporen al verdiend en is wat relaxter. Nieuwsgierig raak ik aan de praat met senior. Hij vertelt me enthousiast het een en ander over hun “gereedschap”. Zoals de microfoon met spons. De zanger(es) kan een eigen kleur kiezen en de sponzen zijn snel te verwisselen. Makkelijk voor als je te veel speeksel-productie hebt. En ja, die dooie cavia op de filmcamera is een stukje oud bont waar zoonlief geen afscheid van kan nemen. Het dient als windvanger voor de microfoon. Weer heel wat wijzer loop ik terug naar de anderen en de studenten gaan naar huis. Michel en zijn vriendin die continu in zijn buurt is laat ik achter posten bij de poort. Mezelf door de mensenmassa heen dringen om drank voor de band te halen. De barman is zo lief om even met me mee te lopen.

2019-06-01-20.03.04-hdr.jpg

Dan is het tijd voor de super-act van vanavond: Supercharge.
SUPERCHARGE is al meer dan dertig jaar Europa’s meest invloedrijke band in rhythm ’n blues, swing en good-time-rock ’n roll. Frontman is de kaalhoofdige saxofonist Albie Donnelly. Samen met een spectaculaire show waren ze de sensatie van de Britse live-club-scene in de jaren 70. In de jaren 80 tekende de band een contract met Virgin Records en tourde door Groot-Brittannië en door heel Europa met namen als Ray Charles, Fats Domino, B.B. King, Chuck Berry en Queen – met op het hoogtepunt een concert in Hyde Park voor meer dan 100.000 mensen. Zijn soulstem en unieke saxofoongeluid getuigen van zijn rhythm ‘n blues roots en zijn doordrenkt van de muziek van de groten van alle tijden.

2019-06-01 23.23.35-1

De band is inderdaad geweldig. Mijn oog valt op de bariton-saxofonist. Om de een of andere reden word ik getriggerd door die man. De enige Nederlander in de band. Lang, tatoeages op zijn armen, petje op en een prettige uitstraling. Natuurlijk ziet hij mij niet staan, alleen voor bier 😊. Mooi is ook dat als er muzikanten zijn die een nummer niet hoeven mee te spelen het net kwajongens zijn backstage. Geintjes over en weer en meteen weer in het gareel als ze op moeten. Af en toe grijp ik in als publiek via het dranghek probeert backstage te komen. Of op het podium.
Het optreden is veel te snel voorbij. Afbreken en opruimen. Op de grond van het podium vind ik de partituren van de bariton-saxofonist gedrenkt in bier. Voorzichtig raap ik ze op en leg ze te drogen. Ingenieus weet Jan ze tussen twee kartonnen bierdragers te fixen.
Terug naar de KMA waar ik vanaf boven de trap mijn naam hoor roepen. De banjonist van Rue d’Anvers maar nu in een ander pakje. Hij moest invallen vertelt hij. Knap dat hij mijn naam nog wist. “Het Jazzfestival is strak georganiseerd zonder dat de brassband daar last van heeft”, merkt hij op. “Dat zie je niet zo vaak”, vervolgt hij. Dank voor het compliment. Spullen inleveren. Morgen draai ik geen dienst. Overdag is niet mijn ding. Natuurlijk kom ik wel helpen afbreken en gaan we gezamenlijk eten en nog naborrelen. Ga het toch weer missen, de muzikanten, publiek, stagemanegers.
De laatste afterparty vanavond en op naar de 50ste editie!

2019-06-01 22.01.43

 

Links:

Tiny Little Bigband (NL)

Supercharge (UK/DE)

Jazz voor dummies: enkele jazzfeitjes voor aan de bar


https://www.facebook.com/thevitalityfive/