mensen

Verrassend Heemskerk

Ik heb met haar een goede vriendschap. Een die slechte tijden kan door staan omdat de basis goed is. Ontstaan door onze Harleys. Eindelijk een keer afgesproken om bij haar in Heemskerk een weekend door te brengen. Dus gistermiddag mijn Mini, 1o chocoladebollen (nee,  niet die van De Groot, maar ze lijken er verdacht veel op!) en mijzelf die kant opgestuurd. Na 1,5 uur arriveerde ik bij haar huis. Van buiten klein, van binnen errug groot. Ze zijn druk bezig met de kerstboom en ik help meteen een handje. De 4 jarige Spike (hon bastaardhond) is een leuke donderstraal. Ligt graag in de vensterbank op de uitkijk. Zit aan tafel op een stoel, eet nog net niet mee, maar wil er gewoon bij zijn. En hij kent allerlei standjes om lekker lui te liggen. Verbazingwekkend zo’n hond.

Eind van de middag gaan we naar de paarden. Het is te koud en te fris voor paard, Een 5-jarige energieke ruin die stemmingswisselingen heeft van het weer, voor een duinen/strandrit. Maar haar verzorgpaard is een rustige 22-jarige Oldenburger, waar ik zo op kan klimmen voor een kort duinritje. Spike gaat mee, klemt zich met zijn voorpoten vast tussen de voorstoelen zodat ie alles kan bij houden. En zo af en toe krijgen we een lik.
Hero wordt uit de bak gehaald. En na een grondige poetsbeurt (hij zit helemaal onder de klei!), gaat het zadel erop en het hoofdstel in en dan pas besef ik hoe groot hij is.
Op schouderhoogte is hij net zo groot als ik en dan komt zijn hals en hoofd nog.

Een Oldenburger heeft Fris bloed in zich, maar is gefokt in Duitsland. Hij is even vriendelijk als mooi. Ondanks zijn hoogte is het een compact gebouwd paard, krachtig maar elegant.  Dankzij zijn koudbloed-voorouders is hij vroeg rijp. Hij heeft een krachtige goedgevormde hals en een opvallend breed, gespierd kruis. De Oldenburger is een goedmoedig, energiek paard met een evenwichtig karakter. De moderne Oldenburger is zeer imposant en heeft een rustig temperament. Het is een vroegrijp paard, gevoelig, moedig en vriendelijk.

Eenmaal bovenop voelt het net alsof ik in een luie stoel zit. Maar ik weet dat er tussen mijn benen een tank loopt. Mocht hij het onverhoops in zijn hoofd krijgen om er tussen uit te peren dan is er ook geen houden aan. En dan te bedenken dat hij iedere week met gehandicapte kinderen op zijn rug rond sjouwt……
De duinen zijn mooi, tis even lekker genieten, gevoel van vrijheid.
Daarna gaan we nog naar haar dochter kijken die op hun paard aan het rijden is.
Hij heeft er vandaag zin in, doet zijn best en luistert.

Het is volle maan vandaag. Beetje stormachtig waardoor en er vele soorten wolken voorbij de maan schuivne. Een indrukwekkend en dreigend gezicht. Ik krijg er een weerwolf-gevoel bij. Maar ik zie geen extreme haargroei opkomen, voel geen bovenmenselijk krachten opkomen en mijn zintuigen zijn niet sterker aan het worden. Toch wel een beetje jammer. Was wel benieuwd hoe het is om een (weer)wolf te zijn. Wat zo’n dier denkt en voelt. Waarom hij huilt bij volle maan. Weerwolven zijn de tegenhangers van heksen.
Ach ja, misschien spoor ik wel niet.

’s Avonds gaan we gezellig eten in Wijk aan Zee bij Sonnevanck waarbij later op de avond een hele goede band op treedt. Het eten is goed, sfeer gezellig en NUHaakt het compleet.
NUH is een 6-mansformatie en bestaat sinds 2005. De zanger is een stemkunstenaar en windt iedereen om zijn vinger met zijn zoetgevooisde stem en dan opeens buldert hij er weer een krakende rauwe blues uit. De pianist is de spil van de band die net zo makkelijk de structuur bewaart als uit zijn dak gaat tijdens een solo. De gitarist is een instrumenten jongleur (o.a. viool, sax, accordeon) en vond het nodig om zijn gitaarspel een prominentere plaats te geven en swingt nu met bossa’s en soul nummers over de hals van zijn semi-akoestische gitaar. Een begaafde saxofonist. Doe je ogen dicht en hij neemt je mee langs de wereld van jazz en funk. De drummer is getalenteerd en laat met zijn jonge-honden-energie de hele ruimte swingen. Voor de echte blues laat de mondharmonicanist met zijn betoverende spel de tijden van Stevie, Toots en de J. Geils band herleven. En last but not least de onmisbare en ongeëvenaarde rots in de branding: de bassist. Deze toornt overal bovenuit met zijn lage ritmische tonen, waarop zijn fans altijd roepen: “Geweldige Noten!”

We lopen nog even naar het strand. Daar gaat voor mij nog altijd een magische aantrekkingskracht van uit. Het geluid van golven en de branding. Er gaat een soort rust van uit. Mijn gedachten dwalen af naar Kroatie, waar ik een aantal nachten tot in de vroege uurtjes op het strand heb gezeten. Wat drank erbij. Het waren zwoele nachten, mooi uitzicht over de kustlijn met allemaal kleine eilandjes. Een heldere lucht erboven. Dat voelde zo mooi. Gewoon lekker genieten en heel jammer dat ik dat niet met iemand kon delen.

Terug in Heemskerk gaan we nog even naar 2 lokale kroegen waar ook weer bandjes spelen. De zangeres van de 1ste band heeft wel zoveel charisma dat zij het gezichtvan de band is. Bij elk nummer leeft ze zich helemaal in alsof ze wat ze zingt ook daadwerkelijk zelf voelt en mee maakt. Nog even naar haar stamkroeg waar we genoeg aanspraak hebben.
Opeens staat er een uit de kluiten gewassen blonde teddybeer achter me. Hij probeert een gesprek met me aan te gaan. En ik had zoiets van, nou kom maar op met je smoesjes. Hij had al genoeg bier op. Had het plan in zijn hoofd om mij mee naar huis te krijgen. Binnen no time wist ik dat hij een bubbelbad heeft, 8 x achtermekaar kan klaar komen, van mij houdt etc etc etc. Ik moet zeggen, hij was wel eerlijk over wat hij wilde. Jammer voor hem, ik wilde niet. Ben al bezet en dat ga ik beslist niet opgeven, voor niemand.
Dat was tegen dovenmansoren. Blijkbaar was hij gewend dat elke vrouw voor hem viel. Nou, deze dus niet. Mijn vriendin en haar vrienden lagen helemaal in een deuk.
Uiteindelijk droop hij met tegenzin af en ging naar een andere koreg om zijn geluk te beproeven. Of ik mee ging. Natuurlijk niet!
Afijn, we hielden er wel een paar drankjes aan over.
Het was uiteindelijk 4 uur voor we in bed lagen.

Volgende dag laat opgestaan met een lichtelijke Garfield.
Na een goed ontbijtje met Spike gaan uitwaaien op het strand in Wijk aan Zee.
Daar waren we een paar uur zoet mee.
Door de storm van de afgelopen dagen lag het strand bezaaid met  zeesterren, “scharen”, krabben (groot en klein) en waren er uitzonderlijk veel meeuwen.
Spike ging zelfs pootje badem, brrrrrrrr, en hij hield de meeuwen bezig.

Aan de vloedlijn doet een kunstenares verwoede pogingen om haar  schilderij af te krijgen voordat het water aan haar lippen staat.

Na 3 uur op het strand zijn we uitgewaaid en hebben we onze ochtendgymnastiek gehad.
We spreken af om nog een keer met de paarden hier heen te gaan.
Lijkt me geweldig on hier met de tank over het strand te denderen.
Weet je wel, dat Bo Derek gevoel……………..

Zonnig herfstritje

Deze vroege zondagmorgen was nog best wel fris. Hier en daar mist in de weilanden wat mooie tafereeltjes gaf. Koeien en paarden die in de laaghangende wolken stonden, als een mysterieus schilderij. Op de snelweg naar Tilburg werd de mist zo dicht dat mijn vizier helemaal besloeg. We waren vroeg, maar niet de eersten. Yvonne was er ook bij. Haar 2de rit sinds 2 jaar, toch knap van haar. Harry’s motor staat nu in de huiskamer. Zeker een mooi plekje. Rond 10 zijn we met 9 motoren en 12 mensen, een gezellig clubje bij elkaar. Vman en Mar besluiten om toch maar uit te slapen en zelf een ritje te doen naar Kinderdijk. Ze weten niet wat ze gaan missen…..
Mike roept ons tot de orde en vertelt dat hij een mooie rit heeft uitgezet naar de Waalkade in Nijmegen waar we gaan lunchen. Ong 140 km en dan moeten we nog terug.

Leuke en mooie binnendoorweggetjes. Ik heb regelmatig in deze contreien rondgetoerd, maar ook nu kom ik weer op onbekende wegen. Mike rijdt vol trots op zijn Roadking, die hij nu heeft alleen maar vanwege het stuur begreep ik. Goirle, Esbeek, Diessen, Middelbeers, Boxel passeren de revue en in Oirschot op een onverwachte leuke lokatie tijd voor koffie. Cafe Vingerhoeds aan de Oude Grintweg voor de liefhebbers.
Spontaan gaan alle vrouwen bij elkaar zitten. De mannen er tegenover en ze zijn in de minderheid!

We mogen even genieten van de zon en de cappuccino, daarna gaan we weer verder. Voorbij Schijndel, Veghel (dealer is toch dicht), Mariaheide (kende ik niet), Uden Wychen, Alverna (nooit van gehoord!) en bij Nijmegen is van alles afgesloten en mogen we helemaal omrijden naar de Waalkade. Daar blijkt waarom we moesten omrijden: het is kermis. Na overleg rijden we maar door. Het is inmiddels al 1 uur en ik val bijna om. Nog even volhouden maar. Bij tankstop sommeert moeder Kitty dat ik mijn motorjas maar bij hen in de koffer moet doen. Ik had al genoeg lagen aan vond ze. Ik gehoorzaam braaf. Het was inderdaad wel erg warm zo. Nog 20 km naar Oosterbeek, via Lenst en Elst.
Een groot cafe/restaurant met bovenuitzicht op de Waal nodigt ons uit voor een lekkere lunch. Daar waren we wel aan toe. Zitten we eenmaal op het terras, blijken ze alleen maar appeltaart te serveren. Nou ja, dan doen we dat maar. Vreemd hoor!
 
Rond 3 gaan we voor het laatste stuk. Naar Renkum, Wageningen, langs de dierentuin in Rhenen, Kesteren en bij Zaltbommel gaan we de snelweg op naar Goirle voor een afzakkertje bij Syl en Mike thuis. Rob en ik hebben wat stoplichten tegen en raken de rest kwijt. Maar gelukkig hebben we een Garmin en Jos & Anneke die ons bij de afrit opwachten. Nog even sightsee-en op de snelweg en dan vinden we de achtertuin waar de rest ons vrolijk op wacht. Ik heb de afgelopen tijd nogal wat huizen van binnen gezien, maar dit huis was wel echt mooi en speels verbouwd.
Natuurlijk overal rondgekeken en met de kooikarpers gepoedeld. Totdat Syl zegt dat er ook een haai in de vijver rond zwemt. Verschrikt haal ik mijn hand uit het water en jawel op de bodem drijft een witte haai. Een kleintje dan. Die ruimt de uitwerpselen  van de karpers op.

Mike houdt blijkbaar van bbq-en en toont zijn nieuwe aanwinst vol trots. En vervolgens wordt de diepvries geplunderd en gaan we gezellig met zn 6-en bbq-en.
Het smaakt weer goed en het onverwachte maakt het ook gezellig.
Rond half 8 gaan we huiswaarts. Maar eerst even naar mijn rammetje bij mijn uitlaten luisteren. Rob zegt dat er een bout lost zit. Mike staat al kalar met gereedschap. Maar opeens zie ik wat er loos is. De klem tussen mijn uitlaten is weer doormidden. Dat is nu al de 3de keer dit jaar! Afijn, rustig rijden dus. Nog even dwars door een file manovreren en een half uur later zet ik Snake weer op stal.
Dit was een mooi ritje van zo’n 315 km met een gezellige groep motorvrienden.

Harley und Wein in Ürzig, vr 5 aug

Ürzig stond dit jaar voor het eerst op de club-agenda. Een kleine groep van 11 motoren (12 mensen) vertrekt ’s morgens om 10.30 uur bij de Kogelvanger. Voorrijders zijn Bob en Rob Z, beiden  ervaren Ürzig-gangers. Het eerste gedeelte gaat over de snelweg tot Aachen. Daarna mooie binnendoorweggetjes.
De lunch is in het plaatsje Morbach aan de B269 rond half 2. Het weer is goed gelukkig en zelfs droog, tegen de voorspelling in. In de buurt van Traben-Traarbach komen ze op een  smal weggetje een heuse slagboom tegen: gesloten. Daar weten de mannen wel een oplossing voor. Even wat sleutelen aan dat ding en ja, hij gaat open. Rob Z wordt als verkenner vooruit gestuurd. Die stuit op wat zandbergen die niet opzij gaan voor hem en nog een slagboom. Onverrichte zaken komt hij terug. Dan maar een andere weg.
Zonder verdere spannende dingen behalve een schitterende omgeving, komen ze om 6 uur aan op de “camping”. Nou ja, camping. Ergens op de groene strook langs de Moezel mag je je tent opzetten. Slechts 4 w.c.’s zijn er voor alle gasten. Douchen kun je vergeten of het wordt aansluiten in de Sporthal, die ook niet echt schoon is.

Kitty heeft mij inmiddels op mijn werk opgehaald. We moesten allebei werken en wilden toch naar Ürzig. Dan samen in de auto en das nog gezellig ook.
Helaas alleen maar snelweg. Met een stukje binnendoor bij Eindhoven en een file bij Maastricht zijn we slechts een uurtje later ook in Urzig en krijgen we een warm onthaal.
Het is er goed warm en tent opzetten zorgt voor flink wat zweetdruppels hier en daar.
Mijn geleende tentje stort na het opzetten diagonaal is. Nou, dat zien we later wel.
Eerst maar eens wat drinken!
Bij de bar komen we de andere notoire Ürzig-gangers tegen. Ben, Inge ,Walter en Jeanne zijn donderdag al gearriveerd en zitten in een pensionnetje. Ronald en Annet komen later op de avond nog. Wij houden het nu nog even op bier en met die warmte is het een goede dorstlesser. Om half 9 zoeken we een eettentje op. Het is er vol, maar de eigenaar doet niet moeilijk en plant er buiten gewoon een tafel bij. Dan doen wij ook niet moelijk en bestellen allemaal hetzelfde + 3 soorten wijn. Een paar uur later zijn er 15 flessen wijn leeg en is het een gezellige drukte aan tafel. Inmiddels zijn we met 20-en.

In de grote feesttent speelt een slechte band, we blijven dan ook niet zo lang hangen. Ankie heeft echter de avond van haar leven. Diverse mannen willen graag met haar op de foto en de dansvloer is niet veilig voor haar. Op de terugweg ondersteun ik Rob Z zodat hij op het rechte pad blijft. Wat kan die man ouwehoeren trouwens, zelfs zo laat op de avond nog!
Op een bankje borrelen we nog na. Tegen 2 duiken we de tent maar in. Even later hoor ik regendruppels vallen. Nee he! Gevolgd door een hoop Frans kabaal die tot die in de nacht veel drukte blijven maken. Dit wordt een kort nachtje voor mij ……………..

The chicks are back (9/9)

Zaterdag 25 juni, Canterbury – Terheijden (294 km)

Bij gratie Gods mogen we na het ontbijt onze motor spullen zo lang in de kelder leggen, zodat we nog een uur de stad in kunnen. Vannacht heeft het nog flink doorgeregend, maar de druppels blijven nu daarboven hangen. De binnenstad en winkelstraat is inderdaad indrukwekkend. Evenals de kathedraal die zo waanzinnig polupair is dat er een flinke rij staat. 2 bobbies lopen tot mijn verbazing een winkel met woon-accessoires in en gaan daar gewoon winkelen. Onder werktijd!
Om half 12 rijden we onze motoren richting Dover. Maar de route blijkt binnendoor te gaan. Op zich wel leuk natuurlijk, maar als de weg dan onder water staat….Marian kiest wijselijk voor de snelweg. Vlak bij Dover is ze even de weg kwijt en neem ik het over. Slechts 5 minuten want dan word ik van mijn motor afgereden door een auto. Damn it, lig ik alweer op de grond! En Snake ook! Wij gingen rechtdoor die engelse muts ging met haar auto links afzonder richting aan te geven. Schade: flinke deuk in mijn ego, en alles wat rechts zit op Sanke is beschadigd, stuur scheef. De auto heeft 2 kapotte ramen, kras over achterkant en een oversture muts, want ik had bijna met mijn stuur in haar oma gezeten. Die oma leek net een perkamanente pop. Ze bewoog al die tijd niet. Ondertussen wordt mijn vinger helemaal dik. Niet mijn middelvinger helaas. Afijn, na half uurtje alle gegevens uigewisseld, stuur recht getrokken en als de wiedeweerga naar de boot. Om precies half 2 zijn we aan boord. Martina regelt een flinke zak ijs voor mijn vinger. Marian zit bij te komen vande schrik. Natuurlijk moet ik dit even wereldkundig maken aan de thuis blijvers per sms. Een leuke reactie:

“Als je het asfalt echt zo graag van dichtbij wil bekijken dan lijst ik wel een stukje in voor je. Kan je het aan de muur hangen en naar kijken en vervolgens gewoon op je brommer blijven zitten”.

4 uur later zijn we weer aan land. Eerst even wat sleutelen aan Snake zodat ik de snelweg op kan. Het zonnetje is ons goedgezind en we houden het verder ook droog. Vanaf Antwerpen rijden we achter de regen aan. Rond 9 uur arriveren we bij onze stamkroeg in Breda voor wat eten en een laatste borrel. Peter, de eigenaar, is helemaal blij om ons weer te zien. Een uur later vinden we het welletjes en gaan op huis aan en zijn toe aan een warme douche!
Met zo’n 2000 km was het weer een enerverende, maar leuke vakantie.

Doen we volgend jaar weer, maar dan met iets meer zon hopelijk!

The chicks are back (8/9)

Vrijdag 24 juni, Stockbridge – Canterbury (256 km)

Het ontbijt wordt verzorgd door een keurig dametje. Ik moet er constant aan denken om mijn hoofd niet te stoten. De mensen waren vroeger echt klein! Daarna halen we de motoren op en bepakken die aan de straat. Dit keer weinig bekijks. Om half10 rijden we richting Winchester over de A272. Jawel, de weg die we zondag ook gereden hebben maar dan de andere kant op. Onderweg leuke borden met teksten zoals: “hidden dips”. Dit blijkt dan gewoon een dal in de weg te zijn. En “Unmarked police patrols”. Laser? Radar?Natuurlijk nog even langs de Motorstop Loomis bij de kruising met de A32. Er staan slechts 4 motoren en een Fatbob. Maar de zon schijnt, dus mooi voor een creatieve fotoshoot ter plekke. Aan de kassa staat ook een createif bord met de tekst: “We have no change, please dig deep!”.

In Cowfold ontmoeten we Paul weer in een pub voor een lekkere lunch. Paul weet zeker dat er nog een dealer in de buurt zit en gaat op onderzoek uit. Hij belt ze , spreekt ene Lester en zegt dat er 3 dutch ladies onderweg zijn en ze goed ontvangen moesten worden. Via een leuke weg langs de rand van de Beacons rijdt Paul ons een stuk voor. We nemen afscheid en vinden al snel de dealer in Shaw. Mooi gebouw, groot, met flinke loods en werkplaats er achter.

Niet Lester, maar een enthousiaste Steve geeft ons een kijkje in de Harleykeuken. Hun specialiteit is het customisen van motoren. Ze hebben inderdaad een aantal mooie exemplaren staan. Pas weer een prijs gewonnen in de States. Ze krijgen veel opdrachten zowel vanuit binnen Europa en daarbuiten. Daarna vergapen we ons weer aan de t-shirts en tassen. In het pand is ook nog een lounchroom met TV, koffiebar en een muur vol met ingelijste Harley modellen. Net je woonkomer thuis.
Maar helaas, we moeten weer verder. Ik vvroeg me al af waarom de plaatselijke Harleyclub zo’n aparte naam heeft “1066 country”, maar even later weet ik het door een bord langs de weg met dezelfde naam. In de herfst van 1066 zette Willem de Veroveraar hier voet aan wal en wist de engelsen op eigen bodem te verslaan. Een zwarte bladzijde in de engelse geschiedenis.

De weg wordt steeds meer recht toe recht aan. Om half 7 arriveren we bij een authentieke guesthouse midden in de stad. De kamer is een soort van appartement. Buiten een mooi terras met bomen waarin veel duiven nestelen gezien de borden met de tekst: “Beaware Pigeon Poo”. Even settelen en dan diner. Ajakkes om het nog even af te leren, regent het weer voor de verandering. In de pub worden we aangesproken door 2 Nederlanders die met een cabrio rondtoeren. Veel wijzer worden we er niet van. Ze weten wel te vertellen dat de winkelstraat een paar meter hier vandaan is en veel te bieden heeft. Nou ja, mannen en winkelen……………

 

The chicks are back (7/9)

Donderdag  23 juni 2011, Shirwell – Stockbridge (261 km)

Het ontbijt is hier uitstekend. Martina en Marian gaan aan de full English breakfast. op mijn bordje komt scrammbled eggs met zalm. Ook errug lekker!
Ondertussen daalt er weer een regenbuitje neer op onze motoren.
De moed zakt me in de schoenen vanal dat water. Maar, alsof hij daarboven het gehoord heeft (of zijn gieter waar hij de wolken mee begiet is leeg) stopt het weer net zo plotseling. Nog even poseren voor de B&B als reclame-foto en dan zoeken we de smalle weggetjes weer op. In Combe Martin na de zoveelste stijle afdaling met geglibber stopt Marian bij de Hunter’s Inn. Midden in de bush-bush. Toch maar weer de A39 opzoeken naar Lynton. Vervolgens binnendoor naar Lynmouth met 25% stijging. En dan zijn we in Exmoor. Het lijkt wel of we op het dak vanhet park rijden. Zo ver rijkt het uitzicht.
De ponies laten zich overal zien. Zelfs met veulens en al rollend door het gras. Mooi gezicht is dat. Dan door naar Porlock, ook weer met 25%.
Om half 2 gaan we lunchen in een pub langs de weg in Bilbrook.
De zon komt er al lekker door, er is een gezellig terras en we gaan weer aan de tapas.
Het dorp ontleent haar naam aan het Romeinse woord voor waterkers : bil, that in het The village gets its name from the Roman word for watercress, bil, dat tot voor kort groeide in de lokale beek: Brook.

Helaas moeten/willen we verder, want we zijn nog niet eens op de helft. De route gaat echter steeds meer over vlotte doorgaande, met hier en daar een uitstapje nog in Exmoor Park. Af en toe zijn de wegen nat, maar wij gelukkig niet.
Midden in de stad Salisbury parkeren we onze motoren op het terras bij een stadse pub. Het publiek kijkt verbaasd op. Ff bijkomen van de warmte en bepalen tot hoever we nog doorrijden. Een wat verlopen man, ruikend naar bier, vol getatoe-eerd informeert ons dat in Matlock dit weekend een motor-meeting is. Hij zelf kan niet meer. Heeft een gebroken rug overgehouden aan zijn laatste motor-rit.
De A30 leidt ons langs Fovant, een middelgroot dorp in de Nadder Valley. 
Het ontleent zijn naam van het oud-engelse Fobbefunta, wat “lente van een man genaamd Fobbe” betekent. Het is vooral bekend vanwege de badges van verschillende regimenten die in het krijt gesneden zijn van een nabijgelegen heuvel. De badges zijn gemaakt door soldaten die gelegerd waren in de buurt van Fovant tijdens de Eerste Wereldoorlog en zijn duidelijk zichtbaar vanaf de A30. Marian mist ze, wij echter niet.
Ik kende het bestaan er niet eens van. Wel indrukwekkend!

Om 7 uur arriveren we in het mooie plaatsje Stockbridge. Met een authentieke Inn uit de 15de eeuw. Gelukkig ze hebben plaats voor ons!
Als wij achter op het grind de motoren parkeren worden we gadegeslagen door het mannelijk personeel. Overal hangt een bordje met de tekst “Mind your head”, maar dat is niet aan mij besteed. Tegen het einde van de avond heb ik al paar builen op mijn hoofd staan. Onze kamer is in originele oude stijl en smaakvol ingericht. Een tuin met een beekje en terras. De gastheer stamt uit Frankrijk en is volgens mij homo. Hij is al 3 jaar in Engeland. De keuken heeft dan ook een frans tintje en is erg goed. De oranje huiskat slaapt gewoon op een stoel in het cafe en heet Tommy.
Nog een paar afzakkertjes en dan kruipen we onze bedden.
Niet nadat ik nog eens zeer onzacht met de deurkozijn in aanraking ben geweest…….

Ritje door de Veluwe

Na 3 jaar kwam het er dan eindelijk van. Een motorritje met collega’s. 2 Harleys en 2 Yamaha’s. Marc, onze adhd-er heeft sinds kort weer een motor en hij had zo’n zin om een ritje met zijn leuke collega’s te maken dat hij in no-time een datum had en iemand die de rit voor reed. Lokatie werd deVeluwe. Voorrijder was John, Rob en ik vonden alles best.
Zatermorgen om 7 uur ging mijn wekker. Wat, nu al? Ik lag er pas om half 4 in. Maar gelukkig geen kater, alleen een beetje gammel. Weersvoorspelling voor de ochtend was regen, ’s middags zon. Ik gokte het er maar op en ging zonder regenpak op pad. Snake opgehaald en om half 9 reed ik naarde A59. En die was afgesloten. Hoop gefoeter in mezelf. Omgedraaid en binnendoor gereden via Waspik. Gelukkig weet ik hier vrij goed de weg. Om 9 uur was ik bij de McDonalds. Kwartier later dan afgesproken. Maar niemand te zien. Na wat heen en weer gebel blijkt Rob bij de zaak te wachten en Marc zat al klaar bij de Burgerking in Heesch. John uit bed gebeld dat we dus een half uur later zijn. Weer binnendoor via Drunen waar het onheilspellend donker werd boven onze hoofden. Uiteindelijk bij Nieuwkuijk de A59 op en Marc opgepikt bij Heesch die al ongeduldig buiten stond te wachten. Om half 11 kwamen we verkleumd bij wegrestaurant Mendel aan bij Beekbergen. John zat al opgewarmd en aan de koffie ons op te wachten.
Maar hij was loyaal en trakteerde ons ook.

Half uurtje later en iets opgewarmd rijden we achter John aan, onze gids vandaag en leader of the pack. Een mooi tochtje door de Veluwe en afwisselende uitzichten. Via Hoenderloo, Nunspeet en Elspeet naar Harderwijk. Mooie haven met houten zeilboten (of hoe heten die dingen) en lekkere vis. Een dubbele haring en kibbeling ging er wel in. Daarna ben ik een beetje kwijt geraakt waar we zijn geweest, om dat Snake aan het sputteren was. Maar ik weet Deventer, Elburg (waar we helaas niet in zijn geweest) nog een stop langs het water. Overigens brak regelmatig de zon door, maar echt warm kreeg ik het niet. Marc voelt zich niet zo lekker. Zijn visje is verkeerd gevallen. De jonge ober op het terras vertelt met een leizige stem dat ze een overheerlijke Hongaarse walnotencarameltaart hebben. Ik vraag me af of hij homo is of hermafrodiet. John vertelt dat de vorige eigenaar van deze tent graag in vrouwenkleren rond liep. Tsja, het is maar wat je leuk vindt.

Verder over mooie slingerwegen naar Dieren en door de Posbank. Dat blijft een mooi stukje natuur om door heen te rijden. Op het terras aldaar zit Marc en bleekjes bij en gaat aan de pepermuntthee. Dat is goed voor je maag. Rob vindt het zo gezellig dat hij onderweg de hele tijd heeft zitten zingen. Helaas hebben wij niet mee kunnen genieten. En John is gewoon lekker relaxed. Nog wat bitterballen en we kunnen er weer tegen aan.
Op de snelweg bij Roosendaal nemen we afscheid.
Ik stik ondertussen van de rugpijn en weet niet meer hoe ik moet gaan zitten. Normaal heb ik daar niet zo veel last van. Marc en Rob temperen hun stalen rossen we rijden de snelweg terug. Rob heeft bij Tilburg nog een verrassing door binnendoor te rijden naar Loon op Zand. Een mooi stukje wat ik al kende. Lekker doorde bossen.
Tegen half 7 arriveren we bij Rob’s huis waar zijn vrouw de bbq al klaar heeft staan. En ze hebben een heel leuk konijn en een hele leuke hond! Onder de luivel is het goed toeven en het eten smaakt goed. We zitten droog voor de paar buitjes die overdrijven.
Tegen 9 besluiten Marc en ik om het er maar op te wagen. Ik huis me net in de geleende regenbroek van Rob als ik Marc achter me aan hoor rennen de w.c. in duikt en nog net in de pot kan kotsen. Meerdere keren. Ik ga bijna mee doen en loop maar gauw naar buiten.
Wat later komt Marc opgelucht naar buiten. Hij is niet meer ziek.
Op mn gemak rijd ik even later lekker binnendoor terug naar Breda. Tegen 10 zet ik Snake op stal. Met een kleine 500 km op de teller (Met veel wind) vind ik het niet gek dat ik zo geradbaakt ben. Maar, het was een gezellig dagje.

Mannen!

Zaterdagavond moest ik even mijn energie en stress kwijt. Dus met vrienden de stad in gegaan. Nou was het dus wel Koninginnedag, met dj’s op de markt en veel mensen op de been. In de kroegen was het wat rustiger. Toch maar een kroeg opgezocht die bekend stond om de goede muziek, maar ook om de wanhopig op zoek zijnde mannen en vrouwen. Ik laat de hele sfeer gelaten over me heen komen en heb al heel snel door wie wie zoekt. Het straalt er gewoon vanaf. Nou vermaak ik me prima in mn eentje of met mijn vrienden. Maar sommige mannen dachten daar anders over. Van de een krijg ik een zoen op mijn hoofd. Een ander legt mijn hand op zijn hart. De derde begint een gesprek. Ik denk , laat ik eens lief zijn en eens kijken wat hij te vertellen heeft. Nou, uiteindelijk niet echt veel, meer het geijkte. Hoe heet je, wat doe je hier, wat ga je doen, ben je alleen, zoja waarom? Afijn, hij heeft zijn vriendin aan kanker verloren een tijdje geleden en ja dat gun je niemand. Naar gelang er meer bier in die bewuste persoon zit, maakt hij wat onzekere toenaderingspogingen. Probeert met me te dansen waarbij ik hem bewust niet in zijn ogen kijk. En zijn dikke buik komt steeds dichter bij. En ondertussen probeer ik te verzinnen hoe ik met goed fatsoen van deze man af kom. Maar hij maakt vanzlef al de onvergeeflijke fout door een verkeerde opmerking te plaatsen. Het nummer “long blond animal” van de Golden Earring wordt gespeeld en hij vraagt: ben je lang? Ja dus. Ben je blond? Nee dus. Ben toch rood, mankeert hij iets aan zijn ogen. En of ik een naimal was? Dat ging ik hem niet vertellen. Wanneer laat jij nou je haar blond verven? vraagt ie dot 3x toe. En dat is nou niet iets wat je niet bij mij moet doen. Zo’n stomme opmerking. Ik was er meteen klaar mee. Gelukkig ging hij ook net weg. Wilde nog een nachtkus. Dus niet! Jezus.
Maar er zijn ook onbekende mannen die weten hoe het wel moet. Vanmorgen reed ik met Snake op de snelweg naar mijn werk (jawel , op zondag!) en opeens zit er een andere motorrijder achter me, die steeds de weg voor me vrij houdt als ik wil inhalen. Als ik de afrit pak, rijdt hij door en we zwaaien naar elkaar.
Gelukkig, er bestaan ook nog echte mannen!