Spunyboys

Breda Jazz Festival 3/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zaterdag, alweer de derde dag van het Festival. Vandaag is het voor de verandering broeierig en loopt de temp. op tot aan de 30 graden.  Ladingen extra water wordt er geregeld voor de bands en het publiek.
Brandslang als openbare buitendouche zou een goede oplossing zijn bedenk ik, maar wijselijk besluit ik dat toch maar niet te opperen.
Vanavond heb ik binnendienst bij Jan de Bruin en zijn vrienden, het zweet loopt me bij de gedachte alleen al over mijn rug.

Vol verwachting rijd ik naar de poort van de KMA. Jammer, hij heeft geen dienst……
Samen met Jack en Stefan loop ik wat later te voet terug. Dan blijkt dat moeder natuur nog steeds de baas is over alles en iedereen. Een complete ganzen-familie ( 2 zelfs! ) steekt op hun gemak het bruggetje over waar ook het KMAverkeer gebruik van maakt. Alles en iedereen wacht tot de familie bij het einddoel is. Gras aan de andere kant is natuurlijk veel lekkerder. De vriendelijke vrouwelijke KMA-wacht vertelt enthousiast dat de ganzen daar al jaren wonen en eigenlijk bij de KMA horen. Zelfs de jongen komen steeds terug.

DSC_3086.JPG
Slechts een half uurtje heb ik om de Spunyboys te zien op het Kerkplein. Jack is ook nieuwsgierig en gaat met me mee. Bij het podium blijkt een beetje chaos te zijn. De band is gisteravond vergeten hun instrumenten in te pakken. Nu blijkt de drumkruk en contrabas foetsie te zijn. Het kost even wat moeite maar logistiek lost het goed op.
Iets later dan gepland spelen de jongens hun eerste nummer.

De Franse band The Spunyboys is opgericht in 2006. Ze doen qua uitstraling en muziek onmiddellijk denken aan de gloriejaren van de succesvolle Stray Cats uit de jaren tachtig. Dit rockabilly trio speelt in traditionele bezetting fifty’s klassiekers op een eigen herkenbare wijze, van artiesten als Carl Perkins, Eddie Cochran, Johnny Burnette, Gene Vincent en Buddy Holly. Daarnaast spelen ze ook muziek van teddyboy legendes (Crazy Cavan, the Crepes N’ Drapes) en neo-rockabilly (Stray Cats, Matchbox).
Met ook eigen songs spelen The Spunyboys een uniek, gevarieerd en uitgebreid repertoire. Hun dampende wilde energieke optreden vol show en spektakel is een must om te zien en te horen!

Artikel in de BN:
,,It’s goed. We don’t have that word in French. Goed, good. Hey, English got something alike.” Het is een van de vreemde hersenspinsels van Rémi Spunyboy, zanger van de gelijknamige rockabillyband The Spunyboys. De Franse wildebras wil maar zeggen: met het optreden op Kerkplein in Breda is niks mis.
En geef hem eens ongelijk. De driekoppige rock ’n roll-groep pakt het van alle kanten toegestroomde publiek moeiteloos in. Voor hen die even een avontuurlijk uitstapje van de jazz willen. Hij zingt, springt, krijst, klimt op een bartafel. Applaus. Energie voor tien. ,,Rock ’n roll is stil alive”, houdt de zanger het publiek voor als hij een nummer van Chuck Berry afsluit.

_DSC9712BJF2017.05.27SO (53)

De zanger weet heel goed, dat hij favoriet is bij de vrouwen, en laat dat ook duidelijk merken. Met verve maakt hij er een hele show van. Maar ik kan het van hem wel hebben. Mijn plicht roept, op naar Publieke Werken.

Jan de Bruijn presents …
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar uit het hoofd en uit het hart. Recht uit het hart. Jan de Bruijn heeft zich in al die jaren ontwikkeld tot een podiumkunstenaar die als geen ander verschillende talenten en kwaliteiten herbergt: een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel. Niet voor niets deelde hij tot nu toe podia en studio’s met Johnny Copeland, Calvin Owens, Jerry McCain, Jo Lemaire, Peter Dictus, Bløf, Eddie C Campbell, The Uptown Horns, Kaz Lux, Oscar Benton, Kees Meerman, Kees Schipper, Raymond v/h Groenewoud, Stef Bos en vele anderen.

Kaz Lux (voc)
Zijn karakteristieke stemgeluid is uit duizenden herkenbaar. Rond de eeuwwisseling werd hij door de gezamenlijke journalisten van muziektijdschrift Oor, in het kader van veertig jaar rock & roll in Nederland, verkozen tot de beste zanger van ons land. Eens te meer een bewijs dat Kaz Lux een absolute legende is in de historie van de Nederpop.
Kaz Lux vestigde zijn naam eind zestiger, begin zeventiger jaren als frontman van de fameuze rockband Brainbox. Toentertijd schreef de groep, waarvan ook meestergitarist Jan Akkerman enige tijd deel uit maakte, talloze, tijdloze hits op zijn naam. Na Brainbox heeft Kaz Lux zich voornamelijk gemanifesteerd als troubadour, eigen liedjes schrijven en solo vertolken. Daarnaast was de zanger/gitarist zo nu en dan betrokken bij tijdelijke samenwerkingsverbanden. Uit zijn hernieuwde samenwerking met Jan Akkerman is het met goud bekroonde album ‘Eli’ voortgekomen.

Walter Lavent (g)
Walter Lavent draait al heel wat jaren mee in de rockwereld in Nederland en België, en dan vooral met zijn eigen Walter Lavent Band. Er is haast geen podium te bedenken waar hij niet heeft gestaan, of geen muzikant waarmee hij niet het podium gedeeld heeft. 

Onze timing is goed en we (Jack is met me meegelopen) mogen meteen logistiek meehelpen de instrumenten uitladen en naar binnen sjouwen. Tussen het nog dinerende publiek door. Niet echt handig, vervolgens maar achter de bar langs. De mannen hebben al meteen dorst en de eigenaar Bas vraagt of ik het publiek tot half 10 wil tegen houden. Overigens is de bar in deze zaal ook dan pas open. Van lieverlee worden de stoelen en tafels opgeruimd als de eters betaald hebben. Dat gaat nog redelijk subtiel vind ik.
Mijn plekje wordt uiteindelijk een hangplek aan de bar, aangezien mijn barkruk door Jan geconfisceerd wordt. Jan doet eerst een sessie met Caz. Deze zingt het beste met een wijntje erbij. Toch wel apart, meestal staat er bier op het podium, naast water.
De zaal is inmiddels volgestroomd. Achter de bar hebben de jongens het lekker druk.
“Mag ik een biertje van je?” , hoor ik opeens naast me. Uh ja, en geef de bestelling door aan de barjongens die geamuseerd toekijken. Zo help ik de hele verdere  avond de jongens mee. Beetje bar mee schoon houden en zo.

2017-05-27 21.44.00
Pauze en gelijk lichte paniek. “Mijn versterker is er niet!” roept Walter in lichte paniek tegen mij. “Zo kan ik niet spelen!”. Mijn portofoon wint het niet van de herrie op de achtergrond. Appen werkt beter. Logistiek is er al mee bezig. Walter is lichtelijk ongeduldig en gaat zelf ook nog bellen, en dat terwijl ik naast hem sta. Mannen! Echt he…
Logistiek is onderweg en 10 minuten later kan Walter dan toch gaan spelen.
De geluidsman van 2 dagen geleden op het Kerkplein dus.
Het is weer helemaal into the blues. De sfeer zit er goed in ondanks de tropische hitte in deze zaal. Als de laatste bluesklanken nog aan het wegdeinen zijn, staat logistiek al binnen. Dat is snel, lijkt Overtoom wel. De fans en de band gaan gezellig uitgebreid kletsen. Dat is niet zo handig. Met een beetje gestuurde dwang gaan ze alsnog mee helpen afbreken. Alles weer naar het busje sjouwen.

Een van de barjongens geeft Jan een waterflesje met een roos erin waaraan een kaartje hangt. Of ik het wilde voorlezen, hij was zijn bril even kwijt. Een felicitatie omdat hij al 10 jaar clean is. Met onderaan de naam van een vrouw die hij goed kent.
Jan vertelt licht ontroerd dat hij idd al 10 jaar van de “shit” af is. Toch knap!
Afgebrand plof ik nog even aan de bar om af te koelen. Wordt er spontaan een biertje voor me neergezet. Had ik wel verdiend zegt de barman.
Half uurtje later ongerustheid op mijn foon.
“Waar ben je, we missen je?!” lees ik verbaasd.
Blijkt dat ze op de KMA op me wachten, want ik de ben de laatste die de portofoon nog in moet leveren. Daarnaast was Monique ook gewoon een beetje ongerust. Das nou lief.
Kwartiertje later meld ik me op de KMA, idd de laatste der Mohicanen..
Door naar de Keyser waar het merendeel van ons al zit. Wordt toch weer koffie voor mij aangezien ik al genoeg bier op heb.
Ene Joost is een gezellige man die op een sousafoon speelt en tijdens het Festival ook op treedt. Vanmiddag stuurde Yo een grappig  filmpje rond op de groepsapp waarin ze zijn sousafoon in pikt en hij haar achterna zit.
Opeens regent het. Even later vergezeld van veel bliksem en weinig gedonder.
Ben ik nu toch wel even blij dat ik met de Mini ben ……….

Links:
http://www.bndestem.nl/dossier-breda-jazz-festival/rock-n-roll-avontuur-met-the-spunyboys-op-breda-jazz~ae6412d8/
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Stefan Oomes (http://stefanoomes.nl)
Jack Sweres