muziek

Breda Jazz Festival (1/4)

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Hemelvaartsdag. Voor de meeste mensen een vrije dag of het begin van een lang weekend. Dit jaar voor mij de eerste “werk”dag als stagemanager tijdens het Festival. Echte Jazz is niet zo mijn ding, wel mijn gemeende respect voor die muzikanten. Er kwam echter een oproep voorbij en aangezien ik toch geen wilde plannen had dat weekend, was ik wel benieuwd naar het reilen en zeilen achter de schermen.

Tijdens de voorafgaande vergaderingen gaat er een wereld voor je open. Een gemêleerd gezelschap van vrijwilligers die ieder hun eigen verhaal en belevenissen hebben. Leeftijd varieert van ergens in de 20 tot ergens in de 60 en misschien nog wel ouder. Waaronder een aantal nieuwelingen en mensen die al 20 en zelfs 33 jaar meedraaien…. Festival coördinatie wordt gedaan door Roland Kompier Produkties (RKP). Daarnaast is er dus een groot team vrijwilligers bestaande uit Stagemanagers (coördinatie bij podium en loopbands) , Gastvrouwen, Logistiek (o.a. op- en afbouw podia, ophalen en wegbrengen van de bandleden en hun instrumenten), EHBO, Pr-groep, algemeen secretariaat en Piek voor de muziek (collectanten) en secretariaat. Thuisbasis van dit alles is: de KMA.

Een van de stagemanagers heeft jaren als gastvrouw gewerkt. Destijds moest het “uniform” aan vele eisen voldoen. En ze kregen zelfs klaples. “Klaples?”, vraag ik verbaasd. Blijkbaar is het voor muzikanten heel storend als mensen niet in de maat klappen. Publiek zingt en klapt dan zo enthousiast mee, dat ze niet meer in de gaten hebben dat het nogal uit het ritme gaat. Voor hen is het wel zo fijn als de mensen op de juiste maat meeklappen. Zelfs Justin Bieber onderbrak een optreden in Spanje om de mensen klaples te geven. Hij was er zo klaar mee, dat hij besloot om het maar even voor te doen….
Bij de laatste vergadering, vertelt Ron, de penningmeester, wat er zoal gevonden wordt in de collectebussen naast het bruikbare geld:

  • Koffiemunten
  • Winkelwagenmunten
  • Café munten
  • Carwashmunten
  • Festivalmunten
  • Drankmunten
  • Oude valuta
  • Een gouden tientje uit 1912
  • En zelfs een sim-card

Ron heeft er een origineel muntenalbum van gemaakt. Nog veel werk aan besteed ook. Alles eerst in die kartonnen munthouders doen. Dan die weer in de insteekhoezen. Maar het is een mooi boekwerk geworden.

Oh ja, kom ik ook nog een oude bekende tegen, die ik nog ken uit onze gezamenlijke motorperiode. We waren lid van dezelfde club. Jack, een van de fotografen en ook al jaren vrijwilliger bij het festival. Natuurlijk delen we veel herinneringen en verhalen uit die periode.

Woensdag avond kreeg ik een privérondleiding van onze teamleiders Steffen en Monique. Podia in de stad bekeken, terrasjes beoordeeld J en ook even naar de KMA. Melden in het kantoor bij de slagbomen en hopen dat je op hun lijst staat. ID laten zien, even vriendelijk lachen naar de dienstdoende heren en je mag naar binnen, ik dit keer ook zonder mijn pasje. Als we daar rond lopen komen er herinneringen bij mij naar boven drijven van lang geleden, een deja-vu. Destijds had ik nl even een vriendje ( Mr. Cage ) die was gaan studeren aan de KMA. En volgens mij was ik met hem op de KMA tijdens een piratenfeestje. Geen flauw idee of ik daar gebleven ben …. Anyway, ben hem vlak daarna uit het oog verloren. Wat zou er van hem geworden zijn? Zag hem jaren later nog wel even op tv, op het journaal, in Sarajevo met het leger.

Deze ochtend dus de laatste briefing voor de opening van het Festival om 13.00 uur met confetti-kanonnen! We dragen een zwarte polo met dit warme weer, wie dat verzonnen heeft ?! De auto-gangers mogen binnendoor naar de KMA, met parkeerkaart, maar dan moeten de paaltjes wel weg zijn in de Catharinastraat?! We kunnen nog via de brug bij de haven naar binnen, meldt logistiek. Goed geregeld! Fotoshoot van het hele team, koffie en broodjes en water. Een korte, c.q. laatste instructie van onze teamleiders. Vanwege de tropische temperaturen is er extra water geregeld en moet iedereen veel drinken, ook het publiek! Lets go, we zijn opgewonden, enthousiast en hebben er zin in. Gelukkig voor mij heb ik pas ’s avonds mijn eerste shift.

_DSC9151

Deze 47ste editie is tevens de 100ste verjaardag van de eerste Jazzplaat getiteld: “Livery Stable Blues”. Daarom een reden te meer om dit Festival te bezoeken ondanks de tropische temperaturen. Zo dachten er velen over. Ook ’s avonds is het nog behoorlijk druk. Mijn leermeester is Jan, die zoiets heeft van “ik vertel hoe het moet, jij doet de uitvoering”. Duidelijk. Kerkpein is van de rock en blues. Een festivalletje in een festival. Als stagemanager zorgen we voor de drankvoorziening, houden we de set tijden in de gaten, afbouwen en opbouwen van het podium, sjouwen met de instrumenten etc. Jan is druk bezig met podium op te ruimen voor onze volgende band: Monti Amundsen. Bestaande uit Big Monti uit de USA en de rest bekende Nederlanders. Ze repeteren maar 1x per jaar, een dag voor het eerste optreden van een tournee. Kun je nagaan hoe goed die muzikanten zijn en op elkaar ingespeeld!

Monti Amundson wordt door de meeste mensen Big Monti genoemd. Niet alleen vanwege zijn verschijning, maar ook vanwege zijn talent en aanwezigheid. Als Big Monti het podium betreedt, weet je zeker dat je meer gaat zien dan gebruikelijke uitgebreide gitaarsolo’s. Hij heeft zijn eigen stijl, die hij als volgt uitlegt: “I’m a blues guitar player in a band that plays rock & roll.” De blues van Big Monti komt recht uit zijn hart en snijdt door je ziel. Fan-tas-tisch!

2017-05-30 12.08.07

Even vragen wat ze willen drinken. Busje uitladen en inladen. Die jongens en meisjes van logistiek moeten best wel veel sjouwen bedenk ik ter plekke. Respect hoor. Ondertussen publiek van de sluiproute houden en bordje van de band wisselen. Snel en efficiënt. De booker is ook aanwezig, wat mij enigszins verbaast. Het is zijn broodwinning, legt hij uit. Je weet maar nooit of je nieuwe contacten kunt leggen. Om 8 uur stipt begint de band. Wij hebben even rust. Tenminste als je vervolgens niet herkend wordt door diverse vrienden en een overweldigende knuffel krijgt van je surrogaat dochter, Verena genaamd. De geluidsman komt me vaag bekend voor. Waar ken ik die man toch van? Pas 2 dagen later valt het kwartje als ik hem in de hoedanigheid van bekende gitarist tegen kom…
De settijden zijn 3 kwartier, kwartier pauze en dan nog een uurtje. Als je een goede interactie met de bandleider hebt, dan houden ze zich daar wel aan. Het moet echt op uur en tijd, anders kom je in tijdnood met logistiek en de volgende band.

De eigenaar van café de Bruine Pij (Raymon dacht ik) komt even kijken of het allemaal loopt en vraagt bezorgd of wij het wel naar onze zin hebben. Bijzonder maar wel heel attent. NAC speelt en wint ondertussen met 1-0. Hebben we nog een feestje te vieren. Ik heb ruzie met mijn oortje en portofoon. Kan ik na wat hulp van de aardige beveiligingsman eindelijk de logistiek oproepen voor extra drinkwater.

Stipt 10 uur stopt de band, iedereen voor zien van bier, afbreken, logistiek is er al met de nieuwe band. In een uur tijd met alles gedaan en geregeld zijn. Ik stel me voor aan Deborah van de Strange Brew. Ze vindt het erg fijn als ik de tijden aan geef en de drank regel. Een lief en innemend persoon. Jan moet zijn trein halen en ik sta er nu alleen voor.

Het zijn zeker geen onbekenden, dit stel muzikanten bij elkaar! Peter van Dorst (gitaar), Chrétien mens (drums) en Deborah ‘de Baskabouter’ Jacobs. Alweer meer dan vijftien geleden maakten ze in het 5-koppige My Generation furore met de hele rockopera Tommy. Daarna gingen ze onder diverse namen verder als bluespowertrio, sinds kort als Strange Brew, naar het gelijknamige nummer van Cream. ’t Is wel een stel bij elkaar, deze ietwat eigenzinnige muzikanten. Zo is daar een mooi voorbeeld van bedrieglijke schijn: de ingetogen Peter, die zijn gitaar laat spreken, dynamisch en met een schitterende sound, gesteund door het stevige, down to earth drumwerk van Chrétien. Dan hebben we een soort curiosum met hersenhelft-teisterende dubbelfunctie: Deborah, misschien wel de kleinste bassist van Breda, met een enorm stembereik en het allerbelangrijkste – wat ze ook zingt – heel veel ziel. Speciale gast voor deze gelegenheid is toetsenist Pieter van Bogaert, een zeer goede bekende in de blueswereld, met een indrukwekkende cv en dito spel op piano en Hammond. 

Bezetting:
Deborah Jacobs – bas & zang
Peter van Dorst – gitaar & zang
Chrétien Mens – drums
Special guest: Pieter van Bogaert – toetsen

2017-05-30 12.07.57

Het “symbolische dak gaat er helemaal af op het Kerkplein. Het plein staat helemaal vol en voor het podium gaan de voetjes van de vloer. Bij jong en oud. De middenmoot houdt het bij wat bewegen op de standplaats. Mooi om te zien dat de oudjes alle danspassen feilloos weten uit te voeren. Om 1 uur en na een kleine toegift is het helaas al weer voorbij. Ook deze bandleden voorzie ik van bier. Dat hebben ze wel verdiend. Podium leeg halen en opruimen. Logistiek meehelpen. Ondertussen wordt het plein helemaal schoon geveegd. Letterlijk en figuurlijk. Werkt toch wel efficiënt. Vindt Raymon ook. De nachtwaker op het Kerkpein waakt dus echt de hele nacht tot ’s morgen 10 uur. Hij heeft geen radio, stoel helemaal niks. Doet dit al 11 jaar. Respect hoor. Zoals hij zelf zegt, het is makkelijk verdienen zo.

Om half 2 loop ik terug naar de KMA. Eerst even melden op hun kantoortje. Dit keer trekt een van de mannen (zijn altijd met 2) mijn aandacht. Vraag me niet waarom. Maar ik word getriggerd. Hij checkt mijn pas en ik mag zo doorlopen. Druk bezig met zijn werk dus….. Bij het secretariaat lever ik mijn portofoon in. “Ga je nog naar de Keyser?” vragen ze. Helaas, mag morgen de hele dag werken. Met Mini laveer ik in de binnenstad tussen de dronken mensen door. M’n eerste dag zit erop, moe maar voldaan. Heb zin in de rest!

Links:
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Ado Schellekens
Jack Sweres

It grows on you …

Muziek is de wetenschap en kunst om nuttige en aangename klanken zodanig bij elkaar te voegen en liefelijk ten gehore te brengen, dat door hun welluidendheid Gods eer en alle deugden geprezen worden”, aldus de definitie van Johann Mattheson met een nuttigheidsprincipe.
Vertaal dit even naar de huidige beleving:
Muziek is de kunst die zich bezighoudt met het combineren van vocale of instrumentale geluiden binnen een bepaalde tijd om emoties, ideeën of geestestoestanden over te brengen, veelal volgens culturele normen voor ritme, melodie en, in de meeste Westerse muziek, harmonie”.

In mijn spaarzame vrije tijd neem ik graag de moeite om naar een goede band of concert te gaan.  Hoort bij mijn leven, goede uitlaatklep en is ook ultiem genieten.
Gelukkig heb ik een levende agenda die mij goed op de hoogte houdt.
Hij weet ondertussen heel goed mijn genre in te schatten en voor mij gaat af en toe een nieuwe muzikale wereld open. Zoals vanavond. Ik was bij de eerste tonen al meteen verkocht.

SOP

SOP

Ik krijg gezelschap van een kennis die om de haverklap moet laten blijken dat hij (geen) verstand van de muziek heeft. Mijn “sssssssssssst” maakt helaas weinig indruk. Het probleem met zijn evenwicht en zijn gevecht met de zwaartekracht wordt steeds groter naarmate er meer bier in hem gaat. Zo af en toe leunt hij naar achter, tegen de verstopte jongeheer van de stevige bewaker aan die steeds geïrriteerder wordt… Uiteindelijk zegt dit heerschap er wat van. Schaalt terecht in dat het kwartje niet gaat vallen bij mijn kennis en besluit wijselijk om een paar meter op te schuiven. Dat mensen zich vol willen gooien voor of tijdens een concert moeten ze zelf weten. Maar wat ik niet begrijp is dat ze dan de helft of soms het hele optreden missen doordat ze laveloos zijn, terwijl ze juist speciaal voor die band komen…

Voor mij een arm waarvan ik de haren letterlijk kan tellen. Niet dat dat mij zo interesseert, maar dat is mijn uitzicht i.p.v. de band. En ik ben toch echt niet zo klein. Dan ook nog tig van die fucking mobieltjes in de lucht, sommige zo groot als een tablet. Zelf neem ik de moeite niet eens. Kwaliteit is meestal toch slecht. Ik laat de eer aan de zeer ervaren hobby-fotografen die hier rond lopen en zie de foto’s wel op de social media verschijnen. Daar kan ik toch niet aan tippen. Niettemin is de kwaliteit en beleving van mijn uitzicht zo wel een stuk minder ……….

Daarin onderscheidt gewoon publiek zich van de echte fans, volgens mij. Vooraan staan de schare dankbare en enthousiaste fans. Merendeel ruwe bolster blanke pit type. Van buiten superstoer, maar van binnen… Zo aardig, enthousiast, aanmoedigend en…. Toegewijd! Echt zo toegewijd dat ze de hele wereld overvliegen om de band te kunnen zien. Best wel indrukwekkend als je er over na denkt. Maar goed, ook genoeg fans die de auto of motor pakken en tripje buitenland doen om daar hun favoriete band te zien. De beste fans EVER! Zo zou ik ooit mee gaan op de motor naar Nice om een concert van U2 te beleven, helaas kon ik geen vrij krijgen, maar was anders zeker een leuk ritje geweest.

SOP

SOP

Zijn de fans zo toegewijd omdat de artiesten zo toegewijd zijn? Is het andersom? Is het de wisselwerking? Als je zulke fans hebt, dan zal je toch ook 110% geven? Dan zal je er toch ook voor zorgen dat je op je aller- aller- allerbeste presteert? Of komt het omdat je zo op je aller- aller- allerbest presteert, dat je zulke fans hebt? Zelf denk ik dat daar wel een kern van waarheid inzit. Van oorsprong lag mijn hart bij de Underground, Rock en Alternative. Nu ook steeds meer bij de Progressieve rock, Symphonische rock, Gothic metal etc. Door de toewijding en passie van de bandleden en de briljante muziek groeit mijn fascinatie ook. “It grows on you.”

Soms word ik getriggerd door een van de bandleden. Niet dat ik dan helemaal idolaat ben. Meer omdat ik mezelf dan helemaal kan vinden in die persoon. Vraag me niet waarom, gebeurt gewoon. Hele tijd geleden was dat door de zanger van een rock/blues band. Als hij zingt heeft hij de drive om iets los te maken bij het publiek, zoekt interactie. Vertelt zijn verhaal. Wil gehoord worden. De mensen die kijken/luisteren willen graag een wederzijdse blik. Samenspel van zanger en publiek …..

Smalltown Nobodies

Smalltown Nobodies

Dit keer door de basgitarist van een Prog/rockband. Waarschijnlijk door zijn uitstraling op het podium, zijn geweldige gitaarwerk. En als finishing touch zijn luchtacrobatiek.

Gentle Storm

Gentle Storm

Oh ja, ik vergeet bijna zijn rasta-kapsel. Klein detail, wat niet veel van waarde heeft, maar bij mij wel associaties op roept. Meer op het gebied van vrijheid en doen waar je hart ligt. Ooit tijdens een heerlijke motorrit in Zeeland met mijn vriendin, reden we op ons gemak terug en stopten even bij het water waar ook een woonwagen stond. Mooie Belse koudbloed ervoor. Met dikke rasta-manen. De jongen spande het dier uit. Klom zo op zijn rug. In zwembroek, zonder zadel of iets. Geen commando nodig, die 2 waren een eenheid en gingen zo het water in. Het paard zwom zelfs toen het diep genoeg was. Heel rustig en vol vertrouwen. Ik heb staan te genieten. Als je dat kunt, voor mij een ultieme vrijheidservaring! Jaren later kwam ik weer zo’n paard tegen tijdens een motorritje. Het dier ging rustig en beetje uitdagend voor mijn lens staan. Wat een uitstraling! Tot zover mijn afdwaling, terug naar de muziek.

Rasta-paard

Rasta-paard

Emotie geeft muziek kracht en glorie. Zonder emotie blijven muziektonen betekenisloos rondzweven in de ruimte. Muziek maken moet een beetje pijn doen. Je moet als band lachen en janken en de emoties met je publiek delen. Dat is rock.” Aldus Lain. En daar heeft hij denk ik wel gelijk in.

SOP

SOP

Deze metalband valt onder het genre progressieve/symphonische/gothic metal. Ze vertellen met z’n allen hun verhaal, wat zich uit in complexere teksten en langere nummers.  Voor mij een soort van thuis komen, back to my roots.
Bij zo’n concert komt optimale voorbereiding, enorme concentratie en geperfectioneerde gitaar/drum/zangvaardigheden samen. Super!
Zouden ze geen last hebben van een piepklein beetje podiumangst? Of is het juist die adrenaline die ze nodig hebben om hun muzikale kunsten uit te voeren? Het was in ieder geval niet te zien.
Destijds voor mij wel de reden om niet door te stromen naar het conservatorium, naast het feit dat ik overvoerd was met zware klassieke muziek. In mijn tijd was er nog geen rockacademie helaas.

Het geouwehoer achter me begin ik steeds meer zat te worden. Bij een wat rustiger nummer komen ze er zelfs boven uit. Het grootste lawaai komt uit een Slash look-alike. Slechte imitatie overigens, deze heeft een gezicht, Slash niet. Ik zit te dubben of ik nog een keer boos kijk of gewoon bovenop z’n bek ga slaan. Maar hij is blijkbaar al onder de indruk van iemand anders. Heeft ie mazzel, vrouwen in de overgang kunnen zeer prikkelbaar zijn…….

SOP

SOP

Lijkt me voor de zangeres ook heel frustrerend, die nu een mooie ballad ten gehore brengt samen met de toetsenist. Mooie klassiek geschoolde stem. Ze blijkt ook nog viool te kunnen spelen. Soms ben ik echt een beetje jaloers, zou ik dat ook graag willen kunnen……. Ach, ik prijs me maar gelukkig dat ik een fan ben en van die muziek kan genieten. Me mee kan laten voeren met die muziek. Vertoeven in een wondere wereld. De band krijgt met recht een daverend applaus!

Nog helemaal onder de indruk loop ik naar de parkeerplaats. Pik mijn Mini op. So far so good. Rij naar de paal met gleuf en stop parkeerkaartje er in (had ik netjes betaald), die dat K ding vervolgens gewoon uit spuugt op de grond. Mijn deur gaat maar tot een kiertje open. De gozer achter mij is blijkbaar niet van plan om achteruit te rijden zo te zien. Dus klim ik via de bijrijders stoel de auto uit en ga in spagaat languit onderuit. Ook dat nog! Met het schaamrood op mijn kaken krabbel ik overeind, gris dat f……… kaartje van de grond en klim weer in de Mini. Dit keer zonder glijpartij. Gozer achter mij vertrekt geen spier. De lullo. Afijn, weer dat kaartje in die gleuf geduwd en ja, slagboom gaat omhoog. Pfffffffttt. Never a dull moment. Eenmaal thuis begint mijn heup te gloeien en voelt beursig aan. Gaat wel over denk ik nog. Maar ’s ochtends is de plek beschilderd met 10 shades of blue. De komende weken geniet ik letterlijk en figuurlijk nog na van deze avond, mede herinnerd door die blauwe plek. Dat je zo van slag af kunt zijn door zo’n concert vind ik eigenlijk alleen maar een grote ode aan die muzikanten …………….

Muziek is een kunstvorm die gebruik maakt van klanken, bewust voortgebracht door een of meer muziekinstrumenten of de menselijke stem, geschikt in een bepaalde tijdsduur Aan muziek kunnen de aspecten toonhoogte, ritme,geluidssterkte (muzikale dynamiek), klankkleur en textuur (monofonie, polyfonie e.d.) onderscheiden worden, maar ook stilte. Het woord ‘muziek’ is afgeleid van het Griekse μουσική (mousikè), ‘kunst van de Muzen’.”
2016-02-14 10.32.19
Bronnen:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Muziek
http://www.muziekbus.nl/muziek/muziek.html
www.zijvandewijs.nl
www.facebook.com/zijvandewijs
http://www.lain.nl

Talking the lyrics

De muziek is als een deinende golf. Een continue golf die niet nivelleert.
Met steeds weer andere intonaties en sfeer. De muzikanten gaan helemaal in hun muziek op. Alleen dat beeld al is fascinerend.
Ze verliezen er hun hele hart en ziel in.
Uit de gitaar vloeien steeds zachter wordende tonen, alsof ze het einde naderen.
Maar dan als het net bijna stil is, pakt de drummer de draad weer op, de pianist volgt en als laatste voegt de saxofoon zich bij hen. De muziek is anders, een nieuwe creatie.
Bijna ongemerkt is dat aan ons voorbij gegaan, we zitten al weer helemaal in het nummer. Machtig als je dat als muzikant bij het publiek voor elkaar krijgt.

De omgeving neem ik langzaam in me op. Details.
Kandelaar met 3 brandende kaarsen tussen het podium en de bar.
Geen grote afstand tussen beiden, en op de juiste hoogte. Hoort bij het gehele plaatje.
Een simpel iets wat wel de sfeer bepaalt.
De muziek zelf kan ik niet zo goed beschrijven. In ieder geval heel wat anders dan de rock, blues, underground, gothic etc die ik met liefde koester. En waar ik mezelf helemaal in kwijt kan raken. Het is iets tussen lounge, soul en wat ritmisch.
Een jointje zou er niet bij misstaan. Lekker je gedachten laten gaan. Zo maar ergens heen, of nog beter nergens heen. Relaxt.

Het publiek is wat gemêleerd. Niet al te druk. Men kijkt even op als wij binnen stappen, maar als snel draaien de hoofden weer met aandacht naar de musici.
We nemen plaats aan de bar en bestellen een biertje. Mijn date is een maatje van me.
Hij wilde graag een goed gesprek, zijn verhaal aan me kwijt. Zocht feedback.
Op neutraal terrein, dus een kroeg of zo. Uiteindelijk in deze beland.
Mijn auto kent de weg in de stad. Jammer genoeg moet ik nog wel zelf sturen.
Ondertussen bekijk ik nieuwsgierig de ramen die aan mijn ogen voorbij glijden.
Ramen van huizen en flats. Achter ieder raam bevinden zich mensen. Mensen met ieder hun eigen verhaal. Als je dan bedenkt zoveel ramen, zoveel mensen en dus ook zoveel verschillende verhalen en geen eentje is er identiek.
Als je dat dan extrapoleert over de hele bevolking op deze aardkloot, dan zijn er tig miljoen verhalen. Raar idee als je daar over na denkt.

De musici sluiten af, wij geven luid applaus. Ze hebben het verdiend.
Mijn maatje, een echter rocker, zit er wat verloren bij.
Deze muziek moet je gewoon over je heen laten komen, vertel ik hem.
Kan je het niet waarderen, kun je er in ieder geval over meepraten, vervolg ik met een dikke grijns. Afijn, ik ben nu een en al luisterend oor.
En kan ik hem ook verstaan, wel zo handig.
Zijn verhaal ken ik al voor een groot gedeelte, maar nu kwam er iets definitiefs bij.
Voor hem breekt een nieuwe fase aan. Cirkel doorbreken, situatie accepteren, loslaten en niet meer denken in problemen maar in oplossingen. Als je anders tegen dingen aan kijkt, ziet de er wereld er veel zonniger uit en zijn er alleen nog maar uitdagingen.
Het is een fase waar je door heen moet, en als je dat goed doet kom je er sterker uit.
De laatste maanden hebben diverse mensen zo hun verhaal aan mij verteld.
Heerst er een epidemie of zo? Er is meer leed dan lief bij de mensen om me heen.
Het doet mij een beetje verdriet dat dingen zo lopen, maar that’s life.
Voor mijn maatje is wel duidelijk wat hij moet doen, en dat er iets moet gaan gebeuren is hem meer dan duidelijk.

De kroeg loopt leeg, de pianist pingelt nog even een deuntje. De gitarist heeft zijn jas al aan, maar pakt toch nog even zijn gitaar en jamt mee. De drummer kan natuurlijk niet achterblijven. De saxofonist houdt het voor gezien. Daar houd ik nou van, die spontane acties, doen zonder af te spreken, niks moet alles mag.

Ik rij naar huis, geniet van het donker om me heen. De nacht heeft altijd iets mystieks voor mij. Geeft me ook een beetje rust. Mijn gedachten schieten naar iets wat ik af en toe mis. Het zou fijn zijn dat als ik dalijk thuis ben, er een man op me wacht. Die alleen maar naar mij hoeft te kijken, niks vraagt of zegt, me mee troont naar de bank, waar ik lekker tegen zijn warme lichaam kan leunen, arm om me heen, gevoel van geborgenheid. En even helemaal niks, gewoon genieten.
Limoncellootje er bij.
Bij gebrek aan,  wordt het nu dus een warme kruik en die vraagt ook niks.
Een whatsappje van mijn soulmate, ook een nachtbraker, haalt me terug naar aarde.
Op het juiste moment. Alsof hij het aanvoelde.
Half uurtje later vertrek ik alsnog met een tevreden gevoel naar dromenland.

Band:
http://www.julianedwardes.nl/
https://m.soundcloud.com/julian-edwardes/jam

Metal Female Voices Fest

Mijn opvoeding was traditioneel en doorspekt met klassieke muziek. Dus ik wist niet beters en ging braaf naar de muziekschool omdat dat bij de opvoeding hoorde. Destijds heette dat AMV wat staat voor Algemene Muziekale Vorming. Ik zou bij God niet meer weten wat ik daar meer geleerd heb dan noten lezen. En dan natuurlijk een instrument. Doe maar blokfluit. En ook dat kon ik. Van sopraan tot basfluit. Zelfs nog in een groepje gespeeld waarbij wij overal optraden in het Brabantse Land. Met een leraar/dirigent die lid was van de Pinkstergemeente.
Hilversum 3 nog destijds was uit den boze, want dat was t…..herrie volgens mn pa.

Ik kan klassieke muziek nog wel waarderen, maar tis niet mijn ding.
Heb genoeg gehoord voor de rest van mn leven.
Rock, hardrock, alternative, blues, U2 dat was mijn muziek.
Tegenwoordig heb je nog veel meer stromingen die de revue passeren.
Gelukkig voor mij is er facebook en Shazam, dus blijf ik helemaal op de hoogte.
Titels en bandnamen onthouden is voor mij nl een crime.

Laatst werd ik door Thijs even ingewijd in de wereld van metal en emo-rock?
Metal gaat vaak over sociaal-maatschappelijke dingen, religie, of anti-religie, of andere ellende zoals horror en zo gaat.
Emo-rock daarentegen gaat vaak over persoonlijke leed/ellende. Muziek met nihilistische ruis en sfeer.
Grunge is de stroming die een beetje na de heavy metal en hardrock kwam.
Pearl Jam, Nirvana, beetje gasten die eruit zien als outdoor hobbyisten met een depressieve inslag. Gitaar solo’s zijn niet meer belangrijk, en de teksten gaan over zelfmedelij en andere persoonlijke ellende.
Weer wat bijgeleerd.
De laatste stromingen zijn dubstep en progressive rock, maar daar heb ik me nog niet in verdiept.

Eigenlijk vergeet ik nog een belangrijke muziekliefde: Gothic rock en metal.
Opera geschoolde zang met metal muziek.
Ik vind die combi echt geweldig, hoef het niet vaak te horen.
En daarover ook menig discussie met mn pa gehad.
Dan zei ik, luister pa, klassieke geschoolde zang en gitaristen met conservatorium.
Nou, dan hebben ze er niet veel geleerd, was zn commentaar dan. Einde discussie.
Ik heb het tegen mijn aard in maar opgegeven.

http://www.metalfemalevoicesfest.be/bands.html

Afijn, Adri wist dit en nam me mee naar het 10de Metal Female Voices Fest in het gehucht Wieze in den Bels. In den Berg zien we een Vlaamse Gaai met een vrucht in zijn bek. Mooi van kleur zo’n beest. Details! In den Bels blijken ze tot mijn verwondering heuse Strijkwinkels te hebben. Zijn ze daar nog moderner dan bij ons!
Na een kleine anderhalf uur vinden we de oktoberhallen.
Het festival begint al op vrijdag en op zondavond treedt Epica op als afsluiter.
Adri kent de band goed en regelde 2 passen om binnen te komen.
We moesten nog wel even buiten wachten. En ach daar was het ook niet saai om het zo maar te zeggen. Veel mensen van diverse pluimage en trouwens ook een mooie zonsondergang! Adri krijgt groene UFO-lichten op zn mobiel.
Blijkbaar heeft ie buitenaardse contacten of zo?…….
Mannen in zwarte (Schotse) rokken, vrouwen in kant en/of lange jurken.
Warrior outfits, vampieren liepen er rond. En wat nog dies meer zij.
Ik heb ooit eens op een bruiloft gevraagd aan een man in een Schotse rok wat hij er nou onder aan had. Kom maar eens mee, zei hij. Ik ook niet flauw en mee naar de herenw.c..
Hij tilt die rok omhoog en ik kom niet meer bij van het lachen.
Heeft ie zo’n olifantenslurfslip aan. Ik mocht het aan niemand vertellen.
Ik heb het nu maar niet gevraagd……
Adri krijgt een bandje. Blijkbaar moet je beiden hebben.
Hij moeilijk doen bij de controle en ik glip achter hem door naar binnen.
De controle kijkt vluchtig op mn pasje en is afgeleid door Adri.
We zijn binnen. Aantal stands met merchandise en natuurlijk een bar en wat etenswaar.
Adri kent veel mensen in de muziek wereld en dat is wel heel handig merk ik wel.
We vinden een goed plekje bij de geluidsman die Adri ook kent.
Er staan, zitten en liggen mensen. De liggende doen dat op een slaapmatje met slaapzak en anderen liggen gewoon hun bier te verwerken zoals ze zelf zeggen. Ok.


De band die net begint te spelen is de spaanse Diabulus in Musica.
Ze worden begeleid door 4 achtergrond zangers/zangeressen. Maar doordat hun microfoons zo zijn ingesteld klinkt het alsof er een heel groot koor mee zingt.
Een heel mooi effect trouwens. De zangeres blijkt ook nog goed dwarsfluit t spelen.
Het hele plaatje klopt. De muziek en de show is gewoon goed.
http://diabulusinmusica.com/


Daarna volgt de Duitse band Xandria die ik persoonlijk wat minder vindt.
Ik spaar mijn nek vanavond, maar zie nu op het podium hoe het echte headbangen moet.
Volgende keer uitproberen. Ik zie op het podium ook geen enkele tato en de zangeressen hebben allemaal lang haar. Zijn theatraal/gothic gekleed.
De muziek is divers: opera, rock, folk, gothic, metal en doet met denken aan Science Fiction en Fantasy films.
Het maakt op mij toch altijd weer veel indruk, de show, de muziek, de mengeling van klassiek met metal. Gewoon het hele plaatje. Echt kicken.


Als laatste, maar wel de uitsmijter, treedt Epica op. We hebben net nog met de drummer gesproken die heel gedreven en enthousiast is. 4 van de bandleden hebben conservatorium gedaan. Adri heeft minstens 60 beweegbare lampen op het podium ontdekt.
De show die ze weggeven is spectaculair. Een van de gitaristen grunt in samenspel met haar melodieuse zang. Gaaf om te horen. Rook- en vuureffecten maken het helemaal af.
Dit was echt genieten. Ik pik nog gauw even de playlist mee. Blijkbaar een collectorsitem.
Adri mag backstage en overtuigt de controle dat ik zonder bandje ook mee mag.
De bandleden zijn nog aan het ontladen. Op het podium zijn het beesten. En als je ze zo ziet zijn het maar “gewone” jongens en meiden. De drummer verzucht: het geeft zo’n kick en het is zo voorbij, alsof we niks gedaan hebben”. Stilte na de storm.
De band kan overigens leven van de inkomsten van hun optredens. Dat is niet veel bands gegeven. Morgen vertrekken ze voor een aantal weken naar Amerika om 25 shows te spelen, daarna nog even Frankrijk en Engeland aandoen. Dan zijn ze tegen Kerst weer thuis. Maar ze doen het met liefde en plezier.
Tegen half 3 lig ik moe, maar voldaan in mn bedje met gonzende oren nog na te genieten.
Voor herhaling vatbaar!
http://www.epica.nl/

Undercover Agents for the Blues

Zo noemt deze band zich als subtitel voor de eigenlijke naam: The Boulevard Blues.
Zelf ken ik ze nog niet zo lang. Hun unieke blues/rockmuziek is echter zo goed dat ik op onderzoek ben gegaan op internet. Website al gauw gevonden.
De tekst aldaar zegt eigenlijk al genoeg over de band:

In July 2010, the Boulevard Blues embarked on their first European Tour.
The crew included Ari from www.acla.co.za as our sound engineer – to go without him was not an option.
Based in Geertruidenberg, 87 minutes and 36 seconds away from Amsterdam (180km return by car, or 55 EUR return by public transport!) the band spent most of the time experiencing Dutch culture as it should be!
After 11 gigs, the Boulevard Blues returned safely to Cape Town, albeit in drips and drabs.
– Graeme, Richard and Ari returned first.
– Greg stayed a few days longer in Belgium looking for Clogs.
– John & Claudia went searching for family in the UK for a week…
– and Rob spent 2 weeks in Germany, looking for the Warwick Bass factory, but apparently ended up playing Guitar Hero with twins Tim & Phil in Lobbach!
The tulips are recovering, so are the Blues Fans in Holland and Belgium!

Boulevard Blues band

Lekker gewoon en ongedwongen, zoals de blues zelf. Vijf markante persoonlijkheden uit Zuid Afrika die gaan voor hun muziek. Ooit heb ik een film gezien waarin een jonge muzikant werd ingewijd in de echte bleusmuziek door twee oude rotten. Hij moest eerst meemaken hoe verdriet was en voelde. Daarna kon hij zich pas inleven in deze muziek doordat hij nu het gevoel ervaren had. Dat is me altijd bijgebleven.

Blues is het meervoud van het Amerikaanse woord blue, een moeilijk naar het Nederlands vertaalbare term die grofgesproken voor een melancholieke, lichtelijk depressieve levenshouding verbeeld. Het heeft echter weinig of niks te maken met zelfmedelijden, maar staat voor de poëzie van de gewone man waarmee hij zijn harde bestaan met veel gevoel voor ironie en humor verwoordt. Het is een gevecht voor menselijke waardigheid in een maatschappij waar mensen helaas nog steeds beoordeeld worden op hun huidskleur.  Het is de mythologie van zwart Amerika.
Grootse gevoelens en diepe emoties zijn van alle tijden. Onvervulde verlangens en het onontkoombare noodlot; de roep om loutering zal nooit verstommen. En dan biedt enkel nog de bovenaardse oerkracht van de blues soelaas.

Het lijkt mij dan ook een echte privilege en rijke ervaring als je de mogelijkheid hebt om een tijdje met zo’n band op te trekken. Onverwachts of spontaan met deze muzikanten die hun ziel in de muziek leggen. De zanger dr John Mostert – “Doctor of the Blues”, is met zijn doorleefde gezicht en diepe rauwe stem het ‘gezicht’ van de band. Alhoewel de andere bandleden zich ook goed laten gelden.
Hierbij twee linken naar Youtu.be:

Bluesplein Eindhoven 2010 (1)

Bluesplein Eindhoven 2010 (2)