rally

Chapters Castle Rally (3/3)

Zondag 1 juli

Zeer tegen mijn zin in word ik om 7 uur wakker gekraaid door mijn mobile. Er hangt een lichte bierlucht om mij heen. De warme douche lokt en ik blijf er zeker een kwartier onder staan. Gelukkig hebben ze hier genoeg heet water.
Mijn oog valt er nu pas op dat wij in een paardenkamer slapen. Hoe toepasselijk. Alle wanden zijn voorzien van paarden(hoofden), zelfs de wand in de douche!

Tegen half 9 sta ik in de ontbijtrij. Vandaag hebben we keuze uit de eitjes: scrambled of gebakken. Ik voeg me bij de geluidsmannen die nog niet in kunnen laden vanwege een auto die in de weg staat. Maar Rob lost dat al heel snel voor ze op door de eigenaar gewoon uit zijn bed te bellen. Mr Ed en zijn meissie komen ook gezellig ontbijten. Ze blijken uit Breda te komen en we besluiten om met zn 4-en terug te rijden. Net zo gezellig.
Van een Obelixbelg met paardenstaart krijg ik een elastiekie omdat ik de mijne kwijt ben. Heel gul van hem. Een andere belg, die gister aan de kapelbar hing komt ff afscheid nemen. Wij gaan onze spullen bij mekaar zoeken en alles op de motor pakken.
Ondertussen maken de meeste motorrijders zich op voor de Parade of Flags die om 11 uur vertrekt. Uiteindelijk rijden er toch nog zo’n 90 motoren mee.
Op het terras in Baarlo waar de rit eindigt, komt een wielrenploeg verontwaardigt aan: die Hells Angels hebben ons terras ingepikt! roept er eentje.

Martina meldt dat ze door haar hoeven is gezakt. Dat is Haags voor doodmoe. En Fred weet me te vertellen dat er “zoef”borsten bestaan. Verbaasd vraag ik om uitleg. Nou, zegt ie, als zo’n vrouw haar BH uit trekt dan vallen die borsten zoef-zoef omlaag. Dus eigenlijk zijn het zoef-zoef-borsten. Weer wat bijgeleerd!
Onder de motorrijders was ook een Indo, met lang zwart haar en blauwe nagellak. Daar moeten we het fijne van weten. Hij wil een zijn met zijn motor, die is nl in dezelfde kleur blauw. Hij had zelfs een koffer achter voor zijn puppie. Maar inmiddels is die zo groot dat ie voortaan voor op de tank zit. Maar hij was er nu niet bij.

Om 11 uur vertrekken we met 4-en. Toch maar over de snelweg. We willen niet al te laat thuis komen en er is regen voorspeld. Ik heb vandaag weer een beetje last van het blond-gevoel. De koffie gaat bijna fout, mis bijna een bocht op de snelweg en neem ook nog een verkeerde afslag. Ach ja, anders is het ook maar saai, toch?
Rond een parkeer ik Snake weer in stal.
Het was een leuk en enerverend weekend. Gaaf om ook de mensen “achter” de band te leren kennen. En nog meer genoegdoening als we naderhand horen dat we alles tot in de puntjes verzorgd hebben. Alle bands waren heel erg tevreden en vonden ons top, er waren er zelfs bij die het jammer vonden dat ze al weer terug moesten gaan.
Een beter compliment kun je je toch niet wensen?!

Chapters Castle Rally (2/3)

Zaterdag 30 juni

7 uur is wel heel erg vroeg als je net in slaap gevallen bent. Maar goed, na een goede hete douche ben ik weer helemaal fris en fruitig. Redelijk fit.
Half 8 ben ik bij het ontbijt, maar het ontbijt is zelf nog niet zo ver. Dus wachten we met een paar vroege vogels zoals ik. Degene die vannacht het hardste geroepen heeft dat de “staff” om half 8 moet ontbijten is zelf nog in geen velden of wegen te bekennen…..
Een half uur later is het dan zover. Lekker gebakken eitje erbij. Inmiddels zijn er al meer mensen bezig om wakker te worden. Tis mooi om te zien. De een nog duffer dan de ander.
Sommige zijn nog helemaal niet aanspreekbaar en lopen als een zombie rond.
The Campfire Collaboration is al fanatiek aan het spelen in de boomgaard waar het lekker toefen is onder een zonnetje dat steeds warmer wordt.

Andrea komt met een blauwe pols aanzetten. Hij was al blauw doordat ze gisteren zonodig de dansvloer van dichtbij moest bekijken. Maar nu zat er ook een blauw koelcompress omheen en daar had ze baat bij. Om half 11 was het opstellen voor de ride out: Crossing the Borders. Uiteindelijk reden er zo’n 116 motoren mee inclusief enkele leden van het Limburg Chapter. Meer en ik bleven op het terrein om de nieuwe bands en geluidsmensen op te vangen. Die laatsten wilden heel graag koffie en waren al druk in de weer.
Overigens werden zij door ons team naderhand bedankt voor de perfecte verzorging van het licht en geluid tijdens de Chapters Castle Rally. De 7 bands die tot diep in de nacht hun optreden deden, waren vol lof over hun werkwijze en de geluidskwaliteit.

De rust keert weder over het terrein. De standhouders gaan een beetje zonnen, hier en daar kletsen. De man van de riemen en belts zet een lekker lounch-muziekje op. De zon is al goed warm tegen branderig heet aan. Je moet wat te klagen hebben toch als Nederlander zijnde? Hein van OIT probeeert me ondertussen een Harley slaapmatje te verkopen. We maken een deal. Eerst wordt ie opgeblazen, dan proefliggen en als hji hem daarna nog in het zakkie krijgt, is ie verkocht. Volgens Miranda, zijn vrouw, is dat ding dan 2hands en heb ik nog recht op karting ook. Een standhouder daar tegenover doet er nog een schep bovenop en zegt dat hij uit ervaring weet dat het goede matjes zijn. Ik kan er dus eigenlijk al niet meer onderuit. Maar goed, ik wil die show van Hein wel eens zien. Natuurlijk lukt het hem en wat later ben ik de “trotse” eigenaar van een zwart/oranje slaapmatje die gigantisch vloekt bij mijn slaapzak en tent……

Er is niet op een lunch gerekend door huize Berckt, maar ze zijn best wel creatief en regelen verse belegde broodjes. Bij de stands is zelfs een tato-eerder. Een goede maat van de eigenaar blijkt. Ik begin ondertussen bijna te smelten en op een kreeft te lijken en vlucht de koelte van de “artiesten”bar in. Ron komt binnenlopen met weer een reporter c.q. fotograaf van de Bigtwin. Daar is ergens wat fout gegaan.
Halverwege de middag komen de eerste bandleden van “Ed & the Crazy Horses” binnen druppelen. Ed is op de motor met zijn meissie achterop en heeft de tent al opgezet.
Tegen half druppelen de motorrijders weer binnen. Het pontje moest 6 x op en neer varen om de hele groep over te zetten. Dat zal wel bekijks gegeven hebben.
Het totaal aantal inschrijvingen staat op ong 200, met nog wat dagjesmensen.
Met deze warmte komen de mensen wel wat sneller de bar binnen lopen.
Via via verneem ik dat Don Stephano de ganzen op het kampeerterrein heeft gered van uitdroging. Er was voor de beesten geen water, en hij heeft dat op zijn eigen manier maar even geregeld. Af en toe is ie wel lief.

The Hendrikx Tribute Band arriveert, bestaande uit 3 man en 2 meiden als aanhang.
Die 2 meiden hebben er een vlotte babbel op staan. Al gauw weet Dries ( en ook Leon een beetje ) hun hele reilen en zeilen. Hij krijgt er zelfs een rood hoofd van. Ze gaan zelfs samen naar de wc want dan kunnen ze doorbabbelen. Ik heb al veel gezien en meegemaakt maar hier was zelfs ik verbaasd over. De zanger/gitarist komt af en toe moeilijk uit zijn woorden, maar eenmaal op het podium is er helemaal niks van te merken. Ze spelen om 6 uur al even, als opwarmertje.

De Roosendaalse 3mans formatie FARSTREET brengt stevige blues op een zeer eigenwijze, gemene manier, verwant aan de stijl van o.a. Gary Moore, Fleetwood mac, Jimi Hendrix. Ze speelt zowel bekende als onbekende bluesklassiekers, maar ook eigen werk. Opvallend is ook hoe deze mannen een bekend nummer helemaal eigen kunnen maken . Jasper, de frontman, heeft in het verleden veel ervaring opgedaan bij diverse bluesjams, en deed al diverse gastoptreden met nationale en internationale artiesten. Een band die haar muziek met verve bracht. Jammer van het tamme publiek. Maar dat was dan ook nog aan het uitbuiken van de bbq in de appelboomgaard.

Om 10 uur mag dan eindelijke de energieke en bruisende Mr Ed met zijn 4 Crazy Horses het podium op. Hij heeft ook nog 2 ezels als crew……..
Martina en ik geven het goede voorbeeld op de dansvloer. Tsja, je moet wat doen om er beweging in te krijgen. En van lieverlee sluiten er meer mensen bij aan. Natuurlijk gaan we headbangen en uit ons dak.
Ook zij spelen de sterren van de hemel en geven een spetterende show. Mr Ed loopt zelfs een paar keer het publiek in om ze achterin ook te mobiliseren, maar tevergeefs. Heb hem naderhand geadviseerd om een springplankje te gebruiken zodat hij niet steeds op zijn knieen terecht komt als hij het podium weer op springt. Is ook geen 20 meer……….
Ze spelen tot na 1 uur ’s nachts, met een kleine pauze.

In de kapel speelt The Hendrikx Tribute Band, met weinig publiek. De bandleden van Mr Ed gaan speciaal even kijken voor de support. Ik neem de bardienst ondetussen over. Van lieverlee druppelen ze binnen en zijn vol lof. De gitarist bespeelt zijn gitaar zelfs met zijn tanden! Hopelijk heeft ie nog een paar reserve kunstgebitten liggen….
Het laatste nummer droeg hij op aan zijn vriendin, een goedmakertje. Door de emoties begon hij weer een beetje te stotteren, maar dat maakte nu niet uit. Lef hoor!

Aan de bar zit de hele band van Mr Ed. Ze zitten gezellig te relaxen en met sommigen heb ik een leuk gesprek. Ze rijden allemaal nog naar huis, op Mr Ed na.
Rond 3 gaan ze weg en loop ik naar buiten. Terrein is bijna leeg.
Ik vind nog een paar stervelingen bij de vuurtonnen. Cretien wil even een serieus gesprek. Peter komt er ook bij zitten. Jacques geniet nog na met een sigaartje. De enige van het Limburg chapter die blijft pitten. Tegen half 4 houden zij het voor gezien.
In de kapel zit Johan met 3 Belsen nog aan een bar. Ik vind het eigenlijk wel welletjes.
Gelukkig, de kamerdeur is open. En het is weer 4 uur.
Ik ben mn spullen kwijt, nou ja, die vind ik morgen wel weer.
Waarom zijn die gezellige nachten nou zo kort?………….

Chapters Castle Rally (1/3)

Vrijdag 29 juni 2012

Ondanks mijn vrije dag, toch vroeg uit de veren. Sissybar op Snake, niet mooi, wel handig.
Tas vastsjorren. Ik neem mee wat er in de tas past. Dus geen beautycase of zo.
Half 8 en de lucht wordt steeds donkerder. En ja, even later vallen de eerste druppels. Nee he, dat zal toch niet waar zijn. Even schietgebedje gedaan, wolken uit elkaar geschoten. 10 minuten later is het droog. Motoren naar buiten, het is niet eens koud, en op pad.
Zoonlief van Meer nog even opgepikt.

Tegen 9 komen we met 3-en bij de Kogelvanger aan. We zijn niet eens de eersten! Ik neem het bochtje iets te krap, of sta te snel stil. Afijn, ik laat Snake bijna uit mijn handen kletteren. Kan hem nog net boven het zwaartepunt houden en plant hem even later op zijn standaard alsof er niks gebeurd is. Pfffffffffff. We zijn met 12 motoren. Rudy is met de auto. Ach ja, wat zal ik daarvan zeggen. Wel handig om mijn bagage in zijn kofferbak te leggen. Kan ik die ook niet verliezen. Stipt half 10 vertrekken we onder de bezielende leiding van Leo richting snelweg.
Om 11 uur arriveren we droog bij kasteel de Berckt in Baarlo.
Daar worden eerst de kamers opnieuw verdeeld, gevolgd door een briefing met lunch.
Mijn staff-shirt verbouw ik eerst maar tot hemdje. Kreeg het spaans-benauwd in dat ding. Net een condoom die ik aan had. Snake aan mij getagd. Het feest kan beginnen!

Ons “muziek”team heeft als taak de bands te begeleiden en ze te voorzien van drank. Ook voor de mensen van het “geluid”. Dries leert mee eerst maar eens tappen. De bar is backstage, onder de kapel. Een strategisch punt, om alle apparatuur naar het podium te sjouwen of daar achter te laten.
We wijden de bar maar alvast in. Piet komt aanwaaien en vertelt dat hij haar met karakter heeft. Het valt liever uit dan dat het grijs wordt. Dries vertelt me vervolgens iets over dat de Russen in Parijs zitten. Verbaasd kijk ik hem aan. De rode vlag hangt buiten, vervolgt hij. Yep, kwartje is gevallen. Lijk wel blond……

Een free-lance reporter van Bigtwin komt op uitnoding eenverslag maken van de rally. Meer en ik voorzien hem van wat achtergrond informatie.
Ondertussen speelt de eerste band al: The Campfire Collboration. Om de sfeer er een beetje in te brengen. Soort van huifkar-muziek om het zo maar te zeggen.
Tegen half 4 beginnen de bezoekers binnen te komen.

De bandleden van de Mad Cows zijn inmiddels ook gearriveerd. Het is druk achter de bar.
Het tappen gaat me steeds beter af. En gelukkig word ik ook niet zo zenuwachtig als ze op mijn vingers kijken. Om 5 uur gaan ze on stage en warmen het publiek een uur op met stevige rock muziek. Daarna staat Bobby Bee and the BJ’s op het podium. Rasechte blues, met mondharmonica. Ze spelen enkele nummers van de Red Devils, een band die ik sinds kort ken, door mijn sax-leraar. De zanger daarvan is te vroeg gestorven aan drugs. Maar zo te zien doet deze Bobby daar niet aan. De muziek is goed. Het geluid ook.

Er zijn wat buitjes gevallen, maar het droogt snel op en tegen de avond komt zelfs de zon door. Wat hebben we een mazzel met het weer! Ton zegt dat hij Rob heeft uitgelegd hoe hij goed weer moet regelen. Dat is hem pas tegen de avond gelukt.
Piet komt weer even buurten en zegt dat ik Snake op de foto moet laten zetten. Ik heb er helemaal de puf niet voor. Piet wil het wel voor mij doen. Ook goed. Rik heeft een decor van Heavy Decor opgesteld. Natuurlijk ben ik wel wezen kijken. En inderdaad, het resultaat mag er zeker zijn. Vooral nu ik er niet op zit.
In de bar geeft Rudy me ook nog even tap-les. Hij heeft 8 jaar lang in de horeca gewerkt. Nooit geweten! De Mad Cows komen nog even aan de bar hangen.
Even relaxen, biertje drinken en voor de gezelligheid. Het zijn een stel rauwe donders. Komen uit de buurt van Eindhoven, maar ze hebben een goede saamhorigheid. De bassist vertelt dat in 2010 binnen een half jaar hun gitarist en rodi zijn overleden. Beide kisten hebben in een cafe kisten gestaan. En zij hebben hun laatste verzoeknummers gespeeld. Dit had zo’n indruk op ze gemaakt dat ze sommige nummers 2 jaar niet hebben kunnen spelen. Ruwe bolster, blanke pit. Ik mag zulke mannen wel.
De jonge meidenband PRB (die we van de Frieslandrally kennen) gaat eerst heel relaxed aan de thee en keuvelen wat. Een is 17, de andere 2 zijn 18. Hun crew bestaat uit hun vaders en een vriend. Ze komen uit Den Helder, hun vaders zijn mariniers.
Even later gaan ze het podium op en stelen de show.

We gaan de dansvloer op en warm onze nekken alvast warm. Martina en ik doen nl samen headbangen. Soms levert dat een stijve nek op. Maar ja, maak me wild en gooi je haar los…..
Hein en Miranda van OIT zoeken de gezelligheid van onze bar op. Zo heb je dan ook weer andere praat. Op initiatief van Miranda had Hein 2 kraampjes gehuurd en een hoop hebbedingetjes van Harley meegenomen. En zodoende verkocht hij goed vandaag.
Om 1 uur treden de Mad Cows op in de kapel. Het publiek is alwat uitgedund.
Samen met Andrea en Martina leef ik me uit op de dansvloer. Zelfs Don Stefano en Wim zijn van de party. De zanger komt het podium af en gaat slowen met Meer. Vervolgens komt hij bij mij en Martina staan zodat we mee kunnen zingen. Nou, onzde stemmen waren echt niet te horen. Wat heeft die vent een volume in zijn stem zeg!
Tot na 3-en spelen ze. En goed! De microfoon van de bassist is zelfs gloeiend heet.

Brendy komt me vertellen dat we de kamer niet op kunnen. Deur is op slot en Anky slaapt al. Dat wordt een leuke uitdaging. We lopen nog even naar de hangtafels waar nog wat mensen rondhangen. Het alcohol-percentage in die mensen  is  al vrij hoog zo te merken. Brendy doet ff mee en zet een fles witte wijn zo aan haar lippen. Peter van de Kogelvanger geniet helemaal en Desiree heeft volgens mij morgen een kater.
Tegen 4 lopen we naar de kasteel-boerderij en tot Brendy’s verbazing gaat de deur gewoon open. Ik verdenk haar ervan dat ze bij een heel andere kamer aan de deur heeft gestaan.
Ik duik gauw mijn bed in. Dit is nu al een kort nachtje, maar wel keigezellig!

Kamer met anky + brendey
op lsot, zoeken, fles wijn, 4 uur in bed.

Kroatie here we come (2/14)

Zaterdag 21 mei 2011, 447 km

Vannacht redelijk geslapen en het zonnetje schijnt als we om 8 uur opstaan. Eerst maar pakken waarbij ik wat sjorhulp krijg. Die spierballen van mij zijn net sponzen.
Goed ontbijtje buiten op het terras en om kwart voor 10 rijden we weg. Met zon!
250 km asvalt vreten en dan zijnwe bij Lyon. Door een tunnel, langs het water, veel sleurhutten op de weg. En van die fijne lange bochten!
Het is zo’n graadje of 28, niks voor ijsberen.
We passeren  een groep HDC-ers die proberen de wolken voor te blijven.
Uiteindelijk om een uur of 2 belanden we op een terras bij een pizzeria die naast een supermarche zit. Ben heeft natuurlijk meteen aanspraak. Hij blijkt een ex-hells-angel te zijn. Door de taalbarriere worden we echter niet veel meer wijzer.
De lunch is op zijn Italiaans en goed. Lekker in de schaduw.

Een beetje loom stappen we een tijdje later op de motoren. Onderweg verwonder ik me over de “rare” dingen in het landschap: kurken, huifkar op rotondes, aardewerken kruiken. Eindelijk een paar haarspeldbochten gevolgd door 2 collen.
Helaas toch een kleine regenbui, maar die druppels drogen zo weer op.
Bij Sisteron vinden we om half 7 een camping in the middle of nowhere.
Eerst een biertje natuurlijk, dan pas tenten opzetten.
Er is geen eten verkrijgbaar maar er zit een goed restaurant even verderop.
Het duurt even maar na heel wat heen en weer gewandel vinden we het.
Gelijk maar een lange tafel regelen en Rudy wordt dikke maatjes met de huiskat.
Ook hier is het eten weer goed. Ben gaat zelfs aan een sigaar.
In het donker lopen we terug en met Dries heb ik een heel interessant gesprek.
Details ga ik hier maar niet herhalen.
Nog een whisky’tje bij de tent voor het slapen gaan.
Ik heb weer helemaal een vakantiegevoel…………….

Kroatie, here we come! (1/14)

Vrijdag 20 mei 2011, 780 km

Vanmorgen was het al vroeg verzamelen in Bavel. Kwart voor 7, dus vroeg mijn bed uit!
Annet en Ronald hadden een broodje en kopje thee voor ons. Dat ging er wel in.
Nog even met alle honden gestoeid en gekroeld. Daarna op de motoren naar Best waar we Ben en Inge ophaalden. Ben ging met de tomtom voorop en binnendoor naar Heusden-Zolder. Dat ging niet helemaal lekker zodat we een apart rondje bij vliegveld Acht maakten. Om half 10 zijn we bij Dries die ons opwacht met croissants en koffie.

Om de eerste afstand te overbruggen, blazen we de eerste dag over de snelweg. het weer is afwisselend. Buierig, droog en zelfs zon. De geijkte en snelste route via Luxemburg, Metz, Nancy en Dyon. Uiteindelijk vinden we tegen de avond een hotel in Chalons sur Saonne. Met daarnaast een Campanile. Goed voor ons diner!
De motoren kunnen allemaal naast elkaar geparkeerd worden dat was ook wel handig voor de kettingen  en sloten, zodat iedere motor meervoudig vastgelegd was.
Een aantal kinderen komt nieuwsgierig kijken met hun ouders in hun kielzog.
Al snel is Rudy bezig die kinderen op de motor te zetten voor een mooie foto voor de ouders. Kamers regelen en uitpakken daarna weer snel naar buiten voor onze aankomst-borrel. We zijn weer goed terecht gekomen!

Even later mogen we binnen aanschuiven voor een lekker diner vergezeld door een paar flessen wijn. Ben heeft moeite om een espresso te bestellen. Uiteindelijk krijgt hij het met handgebaren en de woorden “petit cafe” voor mekaar.
Natuurlijk nog even naborrelen om de vakantie en onze reis goed in te wijden.
Van Rudy leer ik dat K.U.T. een afkorting is van Kwalitatief Uitermate Teleurstellend.
Het gaat er een beetje luidruchtig aan toe, want we worden vermaand om wat rustiger te zijn. Dan gaan we maar slapen………