jazz

48ste Breda Jazz Festival (2/4)

22295_breda-jazz-festival Vrijdag 11 mei 2018

Vandaag is het gewoon bloody hot. Toch slim van me geweest om ook dit jaar geen dagdiensten te draaien. In de avonden en nachten gedij ik gewoon veel beter. Bij de KMA blijven ze streng controleren en helaas is mijn held er weer niet.
Of ik extra water mee wil nemen naar het Kerkplein, mijn office for today. Natuurlijk.
Naar aanleiding van de veiligheidsperikelen van gisteren moeten de busjes van logistiek begeleid worden door 2 mensen te voet met fluorhesjes. Wij hebben daar zo onze gedachtes over.  In de stad is het gezellig druk, volle terrasjes, sfeervolle muziek, mensen die dansen en het prima naar hun zin hebben. Wat wil je als organisatie nog meer?

Op het Kerkplein is Laura B and her Band on stage op het Avans Talent Podium zoals het zo mooi heet. Mick vertelt dat de band later is begonnen door problemen met de keybord en Laura blijkt ziek te zijn. Aan haar optreden merk je niks, dat doet ze met volle overgave, echt een vakvrouw. Als ze het podium af komt is het echter weer raak en moet ze backstage overgeven. Egon van de Bruine Pij vraagt me of wij om kunnen roepen dat een bezorgde vader zijn zoon kwijt is. Het is een warrig verhaal wat de man vertelt, maar Egon denkt wel dat het echt waar is. Dat doen we, helaas geen enkele respons. Na de laatste set komt Laura goed ziek van het podium en vrienden zorgen er voor dat ze snel weg kan.

2018-05-11 17.36.52

Vorig jaar heb ik ze twee keer moeten missen, maar vanavond heb ik ze zelfs onder mijn hoede: The SPunnyboys met hun dampende wilde energieke optredens vol show en spektakel, waarbij het publiek betrokken wordt: een must om te zien en te horen!
Ik ga het dan eindelijk meemaken.
Geen bier maar gintonics met veel ijs, geeft de drummer aan. De zanger “Remie” is blij verrast als ik hem zo’n beker geef. Backstage achter het podium controleert hij relaxt zijn contrabas. Zijn kuif is een echte blikvanger. Hoe zou hij dat toch doen? Ben vergeten te vragen of hij daar ook zo mee slaapt. Als het instort zou hij een heel ander image hebben, zoiets als de haardracht van Iggy Pop? Het idee alleen al. Daarnaast mag hij er best zijn, good looking, player met een hele positieve uitstraling. Bij gebrek aan beter kleden ze zich ook maar achter het podium om.

2018-05-16 16.56.41

Paar dagen ervoor hadden ze terecht heel boos een bericht op facebook gezet. Brusselse onverlaten hadden een raam van hun bus ingetikt en een aantal koffers met t-shirts meegenomen. “Gelukkig” hadden ze alle instrumenten achtergelaten. Het bericht loog er niet om en gelijk hebben ze.
Het eerste nummer zetten ze meteen voluit in. Het plein stroomt in no-time vol en het publiek is enthousiast. Voetjes van de vloer voor het podium door mensen in rock-n-roll tenu. De zanger jongleert met zijn contrabas alsof het niks is, en ik sta met een brede grijns te genieten. Ondertussen wel zorgend dat er niemand backstage komt en het vochtgehalte van het trio op peil te houden.
In de pauze komt een bevriend stel met ze kletsen en vertelt de drummer dat ze morgen naar Zweden vliegen. Een wat ouder rock-n-roll stelletje, al dik in de 70 vertellen ze me, gaat nog steeds ieder weekend op stap om te dansen. Hij probeert te dansen, zij kan het zegt hij verlegen.
In de 2de set gaat het trio helemaal los: mensen worden op het podium gevraagd, drijft Remie met contrabas over het publiek, en beleven we een historisch moment: het Kerkplein wordt afgesloten vanwege de drukte voor deze band! Wat een optreden, had ik niet willen missen. Hoop foto’s gemaakt maar op een of andere vreemde manier zijn ze spontaan verdwenen jammer genoeg… Maar wel een selfie met de Spunnyboys!

Het laatste optreden is voor Ben Poole Band met een tourmanager die ik daar helemaal niet verwacht had, maar wel ken. Het (muzikale) wereldje is soms klein. Ben blijkt een Nederlandse vriendin te hebben, die heel zorgzaam baco’s voor hem mixt en ze subtiel via de zijkant van het podium naar hem toe schuift. Ook Ben begeeft zich tussen het publiek, maar gewoon over de grond.
Na het daverende applaus is het meteen hard werken om samen met logistiek alles af te breken, op te ruimen en de muziek instrumenten in de bus te laden. Personeel van de Bruine Pij is druk bezig de puinzooi bij elkaar te vegen om het plein weer toonbaar te maken voor morgen. Het zit er weer op voor vandaag. De terugweg naar de kazerne is niet mijn ding rond deze tijd. En helaas weer geen afterparty vannacht.
Ach, je kan niet alles hebben ……

 

Links:

https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/laura-b-and-her-band/https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/spunyboys/
https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/ben-poole-band/

Breda Jazz Festival 4/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zondag. Doet vandaag echt haar naam eer aan. Het is voor de verandering zonnig en warm. De Gospeldienst laat ik voor wat het is. Ik moet nog even op gang komen, c.q. goed wakker worden. Op naar de KMA waar ik lichtelijk teleurgesteld ben dat mijn KMA man weer geen dienst heeft. Het ligt op het puntje van mijn tong om aan zijn wachtdoende collega’s opheldering te vragen, toch maar wijselijk mijn mond dicht gehouden.
In de stad krijg ik van onze promo-team een heus Jazzpetje. Gaan vandaag in ieder geval mijn hersenen niet over de kook.

Ruud en Rob heb ik vandaag als leermeesters, place to be: Merkxtuin. Een pitoreske binnentuin naast Publieke Werken. De een is even weg, de ander moet nog komen.
“Logistiek voor Willem in Merxtuin” hoor ik op de portofoon. Niemand in de buurt dus ik reageer maar. “Merkxtuin voor logistiek, er is hier geen Willem”. Even later pas valt het kwartje. Het is officieel “Willem Merkxtuin”. Ik voel me nu echt even heel erg dom.

Een rollator met daarachter een sophisticated dame komt mijn kant op gelopen.
Ze blijkt de vrouw van de saxofonist te zijn, die zo dadelijk de eerste act doet.
We raken in een gezellig en geanimeerd gesprek. Beiden zijn 86 jaar en al 21 jaar samen.
Zij ziet me rekenen en vertelt verder. Ze ontmoette Tony na het overlijden van haar toenmalige man. 65 jaar jong waren ze en het klikte meteen. Dus er is nog hoop voor mij schiet het door mijn hoofd. Maar ja, afwachten tot mijn 65ste, das nog heel lang. M’n prins moet maar eens andere navigatie gaan regelen of zijn rooster bij de KMA-poort gaan aanpassen… De hoogbejaarde dame ( ben haar naam helaas vergeten ) vertelt ook nog terlooops dat ze jarenlang Flamenco-danseres is geweest.
Gezien haar ranke lichaam en haar aristocratische uitstraling geloof ik dat meteen.

De band is compleet en we helpen logistiek met uitladen. Voorstellen aan de overige bandleden en drinken regelen. Oh ja en een gemakkelijke kruk voor Tony.
Zoonlief komt er gezellig bijzitten op de bank.

2017-05-28 13.22.58
Tony Vos & friends
Tony Vos
, geboren is 1931, is een saxofonist, componist en radiomaker (Veronica). Hij werd bekend door zijn prominente aanwezigheid in de destijds moderne jazzscene van de jaren vijftig (Jazz behind the Dikes). Stond regelmatig in binnen- en buitenland in de jazz spotlights. Maar hij speelde ook een grote rol als producer en arrangeur bij Phonogram (o.a. Boudewijn de Groot, Cuby and the Blizzards). Hij leidt de laatste jaren een rustig bestaan in de luwte, maar na een ontmoeting met gitarist Peter Mingaars wilde hij voor Breda graag een uitzondering maken en weer lekker muziek maken met o.a. nog zo’n legendarische crack uit de jazzscene: bassist Mary Hehuat (Joop Hendriks, Jack van Poll).

Bezetting:2017-05-28 13.27.55
Tony Vos – sax
Ben Boogaard – gitaar
Peter Mingaars – gitaar
Mary Hehuat – contrabas

 

De uitgeklede contrabas is een blikvanger, alles wat nodig is zit er op, de rest is weggelaten. Het doet geen enkele afbraak aan het geluid.
Naast stagemanagers zijn we ook vraagbaak en lopende programma-boekjes.
“Deze band zingt niet he?” vraagt een wat teleurgestelde vrouw aan mij.
“Nee helaas niet, maar de volgende wel” zeg ik meedenkend.
“Als u nu naar de Markt gaat, daar zingen ze wel, en over een uurtje terug komt, heeft u de hele tijd muziek met zang”. Ze bedankt me opgelucht.
Even later word ik aangesproken door een Israëlische vrouw, die speciaal voor dit festival is overgevlogen. Hotelletje geboekt heeft voor alle 4 de dagen. Ze heeft een vriendin in Breda wonen, dus ze vermaakt zich wel. Of ik wat tips voor haar had. Zeker!

Podium opruimen, de bandleden nog wat te drinken geven, logistiek weer helpen.
De volgende band is al gearriveerd en relaxt in het gras.
Ad is een karakteristieke man, die na een operatie nog wat kreupel loopt. Het herstel gaat hem niet snel genoeg. Zijn babbel is daarentegen wel vlot.
Ad van Meurs trio. Trio? Vreemd, tel toch echt 4 mensen op het podium….
“Speelt The Watchman vanmiddag ook nog?” vraagt een vrouw.
Wij kijken elkaar aarzelend aan. Zou dit een en dezelfde band zijn?
Geen flauw idee. In de pauze vragen we het aan de zangeres.
Ja dus, maar The Watchman heeft een grotere bezetting. We leren bij.

Ad van Meurs trio
Als je zegt dat The Watchman blues speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat The Watchman Amerikaanse folk speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat de band rockt, dan klopt dat. The Watchman laat zich niet gemakkelijk in een hokje stoppen. De muziek van The Watchman is een zoektocht naar originaliteit langs een weg vol met traditionele elementen, ‘roots’, improvisatie en liedjesschrijverij. Als er iets in de krant moet, noem het dan maar: eigentijdse rhythm & folk. In ieder geval is het muziek uit het hart, een hart dat meer twijfels dan zekerheden kent en altijd hopeloos verliefd is op het leven zelf.

De brassband Brassta la Vista staat al te popelen om de band-wissel op te vullen.
Nog even op de plaats rust en dan mogen ze los en het publiek entertainen dat volop geniet van het mooie weer, de sfeer en de muzikanten.
Ondertussen weer in- en uitladen. Drinken regelen. Podium opruimen.
We draaien er onze handen niet voor om. Van de bands alleen maar lovende kritiek omdat ze geen zorgen hebben over de instrumenten en de settijden.
Scheelt ze een hoop stress!

BJF_2820

Brassta la Vista
Scheurende solo’s, eigenzinnig eigen werk, dikke Ska, pompende brass covers van bekende nummers, energiek, hip, dynamisch en intens! Dat is waar Brassta La Vista voor staat bij hun optredens! Deze 8-koppige brassband die vooral bestaat uit oud leden van het Nationaal Jeugd Jazz Orkest, wil zich absoluut niet in een hokje laten plaatsen!
Met de kick-off die ze vorig jaar hebben beleefd, zijn er vele enthousiaste reacties gekomen op deze frisse jonge formatie, en zijn ze dus hard op weg om hun stempel te drukken in de muziekscene. De aanstekelijke mix van eigen werk en covers wordt met enthousiasme neergezet en laat het publiek geen moment stilstaan. Van ska tot pop, een feestje is het gegarandeerd!

Bezetting:
Trompet – Stefan Danckaert
Trompet – Tom Ridderbeekx
Altsax –  Donald Simoen
Tenorsax – Stan van de Wetering
Trombone – Sam Thomas
Trombone – Junior Huigen
Sousafoon – Bart van Gorp
Drums – Mitchell Damen

Ze zijn zo enthousiast bezig dat we ze bijna niet gestopt krijgen voor de volgende band.
Blijkbaar een beroemde jazz-band die Ruud en Rob kennen van vorige jazz-festivals.
Niet mijn muziek, van mij mag het wel meer rocken zeg maar, alhoewel het wel interessant is om dit eens mee te maken. Ook achter de schermen.
Het opbouwen neemt wat meer tijd in beslag, maar deze muzikanten willen alles perfect in orde hebben. Niks mis mee.
Met een zeer enthousiaste drummer (ze waren aan het dollen).

2017-05-30 20.32.24
The Syncopators
uit Australië werden in 1984 gevormd door Chris Ludowyk, die de crème de la crème aan jazztalenten van Melbourne bij elkaar plukte om de ‘Society Syncopators’ te vormen, nu bekend als ‘The Syncopators’. Binnen een paar jaar belandde de band aan de top van de Australische jazzscene. Met hun veelzijdigheid bestrijken ze een breed scala aan stijlen en materialen. Hoewel hun repertoire voortkomt uit de wortels van de traditionele jazz, spelen ze alles van oude stijl jazz, mainstream tot aan pre-rock rhythm and blues.

Tegen half  7 ebben de laatste klanken weg van het podium. Na de echte jazz mag de brassband nog even los. Dat doen ze weer met verve. Ondertussen halen wij het podium leeg, band en instrumenten in de bus van logistiek. We ruimen de banken op, halen het touw weg dat voor de afscheiding zorgt voor de tuinen van de buurtbewoners.
Ondertussen vragen we ons af hoe groot de invasie van de NAC-aanhangers in de stad is, aangezien NAC zojuist gewonnen heeft met 4 – 2.
In de verte horen we het gejuich en gelal.  Het klinkt heel dichtbij.
Als we wat later door het centrum terug lopen naar de KMA blijken alleen maar de terrasjes vol te zitten met gewoon jazz-publiek. Geen NAC-er te bekennen.
Verderop bij wat cafeetjes komen we wat verdwaalde aanhangers tegen die de overwinning al flink aan het vieren zijn.
Laatste keer op de KMA. En nee, helaas, weer niet. Was de laatste kans voorlopig en dus niet samen naar Goffertpark. Vreemd idee om hier voor t laatst te zijn, beetje als afscheid. De 4 dagen zijn omgevlogen. Krijg al een beetje heimwee gevoel……..
Voor logistiek wordt het nog een lange avond.
Ik beloof ze spontaan om volgend jaar mee te helpen. Vele handen maken licht werk.
Op naar het buffet en gezellig naborrelen met het hele team.
Volgend jaar zeker weer!

Link:
http://www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:2017-05-30 20.41.19
Stefan Ooms
Hans Koppens
Jack Sweres

Breda Jazz Festival 3/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zaterdag, alweer de derde dag van het Festival. Vandaag is het voor de verandering broeierig en loopt de temp. op tot aan de 30 graden.  Ladingen extra water wordt er geregeld voor de bands en het publiek.
Brandslang als openbare buitendouche zou een goede oplossing zijn bedenk ik, maar wijselijk besluit ik dat toch maar niet te opperen.
Vanavond heb ik binnendienst bij Jan de Bruin en zijn vrienden, het zweet loopt me bij de gedachte alleen al over mijn rug.

Vol verwachting rijd ik naar de poort van de KMA. Jammer, hij heeft geen dienst……
Samen met Jack en Stefan loop ik wat later te voet terug. Dan blijkt dat moeder natuur nog steeds de baas is over alles en iedereen. Een complete ganzen-familie ( 2 zelfs! ) steekt op hun gemak het bruggetje over waar ook het KMAverkeer gebruik van maakt. Alles en iedereen wacht tot de familie bij het einddoel is. Gras aan de andere kant is natuurlijk veel lekkerder. De vriendelijke vrouwelijke KMA-wacht vertelt enthousiast dat de ganzen daar al jaren wonen en eigenlijk bij de KMA horen. Zelfs de jongen komen steeds terug.

DSC_3086.JPG
Slechts een half uurtje heb ik om de Spunyboys te zien op het Kerkplein. Jack is ook nieuwsgierig en gaat met me mee. Bij het podium blijkt een beetje chaos te zijn. De band is gisteravond vergeten hun instrumenten in te pakken. Nu blijkt de drumkruk en contrabas foetsie te zijn. Het kost even wat moeite maar logistiek lost het goed op.
Iets later dan gepland spelen de jongens hun eerste nummer.

De Franse band The Spunyboys is opgericht in 2006. Ze doen qua uitstraling en muziek onmiddellijk denken aan de gloriejaren van de succesvolle Stray Cats uit de jaren tachtig. Dit rockabilly trio speelt in traditionele bezetting fifty’s klassiekers op een eigen herkenbare wijze, van artiesten als Carl Perkins, Eddie Cochran, Johnny Burnette, Gene Vincent en Buddy Holly. Daarnaast spelen ze ook muziek van teddyboy legendes (Crazy Cavan, the Crepes N’ Drapes) en neo-rockabilly (Stray Cats, Matchbox).
Met ook eigen songs spelen The Spunyboys een uniek, gevarieerd en uitgebreid repertoire. Hun dampende wilde energieke optreden vol show en spektakel is een must om te zien en te horen!

Artikel in de BN:
,,It’s goed. We don’t have that word in French. Goed, good. Hey, English got something alike.” Het is een van de vreemde hersenspinsels van Rémi Spunyboy, zanger van de gelijknamige rockabillyband The Spunyboys. De Franse wildebras wil maar zeggen: met het optreden op Kerkplein in Breda is niks mis.
En geef hem eens ongelijk. De driekoppige rock ’n roll-groep pakt het van alle kanten toegestroomde publiek moeiteloos in. Voor hen die even een avontuurlijk uitstapje van de jazz willen. Hij zingt, springt, krijst, klimt op een bartafel. Applaus. Energie voor tien. ,,Rock ’n roll is stil alive”, houdt de zanger het publiek voor als hij een nummer van Chuck Berry afsluit.

_DSC9712BJF2017.05.27SO (53)

De zanger weet heel goed, dat hij favoriet is bij de vrouwen, en laat dat ook duidelijk merken. Met verve maakt hij er een hele show van. Maar ik kan het van hem wel hebben. Mijn plicht roept, op naar Publieke Werken.

Jan de Bruijn presents …
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar uit het hoofd en uit het hart. Recht uit het hart. Jan de Bruijn heeft zich in al die jaren ontwikkeld tot een podiumkunstenaar die als geen ander verschillende talenten en kwaliteiten herbergt: een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel. Niet voor niets deelde hij tot nu toe podia en studio’s met Johnny Copeland, Calvin Owens, Jerry McCain, Jo Lemaire, Peter Dictus, Bløf, Eddie C Campbell, The Uptown Horns, Kaz Lux, Oscar Benton, Kees Meerman, Kees Schipper, Raymond v/h Groenewoud, Stef Bos en vele anderen.

Kaz Lux (voc)
Zijn karakteristieke stemgeluid is uit duizenden herkenbaar. Rond de eeuwwisseling werd hij door de gezamenlijke journalisten van muziektijdschrift Oor, in het kader van veertig jaar rock & roll in Nederland, verkozen tot de beste zanger van ons land. Eens te meer een bewijs dat Kaz Lux een absolute legende is in de historie van de Nederpop.
Kaz Lux vestigde zijn naam eind zestiger, begin zeventiger jaren als frontman van de fameuze rockband Brainbox. Toentertijd schreef de groep, waarvan ook meestergitarist Jan Akkerman enige tijd deel uit maakte, talloze, tijdloze hits op zijn naam. Na Brainbox heeft Kaz Lux zich voornamelijk gemanifesteerd als troubadour, eigen liedjes schrijven en solo vertolken. Daarnaast was de zanger/gitarist zo nu en dan betrokken bij tijdelijke samenwerkingsverbanden. Uit zijn hernieuwde samenwerking met Jan Akkerman is het met goud bekroonde album ‘Eli’ voortgekomen.

Walter Lavent (g)
Walter Lavent draait al heel wat jaren mee in de rockwereld in Nederland en België, en dan vooral met zijn eigen Walter Lavent Band. Er is haast geen podium te bedenken waar hij niet heeft gestaan, of geen muzikant waarmee hij niet het podium gedeeld heeft. 

Onze timing is goed en we (Jack is met me meegelopen) mogen meteen logistiek meehelpen de instrumenten uitladen en naar binnen sjouwen. Tussen het nog dinerende publiek door. Niet echt handig, vervolgens maar achter de bar langs. De mannen hebben al meteen dorst en de eigenaar Bas vraagt of ik het publiek tot half 10 wil tegen houden. Overigens is de bar in deze zaal ook dan pas open. Van lieverlee worden de stoelen en tafels opgeruimd als de eters betaald hebben. Dat gaat nog redelijk subtiel vind ik.
Mijn plekje wordt uiteindelijk een hangplek aan de bar, aangezien mijn barkruk door Jan geconfisceerd wordt. Jan doet eerst een sessie met Caz. Deze zingt het beste met een wijntje erbij. Toch wel apart, meestal staat er bier op het podium, naast water.
De zaal is inmiddels volgestroomd. Achter de bar hebben de jongens het lekker druk.
“Mag ik een biertje van je?” , hoor ik opeens naast me. Uh ja, en geef de bestelling door aan de barjongens die geamuseerd toekijken. Zo help ik de hele verdere  avond de jongens mee. Beetje bar mee schoon houden en zo.

2017-05-27 21.44.00
Pauze en gelijk lichte paniek. “Mijn versterker is er niet!” roept Walter in lichte paniek tegen mij. “Zo kan ik niet spelen!”. Mijn portofoon wint het niet van de herrie op de achtergrond. Appen werkt beter. Logistiek is er al mee bezig. Walter is lichtelijk ongeduldig en gaat zelf ook nog bellen, en dat terwijl ik naast hem sta. Mannen! Echt he…
Logistiek is onderweg en 10 minuten later kan Walter dan toch gaan spelen.
De geluidsman van 2 dagen geleden op het Kerkplein dus.
Het is weer helemaal into the blues. De sfeer zit er goed in ondanks de tropische hitte in deze zaal. Als de laatste bluesklanken nog aan het wegdeinen zijn, staat logistiek al binnen. Dat is snel, lijkt Overtoom wel. De fans en de band gaan gezellig uitgebreid kletsen. Dat is niet zo handig. Met een beetje gestuurde dwang gaan ze alsnog mee helpen afbreken. Alles weer naar het busje sjouwen.

Een van de barjongens geeft Jan een waterflesje met een roos erin waaraan een kaartje hangt. Of ik het wilde voorlezen, hij was zijn bril even kwijt. Een felicitatie omdat hij al 10 jaar clean is. Met onderaan de naam van een vrouw die hij goed kent.
Jan vertelt licht ontroerd dat hij idd al 10 jaar van de “shit” af is. Toch knap!
Afgebrand plof ik nog even aan de bar om af te koelen. Wordt er spontaan een biertje voor me neergezet. Had ik wel verdiend zegt de barman.
Half uurtje later ongerustheid op mijn foon.
“Waar ben je, we missen je?!” lees ik verbaasd.
Blijkt dat ze op de KMA op me wachten, want ik de ben de laatste die de portofoon nog in moet leveren. Daarnaast was Monique ook gewoon een beetje ongerust. Das nou lief.
Kwartiertje later meld ik me op de KMA, idd de laatste der Mohicanen..
Door naar de Keyser waar het merendeel van ons al zit. Wordt toch weer koffie voor mij aangezien ik al genoeg bier op heb.
Ene Joost is een gezellige man die op een sousafoon speelt en tijdens het Festival ook op treedt. Vanmiddag stuurde Yo een grappig  filmpje rond op de groepsapp waarin ze zijn sousafoon in pikt en hij haar achterna zit.
Opeens regent het. Even later vergezeld van veel bliksem en weinig gedonder.
Ben ik nu toch wel even blij dat ik met de Mini ben ……….

Links:
http://www.bndestem.nl/dossier-breda-jazz-festival/rock-n-roll-avontuur-met-the-spunyboys-op-breda-jazz~ae6412d8/
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Stefan Oomes (http://stefanoomes.nl)
Jack Sweres

Breda Jazz Festival 2/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Vrijdag. Het is weer bloody hot vandaag. Na een hele dag werken in de airco, valt de hitte van de buitenwereld met een klap bij je binnen zodra je naar buiten stapt. Mijn auto is een sauna. Even bijkomen in de schaduw bij mijn zusje en met een mini-bbq. Daarna weer door naar het Festival. Beetje zenuwachtig want vanavond heb ik een brassband. Geen flauw idee hoe dat moet en doet. Gaat goed komen, weet ik ook wel :-).

Die leuke meneer van de KMA staat weer bij de poort. Is druk doende met de leden van een brassband (niet de mijne) af te strepen op zijn 10 pagina’s tellende lijst. Wie er niet op staat, moet uitstappen en bij de poort wachten. Streng maar rechtvaardig. Ik krijg een korte blik van hem, en op mijn pasje, kijkt niet eens op zijn lijstwerk en ik mag door rijden. Mhhh, op deze manier gaat dat dus niks worden tussen ons. Ik heb nog een ticket over voor Guns & Roses in het Goffertpark……….. optie? Niet vergeten vannacht.

Blijkbaar ben ik toch iets te vroeg en ga mijn tijd maar nuttig besteden door bij het Spanjaardsgat te gaan kijken. Voordeel is dat je overal backstage mag.
Onze stagemanagers en geluidsmensen zijn druk bezig om alles op orde te krijgen voor het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht & Michelle Davids. De vrouwelijke solisten maken zich ook gereed. Backstage op het ponton is het niet bepaald saai.
Je vindt er o.a. een geluidsman in een hangmat, een muzikant die languit relaxt op de koffers, muzikanten die zich aan het omkleden zijn ( ik heb niet gekeken hoor ). 2017-05-26 20.51.04

2017-05-26 20.38.01

Machtig om te zien hoe efficiënt alles geregeld is en iedereen strak in het pak het podium op komt. De relaxtheid is vervangen door adrenaline en gedrevenheid.
Het eerste nummer krijg ik nog mee evenals een franse rock trio dat languit in het gras ligt mee te genieten. Een daarvan heeft een haarlok/kuif waar wel 2 spuitbussen haarlak in gaan. Ze blijken the Spunnyboys te zijn en “kuifmans” kan goed jongleren met zijn contrabas zegt onze stagemanager. Must see dus. Even kijken of dat gaat lukken.

Tegen half 10 loop ik terug naar de KMA. Michael, mijn leermeester vanaaf, is er inmiddels ook. Ook al zo’n lang eind, net als Jan gisteren. Ben ik niet gewend dat omhoog kijken als ik praat. De brassband is inmiddels ook gearriveerd, terug vanuit de stad.
De bandleider is ene Bernhard, spreekt goed Nederlands ondanks zijn engelse afkomst. Hij niet als enige blijkt, er zit nog een Nieuw-Zeelander bij, 3 Duitsers, en een Fin. Allemaal studerende of gestudeerd aan het conservatorium in Amsterdam en daar nog steeds wonend.  Onze looproute is simpel, Kerkplein en Spanjaardsgat. De pauze tussen de bandswissel opvullen en dus goede timing houden.

De Neutral Ground Brass Band bestaat uit muzikanten met verschillende nationaliteiten en verschillende muzikale achtergronden. De band is een initiatief van bandleider Bernhard Hollinger. Na een memorabel verblijf in New Orleans keerde hij terug naar Amsterdam en wilde hij zijn ervaringen delen met zijn omgeving. De Neutral Ground Brass Band creëert een eigen geluid, geïnspireerd door de muzikale traditie uit New Orleans. Een echt New Orleans’ feestje.

Op het Kerkplein moeten we even wachten. De muzikanten warmen zich op door met de trompet of ander blaasinstrument vlak tegen de kerkmuur te spelen. Door de weerkaatsing kunnen ze hun muziek horen ondanks alle herrie op de achtergrond.
Ik leer weer bij. Ze mogen. In een langzame Mars lopen ze al spelend het plein op tot vlak voor het podium. Ze hebben al gelijk animo en geven alles wat ze hebben.
Helemaal op elkaar ingespeeld en goede interactie!

2017-05-26 22.07.23
Na het optreden relaxen achter het podium, waar een paar jonge vrouwelijke fans hun adoratie aan ze kwijt moeten. Dat vonden ze niet bepaald vervelend. Iedereen voorzie ik van bier. Even met Raymon gekletst. En een slimme barman. Toen ik om een Radler vroeg hadden ze die niet. Maar hij maakte er gewoon een. Die komt er wel…

2017-05-26 23.07.39

Met dit soort momenten baal ik er van dat ik m’n spiegelreflexcamera niet bij me heb.
Toch maar weer doen, want dit zijn de byzondere foto’s voor mij.
De stagemanager heeft een pizza geregeld en deelt die heel lief met de drummer en de zanger van onze band. Ze hadden nog niet gegeten. Ik was verbaasd dat te horen…

We lopen op ons gemak naar het Spanjaardsgat. Ondertussen haal ik met mijn nagels (bij gebrek aan beter) een minisplinter uit de vinger van de drummer en krijg ik van de zanger te horen hoe ik thuis op mijn tenorsax kan oefenen. Michael weet te vertellen dat Breda af stamt van de Brede AA, zoals het water hier vroeger heette. Leermomentje.
Het is nog mudvol op Spanjaardsgat. Michael is in overleg waar en hoe we het ponton op kunnen. Uiteindelijk komen we door de massa heen, nu nog het geluid uit van de dj.
En de band gaat weer helemaal los. Ze spelen zelfs liggend op de grond.

In hun pauze pakt een redelijk dronken studente ( Rense ) de drumstok en slaat er op los terwijl haar vriendinnen uit volle borst mee zingen. Echt hilarisch. De band geniet er blijkbaar ook van en speelt uiteindelijk mee om zo subtiel de drumstokken weer terug te krijgen.  Slimme jongens.
Een manager van Spinola komt even bijpraten. Ik wist niet eens dat er dat soort managers bestonden! Niet 1 maar zelfs 3 dus als ik het goed onthouden heb.
Lijkt me wel een leuke job zo.

Tegen 1 uur is het weer gedaan met de pret. De meiden nemen met lichte tegenzin afscheid van de Brassband. Maar het is tijd om te gaan. Terug naar de KMA.
En nee, hij was er helaas niet 😦
Ook deze band bedankt ons weer voor de goede zorgen en de efficiëntie.
Wij gaan naar de Keyser voor de afterparty.
Ik weer kriskras door Breda, maar krijg het gevonden en zelfs een P-plek naast het hotel.
Jamsessie is al in volle gang. Gezellig bijkletsen met mijn “collega’s”.
“Ennuh, welke KMA meneer bedoel je? ” wordt mij gevraagd.
“Heb je zijn naambordje niet gezien?” Uhhhhhh, nee dus. Schaam me diep.
Iedereen aan het bier en de wijn. Doe voor mij maar een Latte.
Volgend jaar toch een slaapplek regelen in Breda.
Tegen half 4 kruip ik moe en weer voldaan mijn bed in….

Link:
www,bredajazzfestival.nl

Foto’s:
White Lady

Breda Jazz Festival (1/4)

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Hemelvaartsdag. Voor de meeste mensen een vrije dag of het begin van een lang weekend. Dit jaar voor mij de eerste “werk”dag als stagemanager tijdens het Festival. Echte Jazz is niet zo mijn ding, wel mijn gemeende respect voor die muzikanten. Er kwam echter een oproep voorbij en aangezien ik toch geen wilde plannen had dat weekend, was ik wel benieuwd naar het reilen en zeilen achter de schermen.

Tijdens de voorafgaande vergaderingen gaat er een wereld voor je open. Een gemêleerd gezelschap van vrijwilligers die ieder hun eigen verhaal en belevenissen hebben. Leeftijd varieert van ergens in de 20 tot ergens in de 60 en misschien nog wel ouder. Waaronder een aantal nieuwelingen en mensen die al 20 en zelfs 33 jaar meedraaien…. Festival coördinatie wordt gedaan door Roland Kompier Produkties (RKP). Daarnaast is er dus een groot team vrijwilligers bestaande uit Stagemanagers (coördinatie bij podium en loopbands) , Gastvrouwen, Logistiek (o.a. op- en afbouw podia, ophalen en wegbrengen van de bandleden en hun instrumenten), EHBO, Pr-groep, algemeen secretariaat en Piek voor de muziek (collectanten) en secretariaat. Thuisbasis van dit alles is: de KMA.

Een van de stagemanagers heeft jaren als gastvrouw gewerkt. Destijds moest het “uniform” aan vele eisen voldoen. En ze kregen zelfs klaples. “Klaples?”, vraag ik verbaasd. Blijkbaar is het voor muzikanten heel storend als mensen niet in de maat klappen. Publiek zingt en klapt dan zo enthousiast mee, dat ze niet meer in de gaten hebben dat het nogal uit het ritme gaat. Voor hen is het wel zo fijn als de mensen op de juiste maat meeklappen. Zelfs Justin Bieber onderbrak een optreden in Spanje om de mensen klaples te geven. Hij was er zo klaar mee, dat hij besloot om het maar even voor te doen….
Bij de laatste vergadering, vertelt Ron, de penningmeester, wat er zoal gevonden wordt in de collectebussen naast het bruikbare geld:

  • Koffiemunten
  • Winkelwagenmunten
  • Café munten
  • Carwashmunten
  • Festivalmunten
  • Drankmunten
  • Oude valuta
  • Een gouden tientje uit 1912
  • En zelfs een sim-card

Ron heeft er een origineel muntenalbum van gemaakt. Nog veel werk aan besteed ook. Alles eerst in die kartonnen munthouders doen. Dan die weer in de insteekhoezen. Maar het is een mooi boekwerk geworden.

Oh ja, kom ik ook nog een oude bekende tegen, die ik nog ken uit onze gezamenlijke motorperiode. We waren lid van dezelfde club. Jack, een van de fotografen en ook al jaren vrijwilliger bij het festival. Natuurlijk delen we veel herinneringen en verhalen uit die periode.

Woensdag avond kreeg ik een privérondleiding van onze teamleiders Steffen en Monique. Podia in de stad bekeken, terrasjes beoordeeld J en ook even naar de KMA. Melden in het kantoor bij de slagbomen en hopen dat je op hun lijst staat. ID laten zien, even vriendelijk lachen naar de dienstdoende heren en je mag naar binnen, ik dit keer ook zonder mijn pasje. Als we daar rond lopen komen er herinneringen bij mij naar boven drijven van lang geleden, een deja-vu. Destijds had ik nl even een vriendje ( Mr. Cage ) die was gaan studeren aan de KMA. En volgens mij was ik met hem op de KMA tijdens een piratenfeestje. Geen flauw idee of ik daar gebleven ben …. Anyway, ben hem vlak daarna uit het oog verloren. Wat zou er van hem geworden zijn? Zag hem jaren later nog wel even op tv, op het journaal, in Sarajevo met het leger.

Deze ochtend dus de laatste briefing voor de opening van het Festival om 13.00 uur met confetti-kanonnen! We dragen een zwarte polo met dit warme weer, wie dat verzonnen heeft ?! De auto-gangers mogen binnendoor naar de KMA, met parkeerkaart, maar dan moeten de paaltjes wel weg zijn in de Catharinastraat?! We kunnen nog via de brug bij de haven naar binnen, meldt logistiek. Goed geregeld! Fotoshoot van het hele team, koffie en broodjes en water. Een korte, c.q. laatste instructie van onze teamleiders. Vanwege de tropische temperaturen is er extra water geregeld en moet iedereen veel drinken, ook het publiek! Lets go, we zijn opgewonden, enthousiast en hebben er zin in. Gelukkig voor mij heb ik pas ’s avonds mijn eerste shift.

_DSC9151

Deze 47ste editie is tevens de 100ste verjaardag van de eerste Jazzplaat getiteld: “Livery Stable Blues”. Daarom een reden te meer om dit Festival te bezoeken ondanks de tropische temperaturen. Zo dachten er velen over. Ook ’s avonds is het nog behoorlijk druk. Mijn leermeester is Jan, die zoiets heeft van “ik vertel hoe het moet, jij doet de uitvoering”. Duidelijk. Kerkpein is van de rock en blues. Een festivalletje in een festival. Als stagemanager zorgen we voor de drankvoorziening, houden we de set tijden in de gaten, afbouwen en opbouwen van het podium, sjouwen met de instrumenten etc. Jan is druk bezig met podium op te ruimen voor onze volgende band: Monti Amundsen. Bestaande uit Big Monti uit de USA en de rest bekende Nederlanders. Ze repeteren maar 1x per jaar, een dag voor het eerste optreden van een tournee. Kun je nagaan hoe goed die muzikanten zijn en op elkaar ingespeeld!

Monti Amundson wordt door de meeste mensen Big Monti genoemd. Niet alleen vanwege zijn verschijning, maar ook vanwege zijn talent en aanwezigheid. Als Big Monti het podium betreedt, weet je zeker dat je meer gaat zien dan gebruikelijke uitgebreide gitaarsolo’s. Hij heeft zijn eigen stijl, die hij als volgt uitlegt: “I’m a blues guitar player in a band that plays rock & roll.” De blues van Big Monti komt recht uit zijn hart en snijdt door je ziel. Fan-tas-tisch!

2017-05-30 12.08.07

Even vragen wat ze willen drinken. Busje uitladen en inladen. Die jongens en meisjes van logistiek moeten best wel veel sjouwen bedenk ik ter plekke. Respect hoor. Ondertussen publiek van de sluiproute houden en bordje van de band wisselen. Snel en efficiënt. De booker is ook aanwezig, wat mij enigszins verbaast. Het is zijn broodwinning, legt hij uit. Je weet maar nooit of je nieuwe contacten kunt leggen. Om 8 uur stipt begint de band. Wij hebben even rust. Tenminste als je vervolgens niet herkend wordt door diverse vrienden en een overweldigende knuffel krijgt van je surrogaat dochter, Verena genaamd. De geluidsman komt me vaag bekend voor. Waar ken ik die man toch van? Pas 2 dagen later valt het kwartje als ik hem in de hoedanigheid van bekende gitarist tegen kom…
De settijden zijn 3 kwartier, kwartier pauze en dan nog een uurtje. Als je een goede interactie met de bandleider hebt, dan houden ze zich daar wel aan. Het moet echt op uur en tijd, anders kom je in tijdnood met logistiek en de volgende band.

De eigenaar van café de Bruine Pij (Raymon dacht ik) komt even kijken of het allemaal loopt en vraagt bezorgd of wij het wel naar onze zin hebben. Bijzonder maar wel heel attent. NAC speelt en wint ondertussen met 1-0. Hebben we nog een feestje te vieren. Ik heb ruzie met mijn oortje en portofoon. Kan ik na wat hulp van de aardige beveiligingsman eindelijk de logistiek oproepen voor extra drinkwater.

Stipt 10 uur stopt de band, iedereen voor zien van bier, afbreken, logistiek is er al met de nieuwe band. In een uur tijd met alles gedaan en geregeld zijn. Ik stel me voor aan Deborah van de Strange Brew. Ze vindt het erg fijn als ik de tijden aan geef en de drank regel. Een lief en innemend persoon. Jan moet zijn trein halen en ik sta er nu alleen voor.

Het zijn zeker geen onbekenden, dit stel muzikanten bij elkaar! Peter van Dorst (gitaar), Chrétien mens (drums) en Deborah ‘de Baskabouter’ Jacobs. Alweer meer dan vijftien geleden maakten ze in het 5-koppige My Generation furore met de hele rockopera Tommy. Daarna gingen ze onder diverse namen verder als bluespowertrio, sinds kort als Strange Brew, naar het gelijknamige nummer van Cream. ’t Is wel een stel bij elkaar, deze ietwat eigenzinnige muzikanten. Zo is daar een mooi voorbeeld van bedrieglijke schijn: de ingetogen Peter, die zijn gitaar laat spreken, dynamisch en met een schitterende sound, gesteund door het stevige, down to earth drumwerk van Chrétien. Dan hebben we een soort curiosum met hersenhelft-teisterende dubbelfunctie: Deborah, misschien wel de kleinste bassist van Breda, met een enorm stembereik en het allerbelangrijkste – wat ze ook zingt – heel veel ziel. Speciale gast voor deze gelegenheid is toetsenist Pieter van Bogaert, een zeer goede bekende in de blueswereld, met een indrukwekkende cv en dito spel op piano en Hammond. 

Bezetting:
Deborah Jacobs – bas & zang
Peter van Dorst – gitaar & zang
Chrétien Mens – drums
Special guest: Pieter van Bogaert – toetsen

2017-05-30 12.07.57

Het “symbolische dak gaat er helemaal af op het Kerkplein. Het plein staat helemaal vol en voor het podium gaan de voetjes van de vloer. Bij jong en oud. De middenmoot houdt het bij wat bewegen op de standplaats. Mooi om te zien dat de oudjes alle danspassen feilloos weten uit te voeren. Om 1 uur en na een kleine toegift is het helaas al weer voorbij. Ook deze bandleden voorzie ik van bier. Dat hebben ze wel verdiend. Podium leeg halen en opruimen. Logistiek meehelpen. Ondertussen wordt het plein helemaal schoon geveegd. Letterlijk en figuurlijk. Werkt toch wel efficiënt. Vindt Raymon ook. De nachtwaker op het Kerkpein waakt dus echt de hele nacht tot ’s morgen 10 uur. Hij heeft geen radio, stoel helemaal niks. Doet dit al 11 jaar. Respect hoor. Zoals hij zelf zegt, het is makkelijk verdienen zo.

Om half 2 loop ik terug naar de KMA. Eerst even melden op hun kantoortje. Dit keer trekt een van de mannen (zijn altijd met 2) mijn aandacht. Vraag me niet waarom. Maar ik word getriggerd. Hij checkt mijn pas en ik mag zo doorlopen. Druk bezig met zijn werk dus….. Bij het secretariaat lever ik mijn portofoon in. “Ga je nog naar de Keyser?” vragen ze. Helaas, mag morgen de hele dag werken. Met Mini laveer ik in de binnenstad tussen de dronken mensen door. M’n eerste dag zit erop, moe maar voldaan. Heb zin in de rest!

Links:
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Ado Schellekens
Jack Sweres