Paard

Chief

Chief heet hij.
Staat al een tijdje bij ons op stal, maar ik had hem nog niet ontdekt.
En tot mijn verbazing blijk ik op zijn vader, en op zijn opa en oma gereden te hebben.
Bandit, zijn opa, was een echte donderstraal en deed zijn naam eer aan.
Mooi bont getekend, een echt Indianenpaard.
Eentje van uitersten. Of hij liep voor geen meter. Sporen voelde hij dan niet eens.
Prikte jij mij? dacht hij dan en ging vrolijk verder met eigenwijs zijn.
Of hij naaide er opeens tussenuit tijdens een rustig galopje en stond jevervolgens ongewild aan de andere kant van de bak. Beetje ongeleid projectiel-idee.
Had ie zijn dag, dan kon je er een mooie proef mee lopen.
Bandit is goed terecht gekomen, hij heeft nu een baas die hem aan kan.

Bandit
Bandit

Samen met Haesta kreeg Bandit een zoon: Slide.
Slide is gespikkeld in plaats van gevlekt, maar heeft ook iets Indiaans-achtig.
Merries normaal gesproken heel bezorgd voor hun veulens, maar mogen wij mensen er toch al snel bij. Maar Slide vond dat hij voorrang had op alles.
Vrat zelfs het eten van zijn moeder op en duwde haar in de hoek.
Het zal je veulen maar wezen!
Hij is een tijdje weg geweest. Maar sinds een aantal maanden weer terug op stal.
En zijn moeder is hem blijkbaar niet vergeten wat heel uitzonderlijk is.
Ze neemt nu wraak op hem en Slide moet het niet wagen om in haar buurt te komen.
Mijn laastste les op Slide was nogal enerverend.
Hij verrekte het om te lopen en stond gewoon midden in een galop stil.
En dan moest ik oppassen om niet uit het zadel gelanceerd te worden.
Maar de humor kan ik er dan ook wel weer van inzien.
Dus ik ben maar echt cowboytje gaan rijden en Slide koos toch wel eieren voor zijn geld.
Het arme beest was na de les dan ook helemaal zeiknat en ik loop nu nog met spierpijn rond.

Slide

Slide

Chief is dus een zoon van Slide. Ik ben even kwijt wie zijn moeder is.
Ook hij is een donderstraal eerste klas.
Dat zit blijkbaar in de hengstige genen.
En is bont gevlekt. 4 jaren jong en met een klein trauma.
Hij durft de bak niet in en heeft wat met mannen.
In de stal laat hij regelmatig merken dat hij er is.
Zet gerust zijn voorbenen in de voerbak en kijkt dan triomfantelijk om zich heen.
Chief heeft ook een gave, die ik niet gauw bij paarden zie.
Hij leest namelijk je ogen.

Chief

Chief

“Je ogen zijn de spiegel van je ziel”, schreef da Vinci ooit.
En daarom misschien wel je meest waardevolle bezit.
Door iemand zijn ogen kun je zien hoe hij zich voelt, en welke emoties hem raken.
Op het moment dat die emoties in een persoon wakker worden gemaakt zie je iets veranderen in de ogen. Boos, verdrietig, bang of juist blij, en dat verraadt zich door de ogen.
Vooral bij goeroes en leermeesters die veel aan meditatie doen is te zien dat zij een onvoorwaardelijke en open liefdevolle blik hebben. Hierbij staan de ogen open voor alles wat komt, zonder verwachtingen of een oordeel.

Sorry, dit was even een kleine afdwaling………….
Afijn Chief weet dus wat je gemoedstoestand is.
Hij kijkt je diep doordringend aan. Je wordt nog net niet figuurlijk uitgekleed.
En aan de hand daarvan bepaalt hij zijn houding naar jou.
Een man hoeft dan ook niet zomaar zijn stal binnen te lopen.
Ik als vrouw, werd natuurlijk gekeurd door Chief.
Op afstand even kat uit boom kijken.
Daarna kwam hij naar me toe en moest ik hem kroelen.
En zomaar uit het niets kreeg ik een zoen van hem.
Omringt door een hete adem.
Wel niet zo’n lekker odeurtje, maar toch.
Dit is dan zo’n kleine unieke ervaring, die je niet vergeet…..

Verrassend Heemskerk

Ik heb met haar een goede vriendschap. Een die slechte tijden kan door staan omdat de basis goed is. Ontstaan door onze Harleys. Eindelijk een keer afgesproken om bij haar in Heemskerk een weekend door te brengen. Dus gistermiddag mijn Mini, 1o chocoladebollen (nee,  niet die van De Groot, maar ze lijken er verdacht veel op!) en mijzelf die kant opgestuurd. Na 1,5 uur arriveerde ik bij haar huis. Van buiten klein, van binnen errug groot. Ze zijn druk bezig met de kerstboom en ik help meteen een handje. De 4 jarige Spike (hon bastaardhond) is een leuke donderstraal. Ligt graag in de vensterbank op de uitkijk. Zit aan tafel op een stoel, eet nog net niet mee, maar wil er gewoon bij zijn. En hij kent allerlei standjes om lekker lui te liggen. Verbazingwekkend zo’n hond.

Eind van de middag gaan we naar de paarden. Het is te koud en te fris voor paard, Een 5-jarige energieke ruin die stemmingswisselingen heeft van het weer, voor een duinen/strandrit. Maar haar verzorgpaard is een rustige 22-jarige Oldenburger, waar ik zo op kan klimmen voor een kort duinritje. Spike gaat mee, klemt zich met zijn voorpoten vast tussen de voorstoelen zodat ie alles kan bij houden. En zo af en toe krijgen we een lik.
Hero wordt uit de bak gehaald. En na een grondige poetsbeurt (hij zit helemaal onder de klei!), gaat het zadel erop en het hoofdstel in en dan pas besef ik hoe groot hij is.
Op schouderhoogte is hij net zo groot als ik en dan komt zijn hals en hoofd nog.

Een Oldenburger heeft Fris bloed in zich, maar is gefokt in Duitsland. Hij is even vriendelijk als mooi. Ondanks zijn hoogte is het een compact gebouwd paard, krachtig maar elegant.  Dankzij zijn koudbloed-voorouders is hij vroeg rijp. Hij heeft een krachtige goedgevormde hals en een opvallend breed, gespierd kruis. De Oldenburger is een goedmoedig, energiek paard met een evenwichtig karakter. De moderne Oldenburger is zeer imposant en heeft een rustig temperament. Het is een vroegrijp paard, gevoelig, moedig en vriendelijk.

Eenmaal bovenop voelt het net alsof ik in een luie stoel zit. Maar ik weet dat er tussen mijn benen een tank loopt. Mocht hij het onverhoops in zijn hoofd krijgen om er tussen uit te peren dan is er ook geen houden aan. En dan te bedenken dat hij iedere week met gehandicapte kinderen op zijn rug rond sjouwt……
De duinen zijn mooi, tis even lekker genieten, gevoel van vrijheid.
Daarna gaan we nog naar haar dochter kijken die op hun paard aan het rijden is.
Hij heeft er vandaag zin in, doet zijn best en luistert.

Het is volle maan vandaag. Beetje stormachtig waardoor en er vele soorten wolken voorbij de maan schuivne. Een indrukwekkend en dreigend gezicht. Ik krijg er een weerwolf-gevoel bij. Maar ik zie geen extreme haargroei opkomen, voel geen bovenmenselijk krachten opkomen en mijn zintuigen zijn niet sterker aan het worden. Toch wel een beetje jammer. Was wel benieuwd hoe het is om een (weer)wolf te zijn. Wat zo’n dier denkt en voelt. Waarom hij huilt bij volle maan. Weerwolven zijn de tegenhangers van heksen.
Ach ja, misschien spoor ik wel niet.

’s Avonds gaan we gezellig eten in Wijk aan Zee bij Sonnevanck waarbij later op de avond een hele goede band op treedt. Het eten is goed, sfeer gezellig en NUHaakt het compleet.
NUH is een 6-mansformatie en bestaat sinds 2005. De zanger is een stemkunstenaar en windt iedereen om zijn vinger met zijn zoetgevooisde stem en dan opeens buldert hij er weer een krakende rauwe blues uit. De pianist is de spil van de band die net zo makkelijk de structuur bewaart als uit zijn dak gaat tijdens een solo. De gitarist is een instrumenten jongleur (o.a. viool, sax, accordeon) en vond het nodig om zijn gitaarspel een prominentere plaats te geven en swingt nu met bossa’s en soul nummers over de hals van zijn semi-akoestische gitaar. Een begaafde saxofonist. Doe je ogen dicht en hij neemt je mee langs de wereld van jazz en funk. De drummer is getalenteerd en laat met zijn jonge-honden-energie de hele ruimte swingen. Voor de echte blues laat de mondharmonicanist met zijn betoverende spel de tijden van Stevie, Toots en de J. Geils band herleven. En last but not least de onmisbare en ongeëvenaarde rots in de branding: de bassist. Deze toornt overal bovenuit met zijn lage ritmische tonen, waarop zijn fans altijd roepen: “Geweldige Noten!”

We lopen nog even naar het strand. Daar gaat voor mij nog altijd een magische aantrekkingskracht van uit. Het geluid van golven en de branding. Er gaat een soort rust van uit. Mijn gedachten dwalen af naar Kroatie, waar ik een aantal nachten tot in de vroege uurtjes op het strand heb gezeten. Wat drank erbij. Het waren zwoele nachten, mooi uitzicht over de kustlijn met allemaal kleine eilandjes. Een heldere lucht erboven. Dat voelde zo mooi. Gewoon lekker genieten en heel jammer dat ik dat niet met iemand kon delen.

Terug in Heemskerk gaan we nog even naar 2 lokale kroegen waar ook weer bandjes spelen. De zangeres van de 1ste band heeft wel zoveel charisma dat zij het gezichtvan de band is. Bij elk nummer leeft ze zich helemaal in alsof ze wat ze zingt ook daadwerkelijk zelf voelt en mee maakt. Nog even naar haar stamkroeg waar we genoeg aanspraak hebben.
Opeens staat er een uit de kluiten gewassen blonde teddybeer achter me. Hij probeert een gesprek met me aan te gaan. En ik had zoiets van, nou kom maar op met je smoesjes. Hij had al genoeg bier op. Had het plan in zijn hoofd om mij mee naar huis te krijgen. Binnen no time wist ik dat hij een bubbelbad heeft, 8 x achtermekaar kan klaar komen, van mij houdt etc etc etc. Ik moet zeggen, hij was wel eerlijk over wat hij wilde. Jammer voor hem, ik wilde niet. Ben al bezet en dat ga ik beslist niet opgeven, voor niemand.
Dat was tegen dovenmansoren. Blijkbaar was hij gewend dat elke vrouw voor hem viel. Nou, deze dus niet. Mijn vriendin en haar vrienden lagen helemaal in een deuk.
Uiteindelijk droop hij met tegenzin af en ging naar een andere koreg om zijn geluk te beproeven. Of ik mee ging. Natuurlijk niet!
Afijn, we hielden er wel een paar drankjes aan over.
Het was uiteindelijk 4 uur voor we in bed lagen.

Volgende dag laat opgestaan met een lichtelijke Garfield.
Na een goed ontbijtje met Spike gaan uitwaaien op het strand in Wijk aan Zee.
Daar waren we een paar uur zoet mee.
Door de storm van de afgelopen dagen lag het strand bezaaid met  zeesterren, “scharen”, krabben (groot en klein) en waren er uitzonderlijk veel meeuwen.
Spike ging zelfs pootje badem, brrrrrrrr, en hij hield de meeuwen bezig.

Aan de vloedlijn doet een kunstenares verwoede pogingen om haar  schilderij af te krijgen voordat het water aan haar lippen staat.

Na 3 uur op het strand zijn we uitgewaaid en hebben we onze ochtendgymnastiek gehad.
We spreken af om nog een keer met de paarden hier heen te gaan.
Lijkt me geweldig on hier met de tank over het strand te denderen.
Weet je wel, dat Bo Derek gevoel……………..

Even een mooi moment

Vandaag voor mijn werk bereikt dat de douane akkoord geeft voor de AEO status, een soort van ISO norm zeg maar. Mag ik best trots op zijn, een mooi moment! Toch was ik ook verdrietig, beetje depri. Mede door het fijne, grijze en natte weer buiten denk ik.
Na de enerverende les vanavond liep ik langs de stal van Hunt. Hij stond nieuwsgierig rond te kijken en omdat hij nog steeds mijn favoriete en eigenwijze westernpaard is kon ik het niet laten om even bij hem te kroelen. En alsof hij mijn stemming aanvoelde legde hij zijn hoofd op mijn schouder en liet zich gedwee aaien. Hunt straalde iets uit van, alles komt goed schatje. Deze uitstraling van Hunt en zijn zware hoofd die op mijn schouder rustte, maakten dat ik wat rustiger en positiever werd. Dit was eigenlijk een nog veel mooier moment dan die van op mijn werk. Bedankt Hunt!

Een ongewenste bezoeker……………

Onderstaand artikel heb ik “gejat” van Stichting de Paardenkamp (bejaardenrusthuis voor paarden) en wil ik graag delen.

De paarden op De Paardenkamp houden van bezoekers, een beetje extra aandacht, een knuffel, een paardensnoepje, wat wil je nog meer op je oude dag? Maar aan 1 soort bezoekers hebben ze echt een hekel, dat zijn de leden van de Tabanidae familie. Dat zijn nl bloedzuigende 2vleugelige insecten, ook wel paardenvliegen of blinde dazen genoemd.

Op zich prachtige dieren met grote metaalkleurige facetogen.

Het is alleen voor de paarden jammer dat een vrouwtjesdaas bloed nodig heeft om haar eitjes te laten rijpen. En dazen lggen zo’n 1.000 eieren op planten, vochtige weilanden, in de modder en op de slootbodem. De eitjes ontwikkelen zich tot larven en poppen en worden uiteindelijk weer een daas.
De mannetjes doen zich te goed aan nectar, maar de vrouwtjes denken aan hun nageslacht en op een warme en windstille dag gaan ze op zoek naar paarden, koeien of zelfs mensen om bloed te zuigen. Net kleine vampieren. Ze gaan af op geur (zweet), beweging, warmte en donkere kleuren. Ze aarzelen niet, maar vallen meteen aan.

De beet is duidelijk voelbaar omdat hun snuit bestaat uit een aantal mesjes, ze vermengen het vrijgekomen bloed met hun speekse om het niet meteen te laten stollen en als reactie ontstaat er op de huid van het slachtoffer een bult die akelig kan jeuken. Doodslaan van dazen is een optie, maar het leed is dan al geschied.

Oplossing?: de zgn dazenval
Een dazenval is een grote, vrij hangende rubberen zwarte bol zo groot als een skippybal, met daarboven een omgekeerd trechtervormig net. Op een zonnige dag houdt de kleur zwart de warmte langer vast en zal dus warmer zijn dan de rest van de omgeving.

Doordat de bal vrij hangt en dus licht beweegt denkt de daas dat hij, pardon zij, te maken heeft met het achterwerk van een paard en valt de bol aan.
Helaas scoort ze geen bloed en wanneer ze onverrichter zaken terug wil vliegen komt ze in het net terecht en uiteindelijk in de val. Doordat de dazenval specifiek voor de daas ontwikkeld is, komen er weinig andere insecten op af.

Het is maar dat je het weet…….

Chex en Moos, beiden klein en broos

Woensdagavond zag ik Chex voor het eerst. Hij speelde in de bak met zijn moeder Jacky. Althans hij hield zijn moeder druk bezig met zijn geravot. Slechts 5 dagen oud. Hoog en wankel op zijn benen staand. Kijkt met nieuwsgierige en vrolijke ogen de wereld in. Zoon van Dustin Tari, hengst en trots van de manege. Heel gespierd, mooie bouw en met lange stoere manen. En hij houdt van knuffelen. Zijn moeder is een Painter, westernpaard op hoog niveau, mooi wit-bruin gevlekt en een zorgzame moeder. Op stal ging Chex even languit gestrekt in het hooi. Dicht bij zijn moeder. Bijkomen van de drukte en de nieuwsgierige mensen voor zijn staldeur. Dan staat hij op, wankelt naar zijn moeder, leunt tegen haar aan en heeft houvast. Hij heeft slaapbeentjes bedenk ik, lachen hoor. Niet te bedenken dat zo’n veulen uit zo’n kleine buik is gekomen! Gelukkig weet hij van de wereld nog geen kwaad en dat is weer het verterende aan zo’n beestje. Jong, onschuldig, speels en een hoog knuffelgehalte.

Later op de avond maak ik ook nog kennis met Moos. Een vriend van mij is al lange tijd op zoek naar een rood- en langharige chowchowpup. Dik een jaar geleden is zijn 2de chowchow Sam overleden en nu was de tijd gekomen voor een andere hond. In Nederland was nergens zo’n pup te krijgen totdat hij een paar dagen geleden onverwachts een telefoontje kreeg uit het Noorden van het land. Of hij nog een puppie zocht, een reu. Ja zeker en ze maakten meteen een afspraak. Hij mailde mij de website en aangezien ik Sam ook 6 jaar gekend heb, was ik stiknieuwsgierig. En ja, deze Chowchows hadden inderdaad trekjes van Sam. Vooral de moeder en daar de moeder van. Toen ik hem sprak kwam hij net terug van de ontmoeting met Moos. Hij was meteen voor het beestje gezwicht. En toen ik de foto’s zag, begreep ik waarom. Moos (van Sam en Moos) heeft net zo’n ondeugend en eigenwijs koppie als Sam. En zo te zien was hij een echte donderstraal. Een lotje uit de loterij! Hij moet nog een paar weken wachten want Moos is nog te jong (net voor mijn verjaardag geboren), maar de fokster wil graag oppassen tijdens vakanties. Dat zijn nou de echte fokkers, die doen het voor hun plezier en met hart en ziel. Heel leuk dat Moos naar het zuiden komt. Hoewel ik zijn vrouwtje niet ben, ook ik heb het beestje al in mijn hart gesloten. Zeker weten dat hij een goed thuis krijgt en zijn baasje erg blij met hem is. Ennuh, misschien mag ik Moos na zijn opvoeding wel een dagje lenen……………

Mijn prins op het witte paard

De prins op het witte paard. Ik weet het, hij bestaat niet, wel in sprookjes, maar je mag er wel over dromen. Vind ik dan. Wat is eigenlijk de tegenhanger daarvan voor mannen? Daar hoor ik eigenlijk nooit wat over. De prinses op het bruine paard? Even terug naar mijn prins. Waar komt deze uitdrukking eigenlijk vandaan? Sneeuwwitje en de 7 dwergen? Blijkbaar niet, de uitdrukking is ouder dan Sneeuwwitje.

Lieden, van wat men vroeger het zwakke geslacht durfde te noemen, dromen vaak van de knappe man, die eens in hun leven zal verschijnen. Dat verschijnsel is al zo oud als de mensheid en wordt ook al in de oudheid vermeld. Omdat, zoals ze thuis al zeiden, je van mooi alleen niet kan eten, moest de knappe jongen liefst ook goed in zijn slappe was zitten. De doelgroep, die in het pre-industriële tijdperk daarvoor in aanmerking kwam, was de adel. Daar zaten de rijke stinkerds. En de hoogste in rang bij de adel is de prins. Keizer en koning komen niet in aanmerking, want die zijn per definitie getrouwd. Ziedaar de prins en het wegdromende meisje. Een echte prins komt natuurlijk te paard, en ziedaar de combinatie prins en paard. Het beeld van een o-zo-graag-veilig-geborgene vrouw, die van een prins compleet met schimmel zit te dromen, is dus heel normaal.

Ik zoek verder internet af en kom wat interessants tegen bij lifestyle-agent. De prins moet naast zijn witte paard, volgens deze site vijf essentiële eigenschappen hebben:
1. Hij weet wat hij wil.
2. Hij heeft een optimistische kijk op het leven.
3. Hij staat open voor verandering.
4. Hij blijft altijd een tikje mysterieus.
5. Hij gaat verstandig met geld om.
Als de prins over al deze eigenschappen beschikt, heb je het als vrouw helemaal getroffen blijkbaar. Is hij dan ook de ideale man? Voor de een wel, voor de ander niet. Maar andersom geldt natuurlijk ook voor de prinses op het bruine paard. Ik denk dat ik het voorlopig maar bij dromen houd. Soms weet je daardoor hoe je prins er uit ziet, al heb je dat niet meteen door als je hem tegen het lijf loopt. Zowiezo is dat al moeilijker zonder paard. Mijn prins ben ik al eens tegen gekomen, en inderdaad, niet op een wit paard……………..

Hunt

Hunt heet eigenlijk Hunter. Hij is inderdaad een jager, maar dan alleen voor wortelen. Als je een wortel in je hand houdt, ruikt hij dat meteen en loopt je zo achterna! Verder is ie erg eigenwijs en bang voor allerlei nieuwigheden. Een nieuw schot in de bak maakt hem al erg nerveus. Laat staan een vogeltje dat op een tak springt. Hij ziet het! Affijn, verder is dat paard goed te handelen, mits je maar de goede instructies geeft. Echter dan nog kan hij dwars liggen. Zoals afgelopen zondag op de wedstrijd.
Eerste onderdeel is Pleasure:
De deelnemers stappen samen de arena in en moeten aan de wand (rail) blijven. Passeren is toegestaan, maar de ruiter mag geen cirkels rijden of de arena oversteken. De drie verschillende gangen – draf, stap en galop – worden op zowel de linker- als de rechterhand getoond. De gang die doorzittend wordt gereden (jog) is erg belangrijk. Het is een langzaam gereden draf die beslist niet sloffend op de voorhand mag worden gereden.  Bij het commando ‘reverse’ maken de deelnemers een draai van 180 graden en veranderen zo van hand. Een te hoge of te lage snelheid, verkeerde gang op het gevraagde moment, verzet van het paard, te diepe of te hoge halshouding van het paard of ‘break of gait’ (uit de betreffende gang vallen), worden als overtreding aangemerkt. Het paard moet gereden worden zonder overmatige of storende correcties van de ruiter. Dit hoeft niet aan losse teugel, maar dit geeft wel een indicatie voor de africhtingsgraad. De zwaarte van de proef ligt op het aangenaam te rijden zijn van het paard. en de gehoorzaamheid.
Hunt vond het allemaal wel gezegend en deed wat ik hem vroeg. We haalden dan ook een 3de plaats.

Tweede onderdeel is Trail:
De benaming trail slaat op het spoor dat normaal in de vrije natuur wordt gevolgd. In de arena worden de hindernissen nagebootst, zoals een hek openen en sluiten, over balken heen stappen, draven of galopperen, een brug overlopen, in een vierkantje een heel rondje om zijn eigen as draaien (een soort kleine spin, pirouette) en achterwaarts gaan volgens een bepaald patroon (vaak een L-figuur).
Hunt werd al wat onrustiger, alhoewel hij de hindernissen goed nam. Over balkjes stappen in draf ging al niet meer en in stap over de brug, werd een onbesuisde draf en hij liep net op het randje. Goed voor een 2de plaats.

Het laatste onderdeel Reining:
Reining is bedacht om het atletische vermogen van een “ranch” type paard te laten zien, in een gesloten ruimte van een show arena. Deelnemers moeten een van de 10 patronen (patterns) rijden, verdeeld over 8 onderdelen. Inclusief langzame kleine cirkels, grote snelle cirkels, vliegende gallopswissels, 360 graden draaien vanaf dezelfde plek (spins) en de veelal spannende en dynamische “slidingstops” die echt typerend zijn voor het reining paard. Ondanks de “ogende” ontspannen houding van zowel ruiter als paard en de losse teugels, die typerend zijn voor deze discipline, is reining een sport met een hoog competitie gehalte. Het vereist enorm veel concentratie van zowel ruiter als paard.
Ik merkte het al toen ik met Hunt de bak in stapte. Heel onrustig, bleef niet staan.
Waar die last van had???????
De cirkels waren 1 grote puinhoop. Hij peerde er tot 3x toe tussenuit.
Nieuwe poging, weer niet te houden. alsof hij peper in zijn reet had!
Spinen kan ie, maar vandaag dus niet.
Andere kant op, dat ging beter.
Toen de sliding stops. Nou hij had me toch een vaart.
Die gingen dus goed.
Afijn, deze hele show van hem was niet eens een troostprijs waard.
Wat kan dat paard eigenwijs zijn!.
Maar hij heeft wel een speciaal plaatsje in mijn hart!

Magic

Ze is krachtig, sterk, stoer en supersnel. Maar vooral een echte moeder-merrie.
Ik zadelde haar op en haar veulen Floor drentelde om haar heen. Floor voelde aan dat er wat ging gebeuren.
Mama ging zo weg, zonder haar! En dat gebeurde steeds vaker. Fons moest Floor met kracht tegen houden zodat ik Magic uit de stal kon halen. Een hoop vergeefs gehinnik en gesputter van Floor. Magic hinnikte een paar keer terug en that’s it.
Ze had echt zo iets van, en nu even iets anders! In de les was ze weer lekker vooruit, wierp zo af en toe een blik op de stal waar Floor nog steeds bezig was haar ongenoegen te uiten. Wat een stoere moeder is  ze toch. Na de les, moest Floor zelfs in de hoek van de stal geduwd worden. Wat zit er toch al een hoop kracht in zo’n veulen! En Magic stapt heel bedaard de stal binnen en begint meteen van het verse stro te eten. Floor kalmeert meteen en de rust is wedergekeerd. Vertederd kijk ik naar die 2. Wat een mooi stel is het zo.
Jammer dat dat niet zo blijft. Maar ook veulens worden groot en in de natuur moeten ze dan ook zelfstandig worden. En Magic blijft lekker zichzelf. Krachtig, sterk, stoer en supersnel!