Jan de Bruijn

BJF 49ste editie, Hemelvaartsdag

2019-04-24 15.17.19 Hemelvaartsdag 2019

Het is door de jaren heen inmiddels vaste prik geworden: de opening van het Jazz Festival bijwonen aan de hangtafels van de Heeren van Breda. Zojuist een korte meeting gehad op de KMA voor de nieuwste weetjes en eindelijk het definitieve programma in papieren versie. Het A-team heeft gisteravond nog de laatste decoraties opgehangen, want “There is no plan B” 😊.
Er is niet veel veranderd op het terrein van de KMA. Eigenlijk niks. De Leopard 1-tank bivakkeert er nog steeds als blikvanger zodra je het terrein betreedt. Even verderop links de oude straaljager met naast zich een propeller met de tekst “Bakermat Soesterberg” erop als aandenken voor de opgeheven luchtmachtbasis. De Daf legertruck met aanhanger en als kleurrijk contrast de vier-wieler van de Marechaussee. En er pronkt natuurlijk weer een nieuwe generatie jong gebroed van de KMA-eenden.
Anyway, we zijn er klaar voor.

2019-05-31 16.35.48 HDR.jpg

Er heerst een ontspannen bedrijvigheid in de binnenstad. Velen zijn nog bezig met de laatste voorbereidingen voordat het Jazz-geweld los barst. De eerste jazzmuziek is al te horen vanuit de Grote Kerk. Stadsbeiaardier Paul Maassen ( 4de generatie binnen zijn familie ) bespeelt het carillon traditiegetrouw vanaf 12.00 uur tot de officiële opening om 13.00 uur. Hij eindigt wel steevast met het Bredase volkslied: ‘De Paarse Heide’. Op het hoofd podium wordt de microfoon getest voor de korte openingstoespraak. De geur van verse koffie vermengt zich met dat van gebakken vlees, wat geserveerd wordt als lunch. Ook de vier jazzfotografen voegen zich bij ons, ready to go.
Arjen gaat worst naar Klara brengen. “Wat ga je doen?” vraag ik verbaasd. “Goed weer regelen” vervolgt hij met een grijns. Hij vertelt verder.  De traditie wil dat de Clarissen (zusters) tot de heilige Clara bidden voor…. mooi weer als je haar een worst brengt. Of dit ook een garantie is, valt natuurlijk nog te bezien. Maar proberen kan altijd.
Okay, duidelijk en nog nooit van gehoord.

2019-06-03-22.55.08.png

Op de poster/flyer wordt ieder jaar een ander instrument als onderwerp gekozen. Voor deze editie is voor de trombone gekozen. Of is het nou een schuiftrompet? Er volgt een leuke discussie waar we niet aan uit komen. Ook Wikipedia biedt niet echt soelaas:

De schuiftrompet is een zeldzaam blaasinstrument, een variant van de trompet, waarbij de variatie van de buislengte – en daarmee de toon – door een schuif wordt veroorzaakt. Dit in tegenstelling tot de gewone trompet, die voorzien is van ventielen.
Met schuiftrompet wordt in de volksmond vaak trombone bedoeld. De schuiftrompet is weliswaar verwant aan de trombone (die ook een schuif heeft), maar is, onder andere vanwege de mensuur, een ander instrument (zo bestaan er ook ventieltrombones).

De trombone is een blaasinstrument dat tot het scherpe koper wordt gerekend. De naam stamt van het Italiaanse tromba met het suffix one en betekent dus “grote trompet”. In de volksmond wordt dit instrument ook schuiftrompet genoemd, wat eigenlijk de naam van een ander koperinstrument is.

Enkele leden van Blue Marble brassband duiken op in hun blauwe outfit voorzien van kleurrijke kralenkettingen ooit gemaakt door vrijwilligers van het festival. Het verhaal gaat dat door het dragen van deze kettingen vrouwen spontaan hun borsten laten zien. Waar deze wijsheid vandaan komt?
De Heeren van Breda is hun thuisbasis. Als stagemanager kun je ze hier ophalen.
Op de Markt loopt het vol met het kleurrijke jazz-publiek die niks van de opening willen missen. De laatste tonen van “de paarse heide” sterven weg en de klok slaat 1.
Onze burgemeester opent samen met onze voorzitter het festival en geeft de eerste “Piek voor de Muziek” weg. Met flinke schoten wordt de confetti tot hoog de lucht in geblazen onder begeleiding van de vrolijke muziek gespeeld door de jazzband op het hoofdpodium.

2019-06-03 17.49.45.jpg

Paar uur later wacht ik op mijn brassband van vandaag: Rue d’Anvers. Ze blijken al sinds vier uur in de stad te zijn, dit wordt een kleine uitdaging.
Rue d’Anvers is een muzikale formatie uit Bergen op Zoom, aangevoerd door een eigengereide Grand Marchal. Doelstelling is het publiek, maar met name ook hun zelf, te vermaken met oude stijl jazz muziek. Soms wordt het oude stijl repertoire explosief afgewisseld met een spetterend Latin jazz nummer. Opzwepend voor het publiek, verfrissend voor de muzikanten. Maar er wordt consequent vastgehouden aan de oude stijl jazz nummers die vaak hun ontstaan hebben gevonden aan de boorden van de Mississippi en het oude New Orleans .
Uiteindelijk druppelen ze binnen op de KMA. “Hoe laat moeten we er zijn?” “Ohw tijd zat dus” en vervolgens gaan ze zich op hun gemak omkleden en hun instrumenten zoeken. Ze stellen zich netjes aan me voor, dat dan weer wel. Als ik denk dat iedereen er is, wachten we blijkbaar nog op “Paula” zoals ze hun aanvoerder liefkozend noemen. Nieuwsgierig wacht ik af totdat er een op z’n schots uitgedoste replica van Lofty Sugden uit “Oh moeder wat is het heet” voor me staat. Geweldig!

2019-06-11 22.49.48

Deze mannen kunnen bij mij nu al niet meer stuk. Dwars door de jazz-boulevard lopen we naar podium botanist. Dat blijkt te klein te zijn voor deze 14-koppige groep, dan maar op de brug zelf. De terrassen zitten vol, publiek genoeg. Ze halen grapjes uit met het publiek, maar ondertussen geven ze een heel goed muzikaal optreden weg. Arjan, mijn collega-stagemanager, is er ondertussen ook al.
Samen proberen we bier te halen voor de bonnen, maar helaas. Iets niet goed geregeld met de eigenaar van de horeca en de organisatie. We stellen voor om alvast naar het Brass-podium te lopen, want daar lukt het ons zeker om bier te halen. Ze gaan akkoord, mits ze onderweg mogen spelen. Van ons wel! En zo lopen we met een kleine stoet door de winkelstraat waar de mensen enthousiast komen kijken, genieten en foto’s maken. Onder het genot van het bier word ik bijgepraat door een van de banjonisten. Rue d’Anvers is ontstaan uit carnavalsbandjes in Roosendaal. Hij laat vervolgens vol trots een foto van zijn kleinkind zien. Op zijn 50ste gescheiden, inmiddels al weer 7 jaar happy met een nieuwe vriendin. “Jouw prins komt ook nog wel” zegt hij. “Zodra zijn navigatie het doet” antwoord ik met een lach. Met een beetje verdriet laat ik ze in goede handen achter bij Arjan.

2019-05-30 19.19.28 HDR.jpg

Jan de Bruijn wacht op mij.
Althans Publieke Werken verwacht een stagemanager die acte de préséance geeft.
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar de blues uit het hoofd en uit het hart. Een bekende gast op het Breda Jazz Festival maar mag daarom ook dit jaar niet ontbreken. Samen met zijn zwager Pieter van Bogaert, bekend van zijn optredens met Raymond van het Groenewoud, zal Jan ook deze keer weer het publiek weten te boeien als een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel.
Band begroeten en van drank voorzien. De huidige en oude eigenaar van PW kennen mij inmiddels ook al goed. Of ik iedere avond bij ze ben. Helaas niet nee. Dat vinden ze toch wel jammer.
Het publiek blijft in eerste instantie rumoerig, waarop Jan het eerste nummer heel zachtjes in zet.
Het helpt niet echt. Jan zou Jan niet zijn als hij er alsnog wat van zegt: “Lieve mensen, of ik zet het geluid nog zachter, zodat jullie elkaar goed kunnen verstaan, of jullie stoppen met praten en wij geven een goede set weg”. Het publiek verstomd op een paar eigenwijze loosers helemaal achterin de zaal. De verdere avond hoef ik me niet te vervelen, tussen de drankvoorziening door voor de band, komen diverse vrienden me begroeten en voorzien mij weer van een drankje.
En ja, Jan heeft de hele avond gestaan, werd er opgemerkt. De kruk stond er wel.

2019-05-30 21.50.22.jpg

Tegen het eind komt Arjan mij vergezellen. Samen met logistiek breken we af en brengen de spullen naar de twee bussen die al klaar staan. Inclusief een orgelkruk voorzien van een panterprint…
Ik ben helemaal happy met de pluim van de band voor de goede zorgen.
Samen lopen we naar de KMA waar Steffen en Monique een stressvolle avond achter de rug hebben.
Nog even naar de afterparty in de Keyser, waar ik geniet van een welverdiende dubbele baco.
Om drie uur worden we naar buiten geveegd en ga ik op huis aan.
Deze dag kan al niet meer stuk.

Motto KMA: Kennis is macht, karakter is meer

Links:

https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/jan-bruijn-presents-nicko-christiansen-walter-lavent/
https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/rue-danvers/
https://www.bredajazzfestival.nl/beiaardier-paul-maassen-klokken-hebben-iets-melancholisch/

 

48ste Breda Jazz Festival (1/4)

22295_breda-jazz-festival  Hemelvaartsdag, 10 mei 2018

Zo heb je vrij en zo word je gevraagd om asjeblieft in te vallen. Eerst alleen ’s avonds, vervolgens ook eind van de middag en last but not least of ik toch nog wat eerder kon komen…… Donderdagochtend eerst nog even in de KMA-schoolbanken voor de laatste instructies. Logistiek is al druk in de weer met de bandjes ophalen en afleveren. Op de een of andere manier geeft het een vertrouwd gevoel om hier in dit gebouw rond te lopen. Inclusief de eenden met hun jongen.

Nog even de Fotoshoot van het stagemanagers-team en dit keer loop ik mee naar de binnenstad om de opening mee te maken. Geheel onverwachts breekt de zon door of de weergoden van De Bilt zaten er compleet naast voor vandaag. Tussen de mensenmassa door ( ja nu al overvolle terrasjes! ) ontwaar ik leden van de “Blue Marble”, een bekende brassband. “Goh, dat is een kleine trompet” laat ik me ontvallen. “Dat is een cornet!” word ik beleefd gecorrigeerd. Leermomentje….

Bart, onze voorzitter, opent met verve het festival, dit jaar zonder balonnen en convetti en de eerste bandjes beginnen te spelen. Iedereen heeft er zin in en ik zit al helemaal in de sfeer. Mijn shift begint pas over een aantal uren, eerst even lekker chillen.

DSC_0613.JPG

De poort van de KMA is dicht. Iedereen moet zich binnen melden en legitimeren. Het beleid is inderdaad strenger geworden. Alsof dat nog niet genoeg is, schittert die leuke meneer van vorig jaar door afwezigheid. Beetje jammer. Portofoon ophalen en optuigen, altijd weer een gedoe met de draadjes en het oortje. Als alles op z’n plek zit en ook werkt, loop ik naar Spanjaardsgat om bij te springen. Op het Princess Traveller Podium is de
JP & Seeger Session Band” on stage. Harm kan gaan eten en ik stuur hier en daar een beetje aan. Publiek buiten de hekken houden, enthousiast papa’s met kinderen die even dicht bij het podium willen kijken in de gaten houden etc. Na het optreden komt de sousafoon naar me toe en zegt in het oer-Nederlands tegen mij: “jij komt toch uit Raamsdonksveer?!”. Ik ben stomverbaasd en kan zo snel de connectie niet leggen. “Vorig jaar in de Keijser, ik was van dat filmpje met Yo” vervolgt hij lachend. Kwartje valt…

2018-05-10 18.12.23 HDR

“Hi there! Can you please help me?” De man die me aan spreekt is een beetje buiten adem en blijkt de zanger van de band te zijn, B.B. & the blues Shacks, die hierna moet optreden. Al het verkeer is blijkbaar stil gelegd door de (gemeente)beveiliging. Het busje met zijn band staat ook vast in het centrum. Dat checken we met ons contact op de KMA. Helaas is het waar, vreemde actie op verkeerd moment. Er wordt druk overlegd en eindelijk na dik een half uur komen de eerste busjes weer binnen. Gauw uitladen en soundchecken. Ondertussen heeft een brassband de kans benut om hier even op te treden. De zanger overlegt met mij, hij wil zo snel mogelijk beginnen om de verloren tijd wat in te halen. En ja dat snap ik. Hij is inventief en timet een pauze van de brassband om te beginnen. Geweldig!
De 2 jonge stagemanagers willen samen eten, maar ik moet zo weg naar de volgende band en Harm is nog niet terug. Ze beloven me om in de buurt wat te eten en melden zich op tijd bij mij terug. Teamwork!

2018-05-10 19.56.54 HDR

Mijn 3de shift vanavond is bij Publieke Werken: Jan de Bruijn & Friends
Maurice de nieuwe eigenaar stelt zich voor. De oude eigenaar draait vanavond even mee. Even kort bijpraten met Maurice die snel en efficiënt blijkt te zijn. De geluidsman ken ik nog van de vorige Jazz-optredens.

In de lege zaal hebben 2 wat oudere mannen zich gevestigd aan een hoge tafel met 2 barkrukken. Beiden hebben grijze halflange haren. Alternatief, beetje markant en eigenzinnig, met charisma. Ik loop naar ze toe en weet om de een of andere reden dat ze bij Jan horen. Dat klopt. Het zijn Hagenezen, de een komt filmen de ander, Nicko, is saxofonist. Samen hebben ze ook nog een radioprogramma “Hoorendol”.
Moest ik zeker een keer naar luisteren.

Walter Lavent kondigt een nummer van Bob Seger aan wat volgens hem door Metallica helemaal is verziekt en hij ze daarvoor nooit vergeeft: “Here I am on the road again”.
Originelere aankondiging heb ik nog niet eerder gehoord.
Tot een paar keer toe zegt Jan op een tactische manier dat ze zachter gaan spelen zodat het kletsende publiek elkaar beter kan verstaan. Nou zou je denken dat iedereen dat op het fatsoen trekt. Nou niet echt ……
De saxofonist is een goede aanvulling vanavond, want spelen kan ie!
Jan zegt naderhand ook dat dit een van de beste sessies was.

nicko-christiansen-breda-jazz-festival

Logistiek is op tijd en met vereende krachten pakken we alles in om de spullen vervolgens naar de bus te brengen. Nicko bedankt me voor de goede zorgen en geeft me zijn kaartje. Hij blijkt ook nog schrijver te zijn en heeft iets met kunst. Een veelzijdige man.  Voor mij geen afterparty in de Keijzer helaas, morgen vroeg er weer uit.
Gelukkig mag ik van de KMA mensen wel zo het terrein af en rijd ik moe maar met een voldaan gevoel naar huis ….

 

Links:

https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/jan-bruijn-presents-nicko-christiansen-walter-lavent/
https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/jp-the-seeger-session-band/
https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/b-b-the-blues-shacks/

Breda Jazz Festival 3/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zaterdag, alweer de derde dag van het Festival. Vandaag is het voor de verandering broeierig en loopt de temp. op tot aan de 30 graden.  Ladingen extra water wordt er geregeld voor de bands en het publiek.
Brandslang als openbare buitendouche zou een goede oplossing zijn bedenk ik, maar wijselijk besluit ik dat toch maar niet te opperen.
Vanavond heb ik binnendienst bij Jan de Bruin en zijn vrienden, het zweet loopt me bij de gedachte alleen al over mijn rug.

Vol verwachting rijd ik naar de poort van de KMA. Jammer, hij heeft geen dienst……
Samen met Jack en Stefan loop ik wat later te voet terug. Dan blijkt dat moeder natuur nog steeds de baas is over alles en iedereen. Een complete ganzen-familie ( 2 zelfs! ) steekt op hun gemak het bruggetje over waar ook het KMAverkeer gebruik van maakt. Alles en iedereen wacht tot de familie bij het einddoel is. Gras aan de andere kant is natuurlijk veel lekkerder. De vriendelijke vrouwelijke KMA-wacht vertelt enthousiast dat de ganzen daar al jaren wonen en eigenlijk bij de KMA horen. Zelfs de jongen komen steeds terug.

DSC_3086.JPG
Slechts een half uurtje heb ik om de Spunyboys te zien op het Kerkplein. Jack is ook nieuwsgierig en gaat met me mee. Bij het podium blijkt een beetje chaos te zijn. De band is gisteravond vergeten hun instrumenten in te pakken. Nu blijkt de drumkruk en contrabas foetsie te zijn. Het kost even wat moeite maar logistiek lost het goed op.
Iets later dan gepland spelen de jongens hun eerste nummer.

De Franse band The Spunyboys is opgericht in 2006. Ze doen qua uitstraling en muziek onmiddellijk denken aan de gloriejaren van de succesvolle Stray Cats uit de jaren tachtig. Dit rockabilly trio speelt in traditionele bezetting fifty’s klassiekers op een eigen herkenbare wijze, van artiesten als Carl Perkins, Eddie Cochran, Johnny Burnette, Gene Vincent en Buddy Holly. Daarnaast spelen ze ook muziek van teddyboy legendes (Crazy Cavan, the Crepes N’ Drapes) en neo-rockabilly (Stray Cats, Matchbox).
Met ook eigen songs spelen The Spunyboys een uniek, gevarieerd en uitgebreid repertoire. Hun dampende wilde energieke optreden vol show en spektakel is een must om te zien en te horen!

Artikel in de BN:
,,It’s goed. We don’t have that word in French. Goed, good. Hey, English got something alike.” Het is een van de vreemde hersenspinsels van Rémi Spunyboy, zanger van de gelijknamige rockabillyband The Spunyboys. De Franse wildebras wil maar zeggen: met het optreden op Kerkplein in Breda is niks mis.
En geef hem eens ongelijk. De driekoppige rock ’n roll-groep pakt het van alle kanten toegestroomde publiek moeiteloos in. Voor hen die even een avontuurlijk uitstapje van de jazz willen. Hij zingt, springt, krijst, klimt op een bartafel. Applaus. Energie voor tien. ,,Rock ’n roll is stil alive”, houdt de zanger het publiek voor als hij een nummer van Chuck Berry afsluit.

_DSC9712BJF2017.05.27SO (53)

De zanger weet heel goed, dat hij favoriet is bij de vrouwen, en laat dat ook duidelijk merken. Met verve maakt hij er een hele show van. Maar ik kan het van hem wel hebben. Mijn plicht roept, op naar Publieke Werken.

Jan de Bruijn presents …
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar uit het hoofd en uit het hart. Recht uit het hart. Jan de Bruijn heeft zich in al die jaren ontwikkeld tot een podiumkunstenaar die als geen ander verschillende talenten en kwaliteiten herbergt: een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel. Niet voor niets deelde hij tot nu toe podia en studio’s met Johnny Copeland, Calvin Owens, Jerry McCain, Jo Lemaire, Peter Dictus, Bløf, Eddie C Campbell, The Uptown Horns, Kaz Lux, Oscar Benton, Kees Meerman, Kees Schipper, Raymond v/h Groenewoud, Stef Bos en vele anderen.

Kaz Lux (voc)
Zijn karakteristieke stemgeluid is uit duizenden herkenbaar. Rond de eeuwwisseling werd hij door de gezamenlijke journalisten van muziektijdschrift Oor, in het kader van veertig jaar rock & roll in Nederland, verkozen tot de beste zanger van ons land. Eens te meer een bewijs dat Kaz Lux een absolute legende is in de historie van de Nederpop.
Kaz Lux vestigde zijn naam eind zestiger, begin zeventiger jaren als frontman van de fameuze rockband Brainbox. Toentertijd schreef de groep, waarvan ook meestergitarist Jan Akkerman enige tijd deel uit maakte, talloze, tijdloze hits op zijn naam. Na Brainbox heeft Kaz Lux zich voornamelijk gemanifesteerd als troubadour, eigen liedjes schrijven en solo vertolken. Daarnaast was de zanger/gitarist zo nu en dan betrokken bij tijdelijke samenwerkingsverbanden. Uit zijn hernieuwde samenwerking met Jan Akkerman is het met goud bekroonde album ‘Eli’ voortgekomen.

Walter Lavent (g)
Walter Lavent draait al heel wat jaren mee in de rockwereld in Nederland en België, en dan vooral met zijn eigen Walter Lavent Band. Er is haast geen podium te bedenken waar hij niet heeft gestaan, of geen muzikant waarmee hij niet het podium gedeeld heeft. 

Onze timing is goed en we (Jack is met me meegelopen) mogen meteen logistiek meehelpen de instrumenten uitladen en naar binnen sjouwen. Tussen het nog dinerende publiek door. Niet echt handig, vervolgens maar achter de bar langs. De mannen hebben al meteen dorst en de eigenaar Bas vraagt of ik het publiek tot half 10 wil tegen houden. Overigens is de bar in deze zaal ook dan pas open. Van lieverlee worden de stoelen en tafels opgeruimd als de eters betaald hebben. Dat gaat nog redelijk subtiel vind ik.
Mijn plekje wordt uiteindelijk een hangplek aan de bar, aangezien mijn barkruk door Jan geconfisceerd wordt. Jan doet eerst een sessie met Caz. Deze zingt het beste met een wijntje erbij. Toch wel apart, meestal staat er bier op het podium, naast water.
De zaal is inmiddels volgestroomd. Achter de bar hebben de jongens het lekker druk.
“Mag ik een biertje van je?” , hoor ik opeens naast me. Uh ja, en geef de bestelling door aan de barjongens die geamuseerd toekijken. Zo help ik de hele verdere  avond de jongens mee. Beetje bar mee schoon houden en zo.

2017-05-27 21.44.00
Pauze en gelijk lichte paniek. “Mijn versterker is er niet!” roept Walter in lichte paniek tegen mij. “Zo kan ik niet spelen!”. Mijn portofoon wint het niet van de herrie op de achtergrond. Appen werkt beter. Logistiek is er al mee bezig. Walter is lichtelijk ongeduldig en gaat zelf ook nog bellen, en dat terwijl ik naast hem sta. Mannen! Echt he…
Logistiek is onderweg en 10 minuten later kan Walter dan toch gaan spelen.
De geluidsman van 2 dagen geleden op het Kerkplein dus.
Het is weer helemaal into the blues. De sfeer zit er goed in ondanks de tropische hitte in deze zaal. Als de laatste bluesklanken nog aan het wegdeinen zijn, staat logistiek al binnen. Dat is snel, lijkt Overtoom wel. De fans en de band gaan gezellig uitgebreid kletsen. Dat is niet zo handig. Met een beetje gestuurde dwang gaan ze alsnog mee helpen afbreken. Alles weer naar het busje sjouwen.

Een van de barjongens geeft Jan een waterflesje met een roos erin waaraan een kaartje hangt. Of ik het wilde voorlezen, hij was zijn bril even kwijt. Een felicitatie omdat hij al 10 jaar clean is. Met onderaan de naam van een vrouw die hij goed kent.
Jan vertelt licht ontroerd dat hij idd al 10 jaar van de “shit” af is. Toch knap!
Afgebrand plof ik nog even aan de bar om af te koelen. Wordt er spontaan een biertje voor me neergezet. Had ik wel verdiend zegt de barman.
Half uurtje later ongerustheid op mijn foon.
“Waar ben je, we missen je?!” lees ik verbaasd.
Blijkt dat ze op de KMA op me wachten, want ik de ben de laatste die de portofoon nog in moet leveren. Daarnaast was Monique ook gewoon een beetje ongerust. Das nou lief.
Kwartiertje later meld ik me op de KMA, idd de laatste der Mohicanen..
Door naar de Keyser waar het merendeel van ons al zit. Wordt toch weer koffie voor mij aangezien ik al genoeg bier op heb.
Ene Joost is een gezellige man die op een sousafoon speelt en tijdens het Festival ook op treedt. Vanmiddag stuurde Yo een grappig  filmpje rond op de groepsapp waarin ze zijn sousafoon in pikt en hij haar achterna zit.
Opeens regent het. Even later vergezeld van veel bliksem en weinig gedonder.
Ben ik nu toch wel even blij dat ik met de Mini ben ……….

Links:
http://www.bndestem.nl/dossier-breda-jazz-festival/rock-n-roll-avontuur-met-the-spunyboys-op-breda-jazz~ae6412d8/
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Stefan Oomes (http://stefanoomes.nl)
Jack Sweres