paarden

Hoezo saai leven?

Eindelijk, ik heb weer internet! Sinds ik door omstandigheden een avontuurlijk leven leidt, is het iedere keer weer een uitdaging om dingen voor mekaar te krijgen. En het liefst zonder dat het al te veel geld kost. Want, ik ga toch weer verhuizen!
Tot nu toe kon ik op al mijn woonadressen tegen betaling op het internet van de eigenaren. Dus hoefde ik niks te regelen en dat wil ik ook niet zo lang dat niet hoeft.
Maar bij de laatste verhuizing moest ik toch wel heel creatief zijn.
Ziggo boodt geen uitkomst voor mij en bij een dongel zit je vast aan een jaarcontract.
Mijn buum (afkoring van buurman, zoals je buurvrouw buuf heet…..) bracht soelaas.
Ik ontmoette hem op de dag van mijn verhuizing en raakten al meteen in gesprek.
Van vrienden hoorde ik dat hij een goede fotograaf is, dus ik bijdehand en gevraagd of ik op zijn internet mocht meeliften (tegen betaling natuurlijk, voor niets gaat de zon op….).
Dat mocht, dus bij hem op de koffie, code gekregen en veel foto’s gekeken. Echt mooi!
Afijn het was zo 2 uur, ’s nachts dan… Maar helaas, ik kreeg tig netwerken uit de buurt binnen, maar niet die van hem. De volgende avond weer aan het vogelen geweest. Bij hem ingelogd en thuis weer geprobeerd. Nope.
Toen vond ik het gezegend en heb het laten gaan. Dan toch maar een dongel aanschaffen.
Maar buum had nog wat kastjes liggen met een antenne. Een USB stikkie voor draadloos internetten. Alle stuurprogramma’s er op gezet. Buum is zelfs met mijn laptop buiten gaan wandelen om het bereik te checken. De buurt zal wel gedacht hebben: Wat een mafkees. Maar zelf speelde ik al met de gedacht om met mijn laptop voor zijn deur te gaan zitten. Staat ook weer een beetje vreemd.
Afijn, het was weer half 2, maar nu was ik vol goede hoop.
En inderdaad, de antenne pikt zijn signaal op. Jippie! Bedankt buum!
Ik ben weer verbonden met de buitenwereld, hij is fijn.

Maar niet alles wat electrisch werkt of via draadloze signalen is een zegen.
Zoals ik laatst ondervond toen OldSchool Snake ging ophalen bij de bandenman.
Snake heeft injectie (helaas) en een k..alarm (helaas) en je moet even weten hoe je daar mee om moet gaan. Afijn, hij belde me helemaal verhit op en op de achtergrond hoorde ik het alarm loeien. Hoet hij dat f………alarm er af kreeg.
Een motor heeft voor hem alleen maar 2 wielen, een gashandel en een kickstart en niet zo’n k..alarm.
Eerst tot kalmte gemaand. En ja, ik ben een slimme vrouw en op alles voorbereid. Ik heb dus de alarm-instructie altijd op zak. Dus ik voorgelezen wat hij moest doen en ondertussen moest ik wel lachen hoor. Ik zag het allemaal voor mij. Weet zeker dat hij mij en Snake vervloekt heeft. En inderdaad, Snake startte. Diepe zucht van verlichting aan de andere kant. Half uur later belde ie weer. Het was goed gegaan en hoe het alarm in normale omstandigheden werkt. Hij was afgekoeld inmiddels.
Ik moest maar eens op een shovel met kickstarter gaan rijden, dat is pas echt motor rijden.
Daar kom ik dus niet onderuit. Op de sportschool mijn beenspieren gaan trainen de komende tijd…………

Vanavond voor het eerst sinds weken mijn zitbeenknobbels weer gevoeld: paardgereden. Een enververend lesje overigens. Utah, waar ik op reed was hengstig. Ze is statig en een echte merrie. In de les reed ook een mannelijke fjord mee.
Niks aan de hand tot halverwege, komt die Fjord naast ons lopen en haalt met zijn achterbeen uit naar Utah (net een zijdelingse karatetrap). Zomaar, opeens. En vol op de knie. Een paar centimeter lager en het spronggewricht was geraakt. Een paar centimeter naar links en ik was vol geraakt. Utah, stoer wijf, loopt gewoon door zelfs in de galop. Maar haar been zwelt op. Meteen onder de koude douche, zonder mij natuurlijk!
Utah had het niet eens uitgelokt. Mannen!

Voor mijn moeder zijn we ondertussen ook bezig om een goede oplossing te vinden na haar revalidatieperiode wat nog zeker 3/4 jaar gaat duren. Toen ze nog gezond was, wilde ze niet naar een verpleegtehuis mocht haar wat overkomen.
En inderdaad er zijn vreselijke tehuizen bij. Om moedeloos van te worden. Allemaal van die mummelende oudjes bij elkaar, blik op oneindig en verstand op nihil. Helemaal vol rustgevende rotzooi tegen de onrust. Het hele bezit bestaat uit een nachtkastje met enkele fotolijstjes en een kleine klerenkast op een 1-persoons slaapkamer. Maar na een gesprek vandaag met een dame die daar helemaal in thuis is, zijn er tegenwoordig goede zorgtehuizen blijkbaar. Ik hoop het maar en anders hoop ik elke dag dat ze niet meer wakker wordt dan kunnen wij haar dat besparen. 

Al met al zijn het turbulente tijden, maar ik ben wel van mijn verkoudheid af!
Ach ja, zoals OldSchool een keer om 2 uur ’s nacht liet weten: t leven ja!!! verre van saai!!!

Even een mooi moment

Vandaag voor mijn werk bereikt dat de douane akkoord geeft voor de AEO status, een soort van ISO norm zeg maar. Mag ik best trots op zijn, een mooi moment! Toch was ik ook verdrietig, beetje depri. Mede door het fijne, grijze en natte weer buiten denk ik.
Na de enerverende les vanavond liep ik langs de stal van Hunt. Hij stond nieuwsgierig rond te kijken en omdat hij nog steeds mijn favoriete en eigenwijze westernpaard is kon ik het niet laten om even bij hem te kroelen. En alsof hij mijn stemming aanvoelde legde hij zijn hoofd op mijn schouder en liet zich gedwee aaien. Hunt straalde iets uit van, alles komt goed schatje. Deze uitstraling van Hunt en zijn zware hoofd die op mijn schouder rustte, maakten dat ik wat rustiger en positiever werd. Dit was eigenlijk een nog veel mooier moment dan die van op mijn werk. Bedankt Hunt!

Een zomerse avond

Vanavond was ze er weer. Een zomerse zwoele avond. Spontaan opgekomen na een zeer frisse ochtendstart. Op de een of andere manier gebeuren er dan dingen die mij alle zorgen en verdriet doen vergeten en mij tevreden en gelukkig maken. 
Je weet wel, die kleine dingen van het leven, die zo veel kunnen betekenen.
Zo had ik in mijn spontaniteit wat lekkers meegenomen voor een vriend van mij. Het stelde niet veel voor, maar kwam uit een goed hart. Lekker even stoeien en spelen met dat bolletje wol die steeds groter wordt. Mooi om zo’n pup te zien groeien.
Wat gezellige praat en vervolgens een lekkere Indiaas diner met vrienden.

Met de paarden de bossen in. Een lekkere bosrit waarbij mijn paard het op zijn eigen tempo deed en het op het laatst toch maar een versnelling hoger ging.
Van de bomen gaat een bepaalde rust uit, behalve als daar van die mountainbikers tussendoor crossen. Daarna dik een uur paardenpraat. Niet van dat zweverige, maar dingen die ze met de paarden meemaken. De hond zoekt mijn schoot op en probeert daar alle slaapstandjes uit.
Als ik dan zo buiten zit vervagen de stemmen een beetje en kan ik heerlijk genieten van de gemoedelijke en gezellig sfeer die in de lucht hangt.
Mijn gedachten dwalen af naar Kroatie waar ik een paar keer tot diep in de nacht aan het strand heb gezeten en alleen maar heb genoten. Van het uitzicht, de zwoele warmte en vond het toen jammer dat ik deze rijkdom niet kon delen.

Hier in Nederland heb ik geen strand, maar op zo’n avond als deze is het toch heerlijk om met z’n 2-en buiten op de lounchbank te zitten. Drankje er bij, kaarsje aan. Zachtjes praten over je dag van vandaag, de dingen die je bezig houden, je plannen, je ideen, (wederzijds natuurlijk). Lekker tegen mekaar aan kruipen en stil genieten. De hond die er gezellig bij ligt te slapen. Houtvuurtje aan.
Misschien spoor ik wel niet helemaal. Even had ik nog het spontane idee om de daad bij het woord te voegen en hem te verrassen. Alhoewel ik al vanaf de eerste blik wist, dat hij de ware was, heb ik deze man slechts een paar keer mogen zien.
Ik droom en geniet maar lekker verder. Komt vanzelf wel!

The chicks are back (7/9)

Donderdag  23 juni 2011, Shirwell – Stockbridge (261 km)

Het ontbijt is hier uitstekend. Martina en Marian gaan aan de full English breakfast. op mijn bordje komt scrammbled eggs met zalm. Ook errug lekker!
Ondertussen daalt er weer een regenbuitje neer op onze motoren.
De moed zakt me in de schoenen vanal dat water. Maar, alsof hij daarboven het gehoord heeft (of zijn gieter waar hij de wolken mee begiet is leeg) stopt het weer net zo plotseling. Nog even poseren voor de B&B als reclame-foto en dan zoeken we de smalle weggetjes weer op. In Combe Martin na de zoveelste stijle afdaling met geglibber stopt Marian bij de Hunter’s Inn. Midden in de bush-bush. Toch maar weer de A39 opzoeken naar Lynton. Vervolgens binnendoor naar Lynmouth met 25% stijging. En dan zijn we in Exmoor. Het lijkt wel of we op het dak vanhet park rijden. Zo ver rijkt het uitzicht.
De ponies laten zich overal zien. Zelfs met veulens en al rollend door het gras. Mooi gezicht is dat. Dan door naar Porlock, ook weer met 25%.
Om half 2 gaan we lunchen in een pub langs de weg in Bilbrook.
De zon komt er al lekker door, er is een gezellig terras en we gaan weer aan de tapas.
Het dorp ontleent haar naam aan het Romeinse woord voor waterkers : bil, that in het The village gets its name from the Roman word for watercress, bil, dat tot voor kort groeide in de lokale beek: Brook.

Helaas moeten/willen we verder, want we zijn nog niet eens op de helft. De route gaat echter steeds meer over vlotte doorgaande, met hier en daar een uitstapje nog in Exmoor Park. Af en toe zijn de wegen nat, maar wij gelukkig niet.
Midden in de stad Salisbury parkeren we onze motoren op het terras bij een stadse pub. Het publiek kijkt verbaasd op. Ff bijkomen van de warmte en bepalen tot hoever we nog doorrijden. Een wat verlopen man, ruikend naar bier, vol getatoe-eerd informeert ons dat in Matlock dit weekend een motor-meeting is. Hij zelf kan niet meer. Heeft een gebroken rug overgehouden aan zijn laatste motor-rit.
De A30 leidt ons langs Fovant, een middelgroot dorp in de Nadder Valley. 
Het ontleent zijn naam van het oud-engelse Fobbefunta, wat “lente van een man genaamd Fobbe” betekent. Het is vooral bekend vanwege de badges van verschillende regimenten die in het krijt gesneden zijn van een nabijgelegen heuvel. De badges zijn gemaakt door soldaten die gelegerd waren in de buurt van Fovant tijdens de Eerste Wereldoorlog en zijn duidelijk zichtbaar vanaf de A30. Marian mist ze, wij echter niet.
Ik kende het bestaan er niet eens van. Wel indrukwekkend!

Om 7 uur arriveren we in het mooie plaatsje Stockbridge. Met een authentieke Inn uit de 15de eeuw. Gelukkig ze hebben plaats voor ons!
Als wij achter op het grind de motoren parkeren worden we gadegeslagen door het mannelijk personeel. Overal hangt een bordje met de tekst “Mind your head”, maar dat is niet aan mij besteed. Tegen het einde van de avond heb ik al paar builen op mijn hoofd staan. Onze kamer is in originele oude stijl en smaakvol ingericht. Een tuin met een beekje en terras. De gastheer stamt uit Frankrijk en is volgens mij homo. Hij is al 3 jaar in Engeland. De keuken heeft dan ook een frans tintje en is erg goed. De oranje huiskat slaapt gewoon op een stoel in het cafe en heet Tommy.
Nog een paar afzakkertjes en dan kruipen we onze bedden.
Niet nadat ik nog eens zeer onzacht met de deurkozijn in aanraking ben geweest…….

Een ongewenste bezoeker……………

Onderstaand artikel heb ik “gejat” van Stichting de Paardenkamp (bejaardenrusthuis voor paarden) en wil ik graag delen.

De paarden op De Paardenkamp houden van bezoekers, een beetje extra aandacht, een knuffel, een paardensnoepje, wat wil je nog meer op je oude dag? Maar aan 1 soort bezoekers hebben ze echt een hekel, dat zijn de leden van de Tabanidae familie. Dat zijn nl bloedzuigende 2vleugelige insecten, ook wel paardenvliegen of blinde dazen genoemd.

Op zich prachtige dieren met grote metaalkleurige facetogen.

Het is alleen voor de paarden jammer dat een vrouwtjesdaas bloed nodig heeft om haar eitjes te laten rijpen. En dazen lggen zo’n 1.000 eieren op planten, vochtige weilanden, in de modder en op de slootbodem. De eitjes ontwikkelen zich tot larven en poppen en worden uiteindelijk weer een daas.
De mannetjes doen zich te goed aan nectar, maar de vrouwtjes denken aan hun nageslacht en op een warme en windstille dag gaan ze op zoek naar paarden, koeien of zelfs mensen om bloed te zuigen. Net kleine vampieren. Ze gaan af op geur (zweet), beweging, warmte en donkere kleuren. Ze aarzelen niet, maar vallen meteen aan.

De beet is duidelijk voelbaar omdat hun snuit bestaat uit een aantal mesjes, ze vermengen het vrijgekomen bloed met hun speekse om het niet meteen te laten stollen en als reactie ontstaat er op de huid van het slachtoffer een bult die akelig kan jeuken. Doodslaan van dazen is een optie, maar het leed is dan al geschied.

Oplossing?: de zgn dazenval
Een dazenval is een grote, vrij hangende rubberen zwarte bol zo groot als een skippybal, met daarboven een omgekeerd trechtervormig net. Op een zonnige dag houdt de kleur zwart de warmte langer vast en zal dus warmer zijn dan de rest van de omgeving.

Doordat de bal vrij hangt en dus licht beweegt denkt de daas dat hij, pardon zij, te maken heeft met het achterwerk van een paard en valt de bol aan.
Helaas scoort ze geen bloed en wanneer ze onverrichter zaken terug wil vliegen komt ze in het net terecht en uiteindelijk in de val. Doordat de dazenval specifiek voor de daas ontwikkeld is, komen er weinig andere insecten op af.

Het is maar dat je het weet…….

6 chicks en Cees

Vandaag gingen we Cees verrassen voor zijn 85ste verjaardag. Cees is een goede vriend van mij en wij kennen elkaar van de stichting Brooke Hopital for Animals http://www.brooke.nl/. Cees was destijds de oprichter van de afdeling in Nederland van deze Stichting en ik was vrijwilligster van het eerste uur.
5 Vriendinnen waren vandaag bereid om mee te werken aan de verrassing. Ik ben nl een keer 0p de motor bij hem op bezoek geweest. Hij vond dat zo geweldig, dat hij me herhaaldeijk vroeg om met een paar vriendinnen terug te komen. Dat kwam er maar steeds niet van totdat ik de uitnodiging voor zijn 85ste verjaardag kreeg. Dat was een mooie gelegenheid om mijn belofte te voldoen. Contact opgenomen met Machteld, zijn dochter. Zij vond het meteen een goed idee en hield het als verrassing.
Zo vertrokken we vanmorgen met 5 ladies en 5 motoren, net na 9 uur. En dat zo vroeg voor een zondagmorgen! Maar de zon scheen, het was niet koud en we gingen gezellig rijden. Hanneke rijdt het eerste stuk over de snelweg en dan met de pont naar Schoonhoven. Aldaar meteen terrasje gepikt. Hanneke’s Tomtom gaf 4 uur aan tot Amstelveen, de garmin van Marian 1,5 uur en die van Martina kende heel Noord-Holland niet. Loes en ik volgen gewoon degene die voor rijdt. Na de koffie rijden we binnendoor met Marian voorop. Het is een mooie route. Met gedeeltes van de Lek- en Linge route. Door het dorp Nieuwer ter Aa. Koeien die uit de sloot drinken. Veel schapen. En ook veel paarden gezien onderweg. Mooie fotoshots als je geen doel zou hebben vandaag. Een zwanenpaar en 3 friese paarden hadden ook geen moeite met ons. Een kamikaze-haas steekt vlak voor Loes dr voorwiel de weg over, maar hij heeft toch een goede beschermengel op zijn schouder zitten.
Nog een klein pontje over, ik weet niet meer waar, maar ergens onder de rook van Amsterdam. Om 12 uur precies komen we bij Andrea aan. Even een koffie-rook-plas-stop.

Ondertussen bel ik Machteld. Ze zitten buiten op het terras en ze wachten nieuwsgierig op ons. Mooi. Uurtje later rijden we met 6en verder. Opeens rijden we midden in Amsterdam waar we nog wel een half uurtje blijven rond dwalen. Uiteindelijk komen we de stad uit en rijden weer binnendoor verder.
Om half 3 arriveren we bij het restaurant wat aan een rotonde blijkt te liggen. We maken meteen een goede entree. Machteld haalt Cees erbij die begint te stralen als ik mijn helm af zet. Cees is er helemaal beduusd van, maar vindt het geweldig. Van alle kanten worden we gefotografeerd en Cees gaat zelfs op een motor zitten.

Dit had hij niet verwacht. Hij hoopte wel dat ik op de motor zou komen zei Machteld.
Ik vertel dat ik 2 Sapph setjes heb gekocht via Marktplaats en prompt kijken Martina en Hanneke nieuwsgierig in mijn shirt. Dames toch!
De verdere middag worden we goed van drinken voorzien en van een heuse Walking Diner. Geen flauw idee wat dat in hield, maar daar kwamen we al vrij snel achter. Een soort van 6-gangen diner, die in kleine hoeveelheden wordt uitgeserveerd. En dat smaakte echt goed! We ontkomen zelfs neit aan het toetje. Zo nu en dan worden we aangesproken door een van de andere gasten, die stiknieuwsgierig zijn, hoe Cees toch zulke motor-vrouwen kent. En ja, natuurlijk vallen we een beetje uit de toon met de motorkleding. Cees komt ook nog bijpraten en ook Machteld die in Den Haag blijkt te wonen.

De koffie wachten we niet af, wij moeten nl nog een eindje tuffen. Cees en Machteld zwaaien ons uit. We doen nog een rondje over de rotonde en dan blijkt heel het terras ons uit te zwaaien. Geweldig!
Andrea rijdt ons voor via Purmerend en Voldendam naar MArkerwaard.

Daarna tegen het verkeer in door Durgerdam. Vlak voor het dorp ligt een grote zwaan onverstoord te slapen in het gras. In het dorp zelf wordt de was nog ouderwets op een nylondraad tussen 2 palen opgehangen aan de overkant van deweg. Er liggen tig zeilboten, en het is een mooi pittoresk plaatsje. We nemen afscheid van Andrea en rijden over de snelweg terug naar huis.
Nog even een afzakkertje bij MArtina en om half 9 parkeer ik Snake weer in stal.
Dit waren 335 mooie en gezellige kms en voor een goed doel!
Bedankt dames!

Magic

Vanavond had ik weer de eer om op Magic te rijden. Magic is een quarterhorse. Voor de 3de keer drachtig en een vurige tante. Maar het “heetst” is er tegenwoordig een beetje van af. Natuurlijk eerst de borstelbeurt wat ze eigenlijk wel lekker vindt. De temperatuur begint te stijgen, dus ze begint te ruien en in tegenstelling tot de niet-drachtige dames is ze niet “hengstig” wat in Jip-en-Janneke taal: geil, betekent. Als ik een voor een haar hoeven uit krab hangt ze balorig tegen me aan. Maar ze flikt me ook om een grote wind te laten als ik haar achterbenen doe. Wat een walm produceert ze! Ze is loaker vandaag en redelijk meegaand. Fons vertelt haar geschiedenis. Ooit kwam een man naar hem toe die vroeg of hij 2 stallen beschikbaar had voor zijn paarden. Hij kwam ze de volgende dag beiden brengen. Een daarvan was Magic. De eigenaar heeft zich daarna niet meer laten zien. Uiteindelijk heeft Fons de paarden via een rechtszaak laten onteigenen. Het andere paard heeft hij verkocht en Magic gehouden. De man blijkt later de moordenaar te zijn van de vrouw die 4 jaar geleden in de bossen bij Baarle-Nassau is gevonden. Beetje luguber, maar Magic is goed terecht gekomen. Ze is een heethoofd. Gaat bij wedstrijden helemaal door het lint. En met een buitenrit kan ze ook niet mee, behalve als Fons haar berijdt. Ondanks het veulen wat ze draagt heeft zo nog pit en snelheid genoeg. Zodra je verkeerd in  je zadel zit of de teugels te strak neemt word je door haar afgestraft. Eigenlijk een hele goede lerares. Ze heeft ook een heel mooi markant hoofd, wat je ook in haar veulens terug ziet. Als je diep in het zadel zit en met een losse teugel rijdt, doet ze alles voor je. Fons vertelde dat ze ook lang slidings kan maken. Hij heeft er wel eens een met haar gemaakt van 18 meter  en ze eindigde op haar achterwerk. Geweldig zo’n merrie. Terug op stal heb ik haar nog lekker droog gewreven. De appel en het brood at ze met smaak op en lebberde daarna haar voederbak helemaal uit. Nog een paar maanden en dan komt haar veulen. Ze zal weer met verve een goede moeder zijn. Ik kijk er nu al naar uit!

Arthur’s Western Store/Stable

Arthur’s Western Store is al een begrip in Nederland. Maar tijdens de jaarlijkse uitverkoop op het eind van het jaar blijken ook Duitsers en Belgen hem te vinden. Zoals ook vorige week. Met 4 vrouwen van onze manege zijn we daar naar toe gegleden. En het was er weer toppie druk. Je kon er bijna over de mensen lopen en knap dat ze er ook nog op toe kunnen zien dat er niks gejat wordt. Na dik 1,5 uur zoeken, grabbelen, graaien, passen en advies slaagden we met 2 paar sporen en 3 chaps voor een hele mooie prijs (we hadden geplande mazzel!). Maar dat van ons was nog niks vergeleken met de zadels en tuigagae wat als warme broodjes over de toonbank ging. Boven in de kantine was  paniek. De stoppen waren doorgeslagen, dus voorlopig geen broodje hamburger voor onze hongerige magen. Dan maar toosten op onze geslaagde aankopen. Om 18.00 uur begon de show. Eerst een demonstratie van de Europese kampioene op een heel erg mooi paard. Daarna werden paarden geshowd in de categorie van veulen tot 3 jaar. Wat een prachtige beesten en wat een rijkdom liep daar rond! Zo leerden we dat een blue roan veulen, een veulen is met een hele aparte kleur blauwgrijs wat bijna niet voor komt maar blijkbaar heel gewild is. Even Googelen levert nog maar aparte kleuren op: sorrel, chestnut, bay, black, buckskin, dun, red dun, gray, grullo, palomino, red roan, blue roan, bay roan, perlino en cremello. En zoals het gaat met mensen op stand die een adelijke naam hebben zoals “Peter-Paul van Boven tot Onderen in het Veld”, hebben die paarden ook van dat soort namen. Denk je eens in als je een paard moet roepen. Voordat je klaar bent met de naam uit te spreken heeft het paard zoiets van: het zal wel, en draait zich lekker om om verder te grazen. Maar de meest aparte vond ik wel :”Give Me A Shot” met nog een hele hoop erachter. Klinkt apart als je buiten in de wei je paard zo roept : Give Me A Shot……………….

Give me a shot

Kleur:
Quarter Horses komen in vele kleuren voor zoals: sorrel, chestnut, bay, black, buckskin, dun, red dun, gray, grullo, palomino, red roan, blue roan, bay roan, perlino en cremello.