meiden

Ladies kastelenrit

Belofte maakt schuld, dus ik ging vandaag meerijden met de ladiesrit van Hanneke. Na de vele sombere dagen van de afgelopen is zo’n zonnige zondag een welkome afleiding.
Op tijd eruit. Het was nog wat fris, maar de zon begon al door te breken.
Spullen in de Mini waar na een paar meter het waarschuwingslampje van de bandenspanning gaat branden. Nee he, die bout in mijn voorwiel is nu door. Even opgezocht in het Mini-boekje. Gelukkig ik mag er nog 250 km mee rijden, maar niet harder dan 80 km/h. Snake is er klaar voor en heeft er zin in, mooi ik ook.

Tegen 10 arriveer ik bij de Kogelvanger waar ik  zo te zien zeker niet de eerste lady ben. Slechts 2 nieuwe gezichten. En er is een hond, Kyra, een Berner-Senner, 2 jaar en hartsikke lief. Ik was meteen verkocht. Ze gaat meerijden in de de auto met Simone en Jack. Eerst koffie/thee met appelgebak. Op de valreep komt Ramona met in haar kielzog Simone en Sigrid. Simone was weer toe aan een ritje met de ladies na weken van alleen maar hard werken in haar zaak in Amsterdam en heeft haar medewerkster meegenomen.

Een half uur later dan gepland vertrekken we met 28 motoren. Natuurlijk langs ons eigen kasteel “Bouvigne”. Vervolgens binnendoor naar “Kasteeltje Huize Limburg” in Oosterhout. Met z’n allen op het pontje naar Dussen, wat met een beetje wringen net paste. Iedere keer als ik bij dit pontje sta te wachten krijg ik een de-ja-vu van de “naakte dekzwabberaar” die ik helaas niet meer gezien heb hier.
Bij het kasteeltje van Dussen wachten Simone en Jack ons op met koffie/thee en gevulde koeken. Natuurlijk even knuffelen met Kyra die dat helemaal niet erg vindt.

Via Heusden rijden we naar Elshout en Haarsteeg waar we verbaasd nagestaard worden Zoveel vrouwen bij elkaar hebben ze wel eens gezien, maar niet allemaal op een Harley!
Deze contreien zijn bekend terrein voor mij. Toch weer leuk om even terug te zijn en ik vergaap me aan de luxe huizen en boerderijen die er verrezen zijn.  De poort van “kasteel Onzenoort” bij Nieuwkuijk is dicht dus rijden we door. Via Cromvoirt naar Vught waar we bij “kasteel Maurick” een foto zouden maken. Maar Hanneke moet na het spoor een andere weg nemen vanwege een aflsuiting en haar Garmin slaat het  kasteel over. Dus wij ook. Door Den Bosch langs het kanaal naar Dinther. Onderweg merkte ik al dat de groep gehalveerd was en hoopte dat alle weggezette mensen zouden blijven staan.
Rond 1 arriveren we met slecht 12 ladies bij de lunchstop “Dinthers Eethuis”.
Na een hoop heen en weer gebel blijken 17 ladies bij het kasteel Maurick te staan? Waarschijnlijk is er een wegzetster niet blijven wachten. Gaat Simone Sigrid oppikken in Den Bosch en Esther vangen we in Dinther op. Inmiddels staat er ook nog een file door net gebeurd ongeluk. Een voetganger die geschept is en bovenop een auto kwam horen we later.
Na zo’n kleine 2 uur zijn we compleet en kunnen we eindelijk aan tafel schuiven.
In die 2 uur heeft een journalist/fotograaf genaamd Peter ons bezig gehouden met allerlei vragen, interviews en fotoshoots voor het blad Pro-Motor. Hij blijkt ook een Faak-ganger te zijn en rijdt testmotoren om daar artikelen over te schrijven. We hebben het nog even over de ladies. Ik vertel over een vriendin van mij die rijdt als een vent. Vertelt die Peter dat zijn examinator destijds zei dat hij reed als een “oud wijf”. Die kende ik nog niet…

Na de goedeverzorgde lunch vertrekken we om half 4 voor het 2de gedeelte. Door de oponthoud  vertrekken een aantal ladies rechtstreeks naar huis. Met ongeveer de helft rijden we door naar Moergestel, Biezen-Mortel, en even een rondje langs het kasteel “Stepelen” in Boxtel. Voor mij 1 van de mooiste tot nu toe. Onderweg steken voorbijgangers regelmatig hun duim naar ons omhoog. Of blijven verbaasd staan kijken. Girl-power!
Net na 5 komen we mer 12 ladies aan bij “Huize Rustoord” in Esbeek op landgoed Utrecht. Een charmante eetgelegenheid wat vol staat met allerlei kunstvoorwerpen en je kunt er niet al te duur, maar lekker eten. Wij houden het bij een drankje.
Kyra is er ook weer bij en komt lekker naast me liggen. Ze doet me aan Sam denken.
Voor mij een dierbare herinnering.

Tegen 6 rijden we huiswaarts over de snelweg.
Een uurtje later zet ik Snake weer op stal met zo’n 214 km op de teller.
Het was onverwachts een enerverend, maar gezellig dagje geworden.
En daar werkte de zon ook goed aan mee!

The chicks are back (9/9)

Zaterdag 25 juni, Canterbury – Terheijden (294 km)

Bij gratie Gods mogen we na het ontbijt onze motor spullen zo lang in de kelder leggen, zodat we nog een uur de stad in kunnen. Vannacht heeft het nog flink doorgeregend, maar de druppels blijven nu daarboven hangen. De binnenstad en winkelstraat is inderdaad indrukwekkend. Evenals de kathedraal die zo waanzinnig polupair is dat er een flinke rij staat. 2 bobbies lopen tot mijn verbazing een winkel met woon-accessoires in en gaan daar gewoon winkelen. Onder werktijd!
Om half 12 rijden we onze motoren richting Dover. Maar de route blijkt binnendoor te gaan. Op zich wel leuk natuurlijk, maar als de weg dan onder water staat….Marian kiest wijselijk voor de snelweg. Vlak bij Dover is ze even de weg kwijt en neem ik het over. Slechts 5 minuten want dan word ik van mijn motor afgereden door een auto. Damn it, lig ik alweer op de grond! En Snake ook! Wij gingen rechtdoor die engelse muts ging met haar auto links afzonder richting aan te geven. Schade: flinke deuk in mijn ego, en alles wat rechts zit op Sanke is beschadigd, stuur scheef. De auto heeft 2 kapotte ramen, kras over achterkant en een oversture muts, want ik had bijna met mijn stuur in haar oma gezeten. Die oma leek net een perkamanente pop. Ze bewoog al die tijd niet. Ondertussen wordt mijn vinger helemaal dik. Niet mijn middelvinger helaas. Afijn, na half uurtje alle gegevens uigewisseld, stuur recht getrokken en als de wiedeweerga naar de boot. Om precies half 2 zijn we aan boord. Martina regelt een flinke zak ijs voor mijn vinger. Marian zit bij te komen vande schrik. Natuurlijk moet ik dit even wereldkundig maken aan de thuis blijvers per sms. Een leuke reactie:

“Als je het asfalt echt zo graag van dichtbij wil bekijken dan lijst ik wel een stukje in voor je. Kan je het aan de muur hangen en naar kijken en vervolgens gewoon op je brommer blijven zitten”.

4 uur later zijn we weer aan land. Eerst even wat sleutelen aan Snake zodat ik de snelweg op kan. Het zonnetje is ons goedgezind en we houden het verder ook droog. Vanaf Antwerpen rijden we achter de regen aan. Rond 9 uur arriveren we bij onze stamkroeg in Breda voor wat eten en een laatste borrel. Peter, de eigenaar, is helemaal blij om ons weer te zien. Een uur later vinden we het welletjes en gaan op huis aan en zijn toe aan een warme douche!
Met zo’n 2000 km was het weer een enerverende, maar leuke vakantie.

Doen we volgend jaar weer, maar dan met iets meer zon hopelijk!

The chicks are back (8/9)

Vrijdag 24 juni, Stockbridge – Canterbury (256 km)

Het ontbijt wordt verzorgd door een keurig dametje. Ik moet er constant aan denken om mijn hoofd niet te stoten. De mensen waren vroeger echt klein! Daarna halen we de motoren op en bepakken die aan de straat. Dit keer weinig bekijks. Om half10 rijden we richting Winchester over de A272. Jawel, de weg die we zondag ook gereden hebben maar dan de andere kant op. Onderweg leuke borden met teksten zoals: “hidden dips”. Dit blijkt dan gewoon een dal in de weg te zijn. En “Unmarked police patrols”. Laser? Radar?Natuurlijk nog even langs de Motorstop Loomis bij de kruising met de A32. Er staan slechts 4 motoren en een Fatbob. Maar de zon schijnt, dus mooi voor een creatieve fotoshoot ter plekke. Aan de kassa staat ook een createif bord met de tekst: “We have no change, please dig deep!”.

In Cowfold ontmoeten we Paul weer in een pub voor een lekkere lunch. Paul weet zeker dat er nog een dealer in de buurt zit en gaat op onderzoek uit. Hij belt ze , spreekt ene Lester en zegt dat er 3 dutch ladies onderweg zijn en ze goed ontvangen moesten worden. Via een leuke weg langs de rand van de Beacons rijdt Paul ons een stuk voor. We nemen afscheid en vinden al snel de dealer in Shaw. Mooi gebouw, groot, met flinke loods en werkplaats er achter.

Niet Lester, maar een enthousiaste Steve geeft ons een kijkje in de Harleykeuken. Hun specialiteit is het customisen van motoren. Ze hebben inderdaad een aantal mooie exemplaren staan. Pas weer een prijs gewonnen in de States. Ze krijgen veel opdrachten zowel vanuit binnen Europa en daarbuiten. Daarna vergapen we ons weer aan de t-shirts en tassen. In het pand is ook nog een lounchroom met TV, koffiebar en een muur vol met ingelijste Harley modellen. Net je woonkomer thuis.
Maar helaas, we moeten weer verder. Ik vvroeg me al af waarom de plaatselijke Harleyclub zo’n aparte naam heeft “1066 country”, maar even later weet ik het door een bord langs de weg met dezelfde naam. In de herfst van 1066 zette Willem de Veroveraar hier voet aan wal en wist de engelsen op eigen bodem te verslaan. Een zwarte bladzijde in de engelse geschiedenis.

De weg wordt steeds meer recht toe recht aan. Om half 7 arriveren we bij een authentieke guesthouse midden in de stad. De kamer is een soort van appartement. Buiten een mooi terras met bomen waarin veel duiven nestelen gezien de borden met de tekst: “Beaware Pigeon Poo”. Even settelen en dan diner. Ajakkes om het nog even af te leren, regent het weer voor de verandering. In de pub worden we aangesproken door 2 Nederlanders die met een cabrio rondtoeren. Veel wijzer worden we er niet van. Ze weten wel te vertellen dat de winkelstraat een paar meter hier vandaan is en veel te bieden heeft. Nou ja, mannen en winkelen……………

 

The chicks are back (7/9)

Donderdag  23 juni 2011, Shirwell – Stockbridge (261 km)

Het ontbijt is hier uitstekend. Martina en Marian gaan aan de full English breakfast. op mijn bordje komt scrammbled eggs met zalm. Ook errug lekker!
Ondertussen daalt er weer een regenbuitje neer op onze motoren.
De moed zakt me in de schoenen vanal dat water. Maar, alsof hij daarboven het gehoord heeft (of zijn gieter waar hij de wolken mee begiet is leeg) stopt het weer net zo plotseling. Nog even poseren voor de B&B als reclame-foto en dan zoeken we de smalle weggetjes weer op. In Combe Martin na de zoveelste stijle afdaling met geglibber stopt Marian bij de Hunter’s Inn. Midden in de bush-bush. Toch maar weer de A39 opzoeken naar Lynton. Vervolgens binnendoor naar Lynmouth met 25% stijging. En dan zijn we in Exmoor. Het lijkt wel of we op het dak vanhet park rijden. Zo ver rijkt het uitzicht.
De ponies laten zich overal zien. Zelfs met veulens en al rollend door het gras. Mooi gezicht is dat. Dan door naar Porlock, ook weer met 25%.
Om half 2 gaan we lunchen in een pub langs de weg in Bilbrook.
De zon komt er al lekker door, er is een gezellig terras en we gaan weer aan de tapas.
Het dorp ontleent haar naam aan het Romeinse woord voor waterkers : bil, that in het The village gets its name from the Roman word for watercress, bil, dat tot voor kort groeide in de lokale beek: Brook.

Helaas moeten/willen we verder, want we zijn nog niet eens op de helft. De route gaat echter steeds meer over vlotte doorgaande, met hier en daar een uitstapje nog in Exmoor Park. Af en toe zijn de wegen nat, maar wij gelukkig niet.
Midden in de stad Salisbury parkeren we onze motoren op het terras bij een stadse pub. Het publiek kijkt verbaasd op. Ff bijkomen van de warmte en bepalen tot hoever we nog doorrijden. Een wat verlopen man, ruikend naar bier, vol getatoe-eerd informeert ons dat in Matlock dit weekend een motor-meeting is. Hij zelf kan niet meer. Heeft een gebroken rug overgehouden aan zijn laatste motor-rit.
De A30 leidt ons langs Fovant, een middelgroot dorp in de Nadder Valley. 
Het ontleent zijn naam van het oud-engelse Fobbefunta, wat “lente van een man genaamd Fobbe” betekent. Het is vooral bekend vanwege de badges van verschillende regimenten die in het krijt gesneden zijn van een nabijgelegen heuvel. De badges zijn gemaakt door soldaten die gelegerd waren in de buurt van Fovant tijdens de Eerste Wereldoorlog en zijn duidelijk zichtbaar vanaf de A30. Marian mist ze, wij echter niet.
Ik kende het bestaan er niet eens van. Wel indrukwekkend!

Om 7 uur arriveren we in het mooie plaatsje Stockbridge. Met een authentieke Inn uit de 15de eeuw. Gelukkig ze hebben plaats voor ons!
Als wij achter op het grind de motoren parkeren worden we gadegeslagen door het mannelijk personeel. Overal hangt een bordje met de tekst “Mind your head”, maar dat is niet aan mij besteed. Tegen het einde van de avond heb ik al paar builen op mijn hoofd staan. Onze kamer is in originele oude stijl en smaakvol ingericht. Een tuin met een beekje en terras. De gastheer stamt uit Frankrijk en is volgens mij homo. Hij is al 3 jaar in Engeland. De keuken heeft dan ook een frans tintje en is erg goed. De oranje huiskat slaapt gewoon op een stoel in het cafe en heet Tommy.
Nog een paar afzakkertjes en dan kruipen we onze bedden.
Niet nadat ik nog eens zeer onzacht met de deurkozijn in aanraking ben geweest…….

The chicks are back (6/9)

Woensdag 22 juni 2011, St. Ives – Shirwell (219 km)

Het stortregent als we wakker worden. Dat belooft niet veel goeds vandaag. We besluiten om eerst maar even een ontbijtje te vinden in het dorp. Er is bijna niks open zo vroeg op de ochtend, maar we vinden een cafetaria. De Yellow Canary Cafe. De eigenaar weet hoe hij een goed ontbijtje moet maken. Je betaalt er wel wat meer voor, maar ja. Er is overigens geen gele kanarie te zien hier. Waar zou die naam vandaan komen? Ondanks mijn nieuwsgierigheid vergeet ik dat te vragen. Het is inmiddels gestopt met regenen en we krijgen weer een beetje hoop.  Inpakken, oppakken, regenkleding aan en we kunnen “en route”.
In Padstow rijden we zo de regen in en gaan dan ook meteen door. We houden het verder droog tot Wadebridge. In de plaatselijke pub hebben we onverwachts een byzondere ontmoeting. Naast de barkeepster is er alleen nog een oudere man aanwezig, verder niemand. Hij (Maynard) blijkt een vertelgrage man te zijn, die het meteen op mij gemunt heeft met zijn grapjes. Maar ik kan hem wel aan. Hij vindt dat we wat geschiedkundig onderricht moeten krijgen en vertelt over King Arthur en Slaughter Bridge wat we in Tintagel moeten gaan bekijken. Hij blijkt in Den Helder bij de marine gezeten te hebben, zegt dat ie in de Dutch Swing College Band op de banjo heeft gespeeld in 1952 (wat ik niet heb kunnen achterhalen op internet). Vertelt ook nog dat in 1992 Northfolk is drooggelegd d.m.v. een Nederlandse dijk.  Vervolgens zegt ie ook nog dat hij mijn vader had kunnen zijn. Natuurlijk moet ik nog even op de foto met mijn “vader”. 

Marian merkt wijs op dat de tekst op het bord bij de ingang heel juist is: “a friendly conversation”.
Over de A39 naar Tintagel, waar we het stel van gisteren voorbij rijden. Tintagel is het beroemdste dorp in Cornwall vanwege King Arthur. We doen niet echt de moeite om die Arthur te vinden en rijden lekker door. Hier en daar zijn wat buitjes gevallen, maar wij hebben blijkbaar de mazzel dat we achter de regen aanrijden.  De wegen zijn smal en omgeven door hoge heggen, echt engels! Het pittoreske plaatsje Boscastle nodigt ons uit voor een lunchstop. Op 16 augustus 2004 heeft het plaatsje helemaal blank gestaan. Er is zelfs een boekje over geschreven. Het is toeristisch en we maken zoals vele anderen een wandeling langs de boosdoener van de overstroming. Een nu rustig kabbelend stroompje met wat oude bruggetjes en mooie oude stenen huizen. Als ik een foto maak van een meeuw spreek een oudere dame mij aan. “How do you see anything through that camera, I only see myself”, vraagt ze. Ik laat haar de lens zien. “Oh” zegt ze, “I am dot doing so well lately”. En verstrooid loopt ze verder. We lunchen buiten op een terras met gebak en iets heel zoets wat ze hier “Stone…….” noemen. Het is een mengsel van marshmellows, chocola, spekjes etc.. In Bude rijden we even door naar de haven waar ong 1500 vergane schepen zouden moeten liggen, maar we zien alleen water. De weg gaat rakelings langs de kust en heeft soms hellingspercentages van 20%. Ik ben blij dat het droog is, want je moet er echt je volle aandacht bij houden, niet alleen vanwege die 20%, maar daarnaast zijn de weggetjes ook smal, modderig, glad, etc etc. Wel gaaf om te rijden! The Atlantic Road is een polulaire naam voor de A39 die inderdaad langs de Atlantische kust omhoog voert. Vlotte doorgaande weg, met mooie zijwegen. Vanwege de donkere wolken slaan we een bezoekje aan Clovelly over. Een brug voert ons over de rivier de Torridge waar het nu eb is. Bij het plaatsje Instow  ben ik helemaal onder de indruk van het uitzicht wat je daar hebt bij eb. Helaas, geen fotostop. Kriskras door Barnstaple en net daarbuiten vinden we een mooie B&B. Ze hebben alleen nog 2 doublerooms voor de volle prijs, maar uiteindelijk krijgen we korting. De B&B blijkt net 4 weken open te zijn en zo te merken zwaait de vrouw des huizes hier de scepter. Het huis is van 1750 en heet de “Spinney”. Die naam komt van een groep bomen die verderop staan en bij het huis horen. We kunnen mee-eten maar krijgen een aparte tafel in een aparte kamer. Gekookte ham, puree, groenten en uiensaus is het diner en streelt onze smaakpapillen. We zijn hier goed terecht gekomen. In de serre kaarten (letterlijk en figuurlijk) we nog wat na onder een druivenrank die hier binnen groeit. De man vertelt nog dat in Hastings een jaarlijkse motortreffen is, ook voor trikes. Hij vertelt het met een beetje heimwee in zijn stem. Een ex-biker dus. We maken de fles leeg en kruipen onze bedden in. Ben benieuwd wat de dag van morgen ons brengt…..

The chicks are back (5/9)

Dinsdag 21 juni 2011, Plymouth – St. Ives (219 km)

Deze ochtend hebben we naast scrambled eggs ook grape-fruit bij het ontbijt. Het weer is nog steeds hetzelfde: nat. Regenpakken aan en oppakken in de regen. Het wordt bijna een gewoonte. Marian is zeer verbaasd als we midden in de stad een pontje over moeten. Maar dat had ik al op de kaart gezien. De kortste weg naar de route, anders moeten we helemaal om de stad heen. Kosten zijn slechts GBP 0,30 pp.

Aan de overkant, vanaf Torpoint krijgen we een leuke binnendoor route. Soms langs de kust, dan weer  door de weilanden. Borden met waarschuwing voor koeien die oversteken. We doorkruisen leuke dorpen. In Ooney is het zonnig en droog. Vrolijk word je daarvan!
In Fowley gaat de weg stijl omlaag naar de veerboot. We hopen dat we er nog op passen anders moeten we parkeren op die helling. Maar we worden er nog bij gepropt. Dit keer zijn de kosten GBP 1,60 pp.

Regenpakken kunnen uit en we genieten van de zon.
Marian is zo vriendelijk om te stoppen bij een weiland met nieuwsgierige paarden. He, eindelijk een foto van een paard in Engeland! Natuurlijk even aaien en kroelen met die beesten. Naast motorrijden, rijden we ook nog op paarden. Vandaar.
Vervolgens nog een kleine pont bij King Henry en die is tevens het duurste GBP 2,00 pp.

In een dorpje vlak voor Falmouth stoppen we bij een pub waar we een lekkere tapasschaal bestellen. En brood met verse knoflooksaus, heerlijk! Een man die aan de bar zat komt naar ons buiten en spreekt Marian aan. Of we Ollanders zijn? Vervolgens zegt ie: I have won. Blijkt dat ze binnen aan de bar een weddenschap hadden gesloten over ons.
Marian haar doel is om vandaag een sticker Land’s End te bemachtigen. Het is rond half 3 en ze krijgt het een beetje benauwd.  Gaan we het nog halen binnendoor? Vooruit, motoren op de snelweg en zo naar Land’s End. Aldaar rijdt ze eerst nog even terug om St Michaelsmount op de foto te kunnen zetten. Eindelijk, Land’s End. Ons reisdoel gehaald. Het is 5 uur en de shops gaan al dicht. Gauw duiken we nog een souvenierswinkel in. Daar ontmoeten we een Nederlands stel, samen op een Triumph Tiger (of zoiets). Ze moesten nog iets afmaken waar ze 36 jaar geleden mee gestopt zijn vanwege het slechte weer. Hun huwelijksreis op de motor. Ze doen ong hetzelfde rondje als wij. Na wat heen en weer gerij en gezoek kunnen we eindelijk tanken. Om 7 uur rijden we het mooie St Ives binnen. Vanwege het late tijdstip zitten de meeste B&B’s al vol, maar we vinden nog een kamer. Weliswaar zonder ontbijt maar met bad. Even opfrissen en dan lopen we het dorp in. Lekker eten vinden we in de “Sloop”. Ook op aanraden van de B&B eigenaar. Fish-pie en fish&chips is ons diner en het smaakt weer goed. Dit keer met toetje: bananasplit!

The chicks are back (4/9)

Maandag 20 juni 2011, Fleet – Plymouth (185 km)

Het was vanancht pikkedonker op de kamer. En vanmorgen is het nog grijs en grauw en nat! Nee he, voor de verandering weer regen! Het ontbijt is dit keer in de keuken samen met een stel Duiters, die niet door hebben dat wij Nederlanders zijn. Dus praten we onderling engels. En die heeft al zo’n moeite met die taal. Ik besluit om hem uit zijn lijden te verlossen en zeg dat we ook Duits kunnen praten. Grote opluchting bij die man. Ze reizen door Engeland en Schotland. Met de nav.sap, maar hij is vergeten de kaart van Engeland er op te zetten. Ach ja, kan gebeuren.
Regen-outfit aan en rijden maar. Door Abbotsbury waar een heuse Swannery is. Knobbelzwanen komen hier in broedtijd nestelen. Ze worden aangetrokken door de rietkragen langs de Fleet, een brakke lagune die door de Chesil Bank (1 van de 3 grote grindstranden in de UK) tegen de zee wordt beschermd.
Grijzen wolken worden afgewisseld door een beetje zon. De route is mooi en gaat via Lyme Regis. Een historisch ongerepte badplaats en vissershaven aan de wereldberoemde Cobb haven. Omgeven door prachtige kusten en het platteland, is het gebied dat nu is bekroond tot World Heritage Site Status, bekend om zijn geologische en fossiele vondsten.
Indrukwekkende uitzichten, scharrelvarkens die nu genoeg modder hebben om in te wroeten. Gehalveerde tonnen langs de weg. Ik kan niet thuis brengen wat daar de betekenis van is. Koffiestop bij een pub. Het is al een tijdje droog en we gaan dan ook buiten in de tuin zitten. Vervolgens wordt er spontaan een fiks vuurtje gestookt verderop achter een muurtje en zitten wij in een soort van as-regen. Er gaat een deur in de muur open. Een man in blote bast (6pack) en met getatoe-eerde armen komt naar buiten. Ziet ons zitten en zegt vrolijk “finished”. OK. Marian trekt haar regenbroek uit en dat had ze niet moeten doen………

Voorbij Exeter begint Dartmoor National Park. Met natuurlijk de Dartmoor pony’s. De route schakelt over naar heuse B-wegen. Het miezert ondertussen al een tijdje waardoor we moeten laveren tussen modder, zand, gras, rotzooi, grind en wat dies meer zij. Na een uurtje glibberen komen we in Morestonhampstead, in de regen. We rijden door tot Widecomb, want daar zou een waterval zijn die White Lady heet, volgens de routemaker dan. Het zicht wordt steeds minder. Marian dr garmin is het er niet mee eens en ik neem het roer over.
Daar komen we rond 1 uur aan. Het plenst er nu echt uit. Gauw naar binnen en genieten van een lekkere lunch. Verdorie, heb ik weer geen paard gezien! Bij navraag blijkt de waterval helemaal aan de andere kant van het park te liggen. Dat wordt dus niks meer.
De rest van de route ook niet, die helemaal langs de kust gaat. 2 uur later regent het nog even hard, dus volle regen-outfit aan en rechtstreeks naar Plymouth. Terug naar Two-Bridges met langs de weg jawel: paarden met veulens, koeien die onder een boom schuilen. Zwarte en bruine koeien die op een rijtje langs de weg liggen en waarschijnlijk bij zichzelf denken wie die idioten zijn die met dit weer door het park rijden. Foto’s kunnen we helaas niet nemen. Het stikt hier trouwens ook van de schapen. Met goed weer natuurlijk erg mooi! We balen als stekker, jammer maar helaas.
Om 4 uur komen we doorweekt aan bij de HDdealer in Plymouth.

De mensen daar kijken niet eens verbaasd op. Eerst maar koffie en die natte zooi uit. Natuurlijk ook ff kleding shoppen. Eigenlijk heb ik het helemaal gehad met die zeikregen en ook geen zin om nog een B&B te zoeken. Een van de jongens weet er wel 1. Slechts 7 km hier vandaan. Dat doen we maar.
Weet je trouwens waar de naam Plymouth vandaan komt? Heel simpel: De stad ligt aan de monding (mouth) van de rivier Ply.
Om 6 uur arriveren we bij de B&B. De kamer is klein, maar het past. Ze hebben doorgaans alleen werklui blijkt. Motoren moeten weer buiten staan en afgepakt worden in de regen.
De kamer is in mum van tijd helemaal omgetoverd tot een soort van drooghok. Echt alles hangt nu te drogen! Te voet en met een gammele plu lopen we naar de haven. Eerst even langs de drogist voor anti-grippine voor mijn opkomende verkoudheid en voor een fles rum. We vinden een moderne pub bij de haven en wagen ons aan de “surf & turf”. Best veel maar smaakt goed. Er zitten ook 2 Nl zakenlui die een beetje popi-jopi doen naar ons. Verder niet echt interessant. Naast ons zit een stel jongelui die aan diverse borreltjes zitten, waaronder 1 met 2 glazen in elkaar. Dat blijkt een Jaegerbom te zijn. Dat willen Martina en ik ook proberen. Men neme een whisky en doet daarin Red Bull, daarin een plastic borrelglaasje met jaegermeister. En dat moet je in 1x leeg drinken. Ik moet zeggen het geeft een vreemd gevoel, geen vleugels, maar is erg lekker!

Aan de kade gebeurt het eea. Twee mannen zijn bezig om langs de kade iets uit de haven te vissen. Het blijkt een papegaai te zijn die al redelijk onderkoeld. Of die zijn natte avontuur nog na kan vertellen? Toch fijn dat er nog zulke mensen zijn die de moeite nemen om zo’n beest te redden.
Later op de kamer nemen we nog ettelijke borrels. Ik om de bacillen te killen, de meiden voor de gezelligheid! En het regent nog steeds…………….

The chicks are back (3/9)

Zondag 19 juni 2011  Upper Breeding – Fleet ( 268 km)

Ron is er al helemaal klaar voor als we aan het ontbijt verschijnen. Hij en zijn vrouw hebben ons gisteren nog zien headbangen, en dat wilde hij even kwijt. Om 9 uur komt Paul om Marian dr Satnav aan de praat te krijgen. Ron doneert zijn koalakussen aan mij. Hij bestelde wel een nieuwe in Australie. Naast Paul en Ron krijgen we een escorte van 7 Harleyrijders. Waaronder een Pink Lady (bereden door een vent) en een klein meisje achterop bij Fred (= the leader of the pack) met op haar rug de tekst: Harley Chick Poppie.

Fred en zijn companen begeleiden ons tot de “A272”. Veel beter dan langs de kust rijden zegt ie. Ze gaan niet mee koffie drinken want ze willen de andere kant op. Stipt half 10 vertrekken we dan. Fred heeft er de vaart in. Maar ja hij kent de wegen hier en wij niet. Na een half uur stopt hij en vertelt dat hier onze wegen scheiden. Hij legt aan Paul uit waar de Motor-Meeting-Point is en weg zijn ze. We volgen Paul over de overigens zeer mooie A272 met leuke bochten en heuvels. Bij het Meeting Point stikt het van de motoren. Wij zijn de enige Harleys. We worden nieuwsgierig bekeken en ze kijken jaloers naar Paul. Die is met 3 Harleychicks op pad! Paul neemt nu ff een ontbijtje. Een nieuwsgierige Moto-Guzzirijder spreekt Marian en Martina eindelijk aan na ze een tijdje aangestaard te hebben. Hij moest even moed verzamelen……

We nemen afscheid van Paul en rijden binnendoor verder naar Southampton. Marian probeert de route op te pakken met haar Garmin, maar dat ding is in staking dus volgen we Martina naar Southampton. Overigens ook via hele leuke, smalle boerenweggetjes. Dwars door Southampton waar ik een grote HD-dealer zie, die gesloten is. Zondag!
Twee kleine buitjes later vraag ik me echt af of we het wel droog houden vandaag. New Forest park rijd je zo door heen. Of je moet de moeite nemen om de hele kleine weggetjes te pakken of te voet gaan. Helaas, geen New Forest pony te zien. Die vinden het met dit weer ook wel gezegend bedenk ik.

In Brockenhurst gaan we lunchen in een pub. Dit keer een moderne pub, met een buffetafdeling. Wij gaan voor de engelse stijl, bestellen eten en drinken aan de bar en gaan in de “huiskamer” zitten.

De doorgaande weg (A337) in het park leidt ons naar Lymington. Een toeristisch plaatsje gelegen op de westelijke over van de rivier Lymington met een mooie haven aan de Solent. De Solent is een zeestraat die de Isle of Wight van het vasteland van Engeland afscheidt. Wij laten het echter links liggen. Althans, Marian dr garmin volgt nu wel de route en die is dit niet van plan. Overigens hebben ze hier wel een mooie rotonde voorzien van een roeiboot die helemaal gevuld is met viooltjes. En een “Inn” die de “Snakecatcher” heet. Een regenbuitje verder zijn we in Poole harbour. Niet te verwarren met Pearl Harbour. Vanuit hier vertrekken de ferry’s naar Guernsey en Jersey wat ik in een grijs verleden ook gedaan heb. Het is een waar “windsurfoord”. Poole Harbour is een grote natuurlijke haven met de stad Poole aan de oevers. De haven is een verdronken vallei gevormd aan het einde van de laatste ijstijd en is de monding van een aantal rivieren, de grootste is de Frome . De haven is zeer ondiep (gemiddelde diepte: 48cm), met een hoofdkanaal uitgebaggerd in de haven, van de monding tot Gaten Bay. Poole Harbour heeft een oppervlakte van ongeveer 36 vierkante kilometer (14 vierkante mijl) en is een van de velen die aanspraak maken op de titel van de (tweede) grootste natuurlijke haven.

Onderweg zie ik regelmatig borden met de tekst “Carbootsale”. Ik vraag me af wat dat is en kom er naderhand achter dat dit vrij vertaald “kofferbakverkoop” betekent.
Plymouth Argyle Central Park Car Boot Sale
Op de weg liggen regelmatig dode (aangereden) dieren van diverse pluimage waar ik soms echt verbaasd over ben. Bij Wareham, neemt Marian een verkeerde afslag waardoor we weer op aparte binnenwegen komen om op de route terug te komen. Dit keer een weg waar een overstromingskanaal door heen loopt om overtollig water af te voeren. Zijn we net opgedroogd…….Afijn toch doorheen gebanjerd. Vervolgens een verbodsbord voor “Ford”. We begrijpen er niks van. En verderop een bord met “try your brakes”. Apart volk die engelsen!
Om half 5 zitten we aan het strand in Weymouth, een grote havenstad met een lange boulevard. Het is al een uur droog en zelfs een beetje zonnig. De weg hier naar toe was stijgend en met mooie vergezichten. Net voor Weymouth in Wanton zie je rechts een wit paard uitghakt in de krijtrotsen: Epona, Godin van de ruiters, hun rijdier en van de handelaars. Ze had vaak een veulen bij zich, wat zou kunnen betekenen dat ze ook een vruchtbaarheidsgodin was.
Een B&B vinden we in Fleet. Het is een achterafgelegen dorpje van 3 straten met een landhuis als B&B. En ja, er is plek. De eigenaar vertelt ons dat we lekker kunnen eten in de pub op de camping even verderop. Te vinden via een pad dwars door de weilanden, langs het kustpad en de camping op. Het eten is er goed. Verse doperwten, nieuwe aardappelen en gefrituurde garnalen. Via een ander pad lopen we later op de avond terug en kunnen nog even genieten van een mooie zonsondergang. Hier kennen ze trouwens ook “Fathersday”. De meiden gaan douchen en zo. Ik ga nog even buiten op het bankje genieten en mijn reisdagboek bijwerken. De eigenaar komt een even een praatje maken. Hij heeft jarenlang in de paardenracerij gezeten (was dus jockey). Zijn dochter houdt nu nog paarden en woont bij hem.  Ze heeft vandaag voor hem gekookt! Zijn vrouw is 4 jaar geleden overleden. En het huis is in 1994 gebouwd. De B&B doet hij alleen zomers.
Hij vraagt of ik wil afsluiten en het licht uit wil doen. Natuurlijk!

The chicks are back (2/9)

Zaterdag 18 juni (65 km)

Om half 6 schrik ik wakker en voel me verdrietig. Al snel weet ik het weer. Over een goede vriend van me die voor mijn ogen met zijn Harley een salto mortale maakt en dood langs mij heen naar beneden glijdt de helling af. Ik stuur hem meteen een smsje dat ie vandaag moet uitkijken! Dat sust mijn gemoedsrust. Vervolgens draai ik me nog even om en slaap natuurlijk niet meer. De zon doet verwoedde pogingen om door de wolken te komen. Voor vandaag zijn de weersvoorspellingen iets beter.
Eerst een uitgebreid ontbijtje met verse fruitsalade gemaakt door onze Ron. En scrambled eggs met toast. Tussen neus en lippen door vertelt Ron datLesley zijn 3de vrouw is. Toen hij haar leerde kennen was ze punker. Zijn 1ste vrouw was een Schotse, zijn 2de vrouw een Pakistaanse.  De Triumph van Paul heeft kuren dus hij komt met de auto. Wij stonden al helemaal klaar om op de motor te gaan. Tot nu toe was het redelijk droog nl. Er valt al weer een regenbui dus met de auto naar Brighton. Daar blijkt het weer beter te zijn. Even de stad in om rond te gapen en bandages te scoren. Mijn oog valt op een winkeltje voor lange vrouwen. Dat is iets voor mij! Vervolgens de pier op die vol staat met winkeltjes en een gigantische hal met gokkasten. Echt waardeloos zoiets. Jammer van de pier. Nog even het strand op om de hoge golven vast te leggen wat best lastig is.

Om half 3 hebben we het wel gezien. Het kriebelt om toch nog even op de motoren te kruipen. Dat doen we en Paul rijdt ons voor op zijn Laverda. Met flink het gas erop. Via Amberley, naar Washington (dat ligt toch in Amerika!) en thee bij een motor-meeting-point, waar nog slechts 2 motoren staan. Ondertussen nog een buitje gehad, zonder regenpak, maar we zijn al weer aan het opdrogen. Zelfs Jezus komt op de motor met Maria achterop. De motor is geen Harley…..Markante figuren die 2. Via de South Downs Way rijden we weer terug. De South Downs is een heuvelgebied  met mooie stuurwegen.
Eenmaal terug mag ik van Ron een koala lenen. Het blijkt een schapenvacht te zijn voor op het zadel met een koala erop. Hij heeft er 15.000 km mee gereden door Australie gereden toen hij daar rondreisde met zijn vrouw. Het houdt mijn achterwerk droog. Nog even met Marian het dorp in om wat mooie foto’s te maken. Daarna lopen we naar Paul en zijn vrouw Wendy, waar we uitgenodigd zijn voor het diner. We maken kennis met hun dochter Lauren die goed kan tekenen, haar vriend Ron die in 2 bandjes speelt , hun hond Hector en Harvey de kat. En oh ja, ze hebben ook nog een schildpad. We eten in de tuin, overdekt, en genieten van een indische maaltijd. Hier blijken ze een gps een “satnav” te noemen. Afgeleid van Satellite Navigation. In de pub speelt een goede banden daar wil ik nog even heen. De andere 2 meiden gaan toch maar mee. Het is een rockband en we kunnen nog op de laatste 5 nummers helemaal uit ons dak gaan. Gooi je haren los en maak me wild!
Helaas kennen ze niet het nummer van Steppenwolf. Om half 12 moeten ze echt stoppen.
Jammer, was even vergeten dat in Engeland andere sluitingstijden gelden dan in Nederland.

The chicks are back (1/9)

Vrijdag 17 juni, vertrek (433 km)

Vanmorgen wakker geworden in een “vreemd”bed. Voor het gemak ben ik bij M&M blijven slapen samen met Snake en ben gisteravond tussen de buien door gelaveerd. Douchen, ontbijten en pleiten, maar Marian is een beetje verlaat. Net na 8 vertrekken we richting snelweg. De geijkte route naar Duinkerken. Onderweg wat files, maar lekker droog en soms zelfs wat zon. Het is flink doorrijden, zo’n 250 km. Maar om half 12 arriveren we mooi op tijd bij de inscheepplaats. Ticket laten zien, paspoort controle. Over tig hobbels heen en we kunnen meteen de ferry op rijden. Naast ons zijn er slechts nog 2 motoren aan boord. Heel weinig naar mijn idee. Aan boord bij de EHBOpost toch maar een rekverband gevraagd omdat mijn pols nog overbelast is van mijn vorige trip van 2 weken geleden naar Kroatie. Natuurlijk even naar de tax-free-shop. Martina en ik vragen ons af waarom er een schaaltje met koffiebonen tussen de geurtjes staat. De engelse dame legt ons uit dat als je aan een koffie boon ruikt de andere geurtjes (van de parfums) uit je  neus verdwijnen. Nooit geweten! 2 uur later, dus om 1 uur engelse tijd arriveren we in de haven van een zeer nat Dover. Helaas, de weersvoorspelling komt niet uit. Het regent hier. Een gezette Nederlander met een HD-shirt en lange paardestaart zegt dat hij bewust zijn motor heeft thuis gelaten vanwege het weer. Maar hij bewonderde ons wel. Afijn, regenpakken aan en zo de engelse regen in gereden. Martina rijdt vandaag voorop naar Brighton onze eerste stop. Toch binnendoor langs de kust zoals gepland. En links rijden en in de regen valt niet mee, maar we kunnen toch een beetje van de omgeving genieten. Meteen na Folkstone doen we een lunchstop in het plaatsje Hythe in het Light Railway Restaurant. Een kleine zaak en inderdaad naast een spoorweg station. Lekker: engelse thee en een jacked potato met kaas. Geserveerd door een wat ouder engels stel. We vinden het al helemaal geweldig ondanks de regen.

Een lading schoolkinderen in (nat) uniform stapt op de dubbeldekkerbus, wat Marian meteen vast legt. Zij is onze fotografe deze vakantie. Het is inmiddels al na 3-en als we verder rijden door Rye waar ik in een flits een deja-vu heb met meer dan 10 jaar geleden.
Overigens een mooie stad wat vroeger een haven had totdat die verzandde. Verder langs de grijsgrauwe kust met idem dito uitzichten. Door Hastings met palmbomen ( die andere 2 meiden wilden mij maar niet geloven dat aan de zuidkust van Engeland palmbomen groeien en daardoor dus mooi weer gebied is) en ook regen. En een eeuwige kermis, voor de toeristen? Tegen half 6 stoppen we voor koffie bij een kleine authentieke pub in Pevensey. De rokers moeten buiten onder een parasol staan. Binnen is het vrij laag en de gasten kijken ons nieuwsgierig aan. Je voelt ze denken: wat doen die 3 verzopen dames met dit weer op de motor. En ja eindelijk in een plat dialect wordt het ons gevraagd. Na de uitleg hebben ze veel respect voor ons! Weer buiten, is het nog harder gaan regenen. Nog 2 uur  te gaan! De garmin leidt ons nu over een smalle weg door weilanden en door een oude stadspoort.

De stad Eastbourne heeft een mooie kust,waar we nu weinig van zien. De zee ziet grijs en grauw en witte schuimkoppen markeren de hoge golven. Het is even wat droger en we stoppen om te tanken en ik loop gauw de farmacie in. Ze hebben van alles, maar geen rekverband! Door naar Brighton waar de regen echt met bakken naar beneden komt vallen. Het stikt er van de stoplichten die ook nog allemaal op rood staan! Uiteindelijk komen we om half 8 doorweekt bij de B&B aan in Upper Breeding.
De heer des huizes, Ron,  blijkt zelf al jaren een Goldwing te rijden, zijn vrouw Lesley reed een Sportster. Binnen no-time weten we hun halve leven. Ondertussen mogen de motoren onder de carpoort uitdruppelen en alle natte spullen mogen in het drooghok. Lekker douchen en droge kleren aan. De pub is schuin tegenover en heeftgoed eten vertellen ze. Mooi dat doen we! Martina belt Paul (een kennis van haar die in de straat achter de B&B woont) en al gauw schuift hij bij ons aan tafel in de pub. Achter mij aan de bar zit een oudere man in een Harleyshirt. Ik denk, daar moet ik toch ff het mijne van weten. De man rijdt inderdaad een Harley en heeft nog een aantal Halreyvrienden. Zijn vrouw blijkt ook nog paarden te hebben. Uiteindelijk heb ik het dan voor mekaar dat hij en zijn maten ons zondag escorteren als we hier vertrekken. Ik ben benieuwd. Lesley en Ron komen ook nog een pintje pakken. Ron rijdt ook mee en Paul ook. Dat wordt leuk zondag!
Om half 12 sluit de pub en wij verlangen ook naar ons bed.
Het was een lange dag!