Rue d’Anvers

BJF 49ste editie, Hemelvaartsdag

2019-04-24 15.17.19 Hemelvaartsdag 2019

Het is door de jaren heen inmiddels vaste prik geworden: de opening van het Jazz Festival bijwonen aan de hangtafels van de Heeren van Breda. Zojuist een korte meeting gehad op de KMA voor de nieuwste weetjes en eindelijk het definitieve programma in papieren versie. Het A-team heeft gisteravond nog de laatste decoraties opgehangen, want “There is no plan B” 😊.
Er is niet veel veranderd op het terrein van de KMA. Eigenlijk niks. De Leopard 1-tank bivakkeert er nog steeds als blikvanger zodra je het terrein betreedt. Even verderop links de oude straaljager met naast zich een propeller met de tekst “Bakermat Soesterberg” erop als aandenken voor de opgeheven luchtmachtbasis. De Daf legertruck met aanhanger en als kleurrijk contrast de vier-wieler van de Marechaussee. En er pronkt natuurlijk weer een nieuwe generatie jong gebroed van de KMA-eenden.
Anyway, we zijn er klaar voor.

2019-05-31 16.35.48 HDR.jpg

Er heerst een ontspannen bedrijvigheid in de binnenstad. Velen zijn nog bezig met de laatste voorbereidingen voordat het Jazz-geweld los barst. De eerste jazzmuziek is al te horen vanuit de Grote Kerk. Stadsbeiaardier Paul Maassen ( 4de generatie binnen zijn familie ) bespeelt het carillon traditiegetrouw vanaf 12.00 uur tot de officiële opening om 13.00 uur. Hij eindigt wel steevast met het Bredase volkslied: ‘De Paarse Heide’. Op het hoofd podium wordt de microfoon getest voor de korte openingstoespraak. De geur van verse koffie vermengt zich met dat van gebakken vlees, wat geserveerd wordt als lunch. Ook de vier jazzfotografen voegen zich bij ons, ready to go.
Arjen gaat worst naar Klara brengen. “Wat ga je doen?” vraag ik verbaasd. “Goed weer regelen” vervolgt hij met een grijns. Hij vertelt verder.  De traditie wil dat de Clarissen (zusters) tot de heilige Clara bidden voor…. mooi weer als je haar een worst brengt. Of dit ook een garantie is, valt natuurlijk nog te bezien. Maar proberen kan altijd.
Okay, duidelijk en nog nooit van gehoord.

2019-06-03-22.55.08.png

Op de poster/flyer wordt ieder jaar een ander instrument als onderwerp gekozen. Voor deze editie is voor de trombone gekozen. Of is het nou een schuiftrompet? Er volgt een leuke discussie waar we niet aan uit komen. Ook Wikipedia biedt niet echt soelaas:

De schuiftrompet is een zeldzaam blaasinstrument, een variant van de trompet, waarbij de variatie van de buislengte – en daarmee de toon – door een schuif wordt veroorzaakt. Dit in tegenstelling tot de gewone trompet, die voorzien is van ventielen.
Met schuiftrompet wordt in de volksmond vaak trombone bedoeld. De schuiftrompet is weliswaar verwant aan de trombone (die ook een schuif heeft), maar is, onder andere vanwege de mensuur, een ander instrument (zo bestaan er ook ventieltrombones).

De trombone is een blaasinstrument dat tot het scherpe koper wordt gerekend. De naam stamt van het Italiaanse tromba met het suffix one en betekent dus “grote trompet”. In de volksmond wordt dit instrument ook schuiftrompet genoemd, wat eigenlijk de naam van een ander koperinstrument is.

Enkele leden van Blue Marble brassband duiken op in hun blauwe outfit voorzien van kleurrijke kralenkettingen ooit gemaakt door vrijwilligers van het festival. Het verhaal gaat dat door het dragen van deze kettingen vrouwen spontaan hun borsten laten zien. Waar deze wijsheid vandaan komt?
De Heeren van Breda is hun thuisbasis. Als stagemanager kun je ze hier ophalen.
Op de Markt loopt het vol met het kleurrijke jazz-publiek die niks van de opening willen missen. De laatste tonen van “de paarse heide” sterven weg en de klok slaat 1.
Onze burgemeester opent samen met onze voorzitter het festival en geeft de eerste “Piek voor de Muziek” weg. Met flinke schoten wordt de confetti tot hoog de lucht in geblazen onder begeleiding van de vrolijke muziek gespeeld door de jazzband op het hoofdpodium.

2019-06-03 17.49.45.jpg

Paar uur later wacht ik op mijn brassband van vandaag: Rue d’Anvers. Ze blijken al sinds vier uur in de stad te zijn, dit wordt een kleine uitdaging.
Rue d’Anvers is een muzikale formatie uit Bergen op Zoom, aangevoerd door een eigengereide Grand Marchal. Doelstelling is het publiek, maar met name ook hun zelf, te vermaken met oude stijl jazz muziek. Soms wordt het oude stijl repertoire explosief afgewisseld met een spetterend Latin jazz nummer. Opzwepend voor het publiek, verfrissend voor de muzikanten. Maar er wordt consequent vastgehouden aan de oude stijl jazz nummers die vaak hun ontstaan hebben gevonden aan de boorden van de Mississippi en het oude New Orleans .
Uiteindelijk druppelen ze binnen op de KMA. “Hoe laat moeten we er zijn?” “Ohw tijd zat dus” en vervolgens gaan ze zich op hun gemak omkleden en hun instrumenten zoeken. Ze stellen zich netjes aan me voor, dat dan weer wel. Als ik denk dat iedereen er is, wachten we blijkbaar nog op “Paula” zoals ze hun aanvoerder liefkozend noemen. Nieuwsgierig wacht ik af totdat er een op z’n schots uitgedoste replica van Lofty Sugden uit “Oh moeder wat is het heet” voor me staat. Geweldig!

2019-06-11 22.49.48

Deze mannen kunnen bij mij nu al niet meer stuk. Dwars door de jazz-boulevard lopen we naar podium botanist. Dat blijkt te klein te zijn voor deze 14-koppige groep, dan maar op de brug zelf. De terrassen zitten vol, publiek genoeg. Ze halen grapjes uit met het publiek, maar ondertussen geven ze een heel goed muzikaal optreden weg. Arjan, mijn collega-stagemanager, is er ondertussen ook al.
Samen proberen we bier te halen voor de bonnen, maar helaas. Iets niet goed geregeld met de eigenaar van de horeca en de organisatie. We stellen voor om alvast naar het Brass-podium te lopen, want daar lukt het ons zeker om bier te halen. Ze gaan akkoord, mits ze onderweg mogen spelen. Van ons wel! En zo lopen we met een kleine stoet door de winkelstraat waar de mensen enthousiast komen kijken, genieten en foto’s maken. Onder het genot van het bier word ik bijgepraat door een van de banjonisten. Rue d’Anvers is ontstaan uit carnavalsbandjes in Roosendaal. Hij laat vervolgens vol trots een foto van zijn kleinkind zien. Op zijn 50ste gescheiden, inmiddels al weer 7 jaar happy met een nieuwe vriendin. “Jouw prins komt ook nog wel” zegt hij. “Zodra zijn navigatie het doet” antwoord ik met een lach. Met een beetje verdriet laat ik ze in goede handen achter bij Arjan.

2019-05-30 19.19.28 HDR.jpg

Jan de Bruijn wacht op mij.
Althans Publieke Werken verwacht een stagemanager die acte de préséance geeft.
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar de blues uit het hoofd en uit het hart. Een bekende gast op het Breda Jazz Festival maar mag daarom ook dit jaar niet ontbreken. Samen met zijn zwager Pieter van Bogaert, bekend van zijn optredens met Raymond van het Groenewoud, zal Jan ook deze keer weer het publiek weten te boeien als een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel.
Band begroeten en van drank voorzien. De huidige en oude eigenaar van PW kennen mij inmiddels ook al goed. Of ik iedere avond bij ze ben. Helaas niet nee. Dat vinden ze toch wel jammer.
Het publiek blijft in eerste instantie rumoerig, waarop Jan het eerste nummer heel zachtjes in zet.
Het helpt niet echt. Jan zou Jan niet zijn als hij er alsnog wat van zegt: “Lieve mensen, of ik zet het geluid nog zachter, zodat jullie elkaar goed kunnen verstaan, of jullie stoppen met praten en wij geven een goede set weg”. Het publiek verstomd op een paar eigenwijze loosers helemaal achterin de zaal. De verdere avond hoef ik me niet te vervelen, tussen de drankvoorziening door voor de band, komen diverse vrienden me begroeten en voorzien mij weer van een drankje.
En ja, Jan heeft de hele avond gestaan, werd er opgemerkt. De kruk stond er wel.

2019-05-30 21.50.22.jpg

Tegen het eind komt Arjan mij vergezellen. Samen met logistiek breken we af en brengen de spullen naar de twee bussen die al klaar staan. Inclusief een orgelkruk voorzien van een panterprint…
Ik ben helemaal happy met de pluim van de band voor de goede zorgen.
Samen lopen we naar de KMA waar Steffen en Monique een stressvolle avond achter de rug hebben.
Nog even naar de afterparty in de Keyser, waar ik geniet van een welverdiende dubbele baco.
Om drie uur worden we naar buiten geveegd en ga ik op huis aan.
Deze dag kan al niet meer stuk.

Motto KMA: Kennis is macht, karakter is meer

Links:

https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/jan-bruijn-presents-nicko-christiansen-walter-lavent/
https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/rue-danvers/
https://www.bredajazzfestival.nl/beiaardier-paul-maassen-klokken-hebben-iets-melancholisch/