Hond

Even voorstellen………………….

aan mijn nieuwe vriendin Kyra:
kruising pitbul, steffort en nog wat vaags

ze kan je heel vragend aankijken

en geeft graag kusjes, hele natte……

ze is scherp en slim……

ook nieuwsgierig…

laat graag weten dat ze Kyra is….

gaat graag op onderzoek uit…

ze is een bijtertje (niet in levende wezens hoor)

en ze is een gezellig slaapmaatje….

ze heeft wel veel van mij weg, of is het andersom?

Verrassend Heemskerk

Ik heb met haar een goede vriendschap. Een die slechte tijden kan door staan omdat de basis goed is. Ontstaan door onze Harleys. Eindelijk een keer afgesproken om bij haar in Heemskerk een weekend door te brengen. Dus gistermiddag mijn Mini, 1o chocoladebollen (nee,  niet die van De Groot, maar ze lijken er verdacht veel op!) en mijzelf die kant opgestuurd. Na 1,5 uur arriveerde ik bij haar huis. Van buiten klein, van binnen errug groot. Ze zijn druk bezig met de kerstboom en ik help meteen een handje. De 4 jarige Spike (hon bastaardhond) is een leuke donderstraal. Ligt graag in de vensterbank op de uitkijk. Zit aan tafel op een stoel, eet nog net niet mee, maar wil er gewoon bij zijn. En hij kent allerlei standjes om lekker lui te liggen. Verbazingwekkend zo’n hond.

Eind van de middag gaan we naar de paarden. Het is te koud en te fris voor paard, Een 5-jarige energieke ruin die stemmingswisselingen heeft van het weer, voor een duinen/strandrit. Maar haar verzorgpaard is een rustige 22-jarige Oldenburger, waar ik zo op kan klimmen voor een kort duinritje. Spike gaat mee, klemt zich met zijn voorpoten vast tussen de voorstoelen zodat ie alles kan bij houden. En zo af en toe krijgen we een lik.
Hero wordt uit de bak gehaald. En na een grondige poetsbeurt (hij zit helemaal onder de klei!), gaat het zadel erop en het hoofdstel in en dan pas besef ik hoe groot hij is.
Op schouderhoogte is hij net zo groot als ik en dan komt zijn hals en hoofd nog.

Een Oldenburger heeft Fris bloed in zich, maar is gefokt in Duitsland. Hij is even vriendelijk als mooi. Ondanks zijn hoogte is het een compact gebouwd paard, krachtig maar elegant.  Dankzij zijn koudbloed-voorouders is hij vroeg rijp. Hij heeft een krachtige goedgevormde hals en een opvallend breed, gespierd kruis. De Oldenburger is een goedmoedig, energiek paard met een evenwichtig karakter. De moderne Oldenburger is zeer imposant en heeft een rustig temperament. Het is een vroegrijp paard, gevoelig, moedig en vriendelijk.

Eenmaal bovenop voelt het net alsof ik in een luie stoel zit. Maar ik weet dat er tussen mijn benen een tank loopt. Mocht hij het onverhoops in zijn hoofd krijgen om er tussen uit te peren dan is er ook geen houden aan. En dan te bedenken dat hij iedere week met gehandicapte kinderen op zijn rug rond sjouwt……
De duinen zijn mooi, tis even lekker genieten, gevoel van vrijheid.
Daarna gaan we nog naar haar dochter kijken die op hun paard aan het rijden is.
Hij heeft er vandaag zin in, doet zijn best en luistert.

Het is volle maan vandaag. Beetje stormachtig waardoor en er vele soorten wolken voorbij de maan schuivne. Een indrukwekkend en dreigend gezicht. Ik krijg er een weerwolf-gevoel bij. Maar ik zie geen extreme haargroei opkomen, voel geen bovenmenselijk krachten opkomen en mijn zintuigen zijn niet sterker aan het worden. Toch wel een beetje jammer. Was wel benieuwd hoe het is om een (weer)wolf te zijn. Wat zo’n dier denkt en voelt. Waarom hij huilt bij volle maan. Weerwolven zijn de tegenhangers van heksen.
Ach ja, misschien spoor ik wel niet.

’s Avonds gaan we gezellig eten in Wijk aan Zee bij Sonnevanck waarbij later op de avond een hele goede band op treedt. Het eten is goed, sfeer gezellig en NUHaakt het compleet.
NUH is een 6-mansformatie en bestaat sinds 2005. De zanger is een stemkunstenaar en windt iedereen om zijn vinger met zijn zoetgevooisde stem en dan opeens buldert hij er weer een krakende rauwe blues uit. De pianist is de spil van de band die net zo makkelijk de structuur bewaart als uit zijn dak gaat tijdens een solo. De gitarist is een instrumenten jongleur (o.a. viool, sax, accordeon) en vond het nodig om zijn gitaarspel een prominentere plaats te geven en swingt nu met bossa’s en soul nummers over de hals van zijn semi-akoestische gitaar. Een begaafde saxofonist. Doe je ogen dicht en hij neemt je mee langs de wereld van jazz en funk. De drummer is getalenteerd en laat met zijn jonge-honden-energie de hele ruimte swingen. Voor de echte blues laat de mondharmonicanist met zijn betoverende spel de tijden van Stevie, Toots en de J. Geils band herleven. En last but not least de onmisbare en ongeëvenaarde rots in de branding: de bassist. Deze toornt overal bovenuit met zijn lage ritmische tonen, waarop zijn fans altijd roepen: “Geweldige Noten!”

We lopen nog even naar het strand. Daar gaat voor mij nog altijd een magische aantrekkingskracht van uit. Het geluid van golven en de branding. Er gaat een soort rust van uit. Mijn gedachten dwalen af naar Kroatie, waar ik een aantal nachten tot in de vroege uurtjes op het strand heb gezeten. Wat drank erbij. Het waren zwoele nachten, mooi uitzicht over de kustlijn met allemaal kleine eilandjes. Een heldere lucht erboven. Dat voelde zo mooi. Gewoon lekker genieten en heel jammer dat ik dat niet met iemand kon delen.

Terug in Heemskerk gaan we nog even naar 2 lokale kroegen waar ook weer bandjes spelen. De zangeres van de 1ste band heeft wel zoveel charisma dat zij het gezichtvan de band is. Bij elk nummer leeft ze zich helemaal in alsof ze wat ze zingt ook daadwerkelijk zelf voelt en mee maakt. Nog even naar haar stamkroeg waar we genoeg aanspraak hebben.
Opeens staat er een uit de kluiten gewassen blonde teddybeer achter me. Hij probeert een gesprek met me aan te gaan. En ik had zoiets van, nou kom maar op met je smoesjes. Hij had al genoeg bier op. Had het plan in zijn hoofd om mij mee naar huis te krijgen. Binnen no time wist ik dat hij een bubbelbad heeft, 8 x achtermekaar kan klaar komen, van mij houdt etc etc etc. Ik moet zeggen, hij was wel eerlijk over wat hij wilde. Jammer voor hem, ik wilde niet. Ben al bezet en dat ga ik beslist niet opgeven, voor niemand.
Dat was tegen dovenmansoren. Blijkbaar was hij gewend dat elke vrouw voor hem viel. Nou, deze dus niet. Mijn vriendin en haar vrienden lagen helemaal in een deuk.
Uiteindelijk droop hij met tegenzin af en ging naar een andere koreg om zijn geluk te beproeven. Of ik mee ging. Natuurlijk niet!
Afijn, we hielden er wel een paar drankjes aan over.
Het was uiteindelijk 4 uur voor we in bed lagen.

Volgende dag laat opgestaan met een lichtelijke Garfield.
Na een goed ontbijtje met Spike gaan uitwaaien op het strand in Wijk aan Zee.
Daar waren we een paar uur zoet mee.
Door de storm van de afgelopen dagen lag het strand bezaaid met  zeesterren, “scharen”, krabben (groot en klein) en waren er uitzonderlijk veel meeuwen.
Spike ging zelfs pootje badem, brrrrrrrr, en hij hield de meeuwen bezig.

Aan de vloedlijn doet een kunstenares verwoede pogingen om haar  schilderij af te krijgen voordat het water aan haar lippen staat.

Na 3 uur op het strand zijn we uitgewaaid en hebben we onze ochtendgymnastiek gehad.
We spreken af om nog een keer met de paarden hier heen te gaan.
Lijkt me geweldig on hier met de tank over het strand te denderen.
Weet je wel, dat Bo Derek gevoel……………..

Chex en Moos, beiden klein en broos

Woensdagavond zag ik Chex voor het eerst. Hij speelde in de bak met zijn moeder Jacky. Althans hij hield zijn moeder druk bezig met zijn geravot. Slechts 5 dagen oud. Hoog en wankel op zijn benen staand. Kijkt met nieuwsgierige en vrolijke ogen de wereld in. Zoon van Dustin Tari, hengst en trots van de manege. Heel gespierd, mooie bouw en met lange stoere manen. En hij houdt van knuffelen. Zijn moeder is een Painter, westernpaard op hoog niveau, mooi wit-bruin gevlekt en een zorgzame moeder. Op stal ging Chex even languit gestrekt in het hooi. Dicht bij zijn moeder. Bijkomen van de drukte en de nieuwsgierige mensen voor zijn staldeur. Dan staat hij op, wankelt naar zijn moeder, leunt tegen haar aan en heeft houvast. Hij heeft slaapbeentjes bedenk ik, lachen hoor. Niet te bedenken dat zo’n veulen uit zo’n kleine buik is gekomen! Gelukkig weet hij van de wereld nog geen kwaad en dat is weer het verterende aan zo’n beestje. Jong, onschuldig, speels en een hoog knuffelgehalte.

Later op de avond maak ik ook nog kennis met Moos. Een vriend van mij is al lange tijd op zoek naar een rood- en langharige chowchowpup. Dik een jaar geleden is zijn 2de chowchow Sam overleden en nu was de tijd gekomen voor een andere hond. In Nederland was nergens zo’n pup te krijgen totdat hij een paar dagen geleden onverwachts een telefoontje kreeg uit het Noorden van het land. Of hij nog een puppie zocht, een reu. Ja zeker en ze maakten meteen een afspraak. Hij mailde mij de website en aangezien ik Sam ook 6 jaar gekend heb, was ik stiknieuwsgierig. En ja, deze Chowchows hadden inderdaad trekjes van Sam. Vooral de moeder en daar de moeder van. Toen ik hem sprak kwam hij net terug van de ontmoeting met Moos. Hij was meteen voor het beestje gezwicht. En toen ik de foto’s zag, begreep ik waarom. Moos (van Sam en Moos) heeft net zo’n ondeugend en eigenwijs koppie als Sam. En zo te zien was hij een echte donderstraal. Een lotje uit de loterij! Hij moet nog een paar weken wachten want Moos is nog te jong (net voor mijn verjaardag geboren), maar de fokster wil graag oppassen tijdens vakanties. Dat zijn nou de echte fokkers, die doen het voor hun plezier en met hart en ziel. Heel leuk dat Moos naar het zuiden komt. Hoewel ik zijn vrouwtje niet ben, ook ik heb het beestje al in mijn hart gesloten. Zeker weten dat hij een goed thuis krijgt en zijn baasje erg blij met hem is. Ennuh, misschien mag ik Moos na zijn opvoeding wel een dagje lenen……………

Hond versus mens

Ooit wel eens nagedacht over hoe een hond over jou denkt? Als jij in een soort van babytaal de hond roept en paait, dan komt ie uiteindelijk wel. Misschien denkt hij wel bij zichzelf: wat moet dat maffe mens nou weer van me, kan ze niet gewoon praten? En tikt even met zijn poot tegen zijn voorhoofd, maar net zo dat hij het niet ziet. Mh, laat ik maar gaan kijken, misschien valt er nog wat lekkers te halen. Je zou toch raar staan te kijken als hij opeens zijn mond open doet en tegen je begint te praten. Ik vraag me echt wel eens af wat een hond nou van je denkt. Wetenschappelijk is bewezen dat een hond hoort wat je zegt maar aan de mimiek van je gezicht aan de manier van doen met je lichaam maar ook je gedachten, daaraan kan een hond nog veel beter zien wat je wilt. Met andere woorden een hond leest eigenlijk de plaatjes die jij in je hoofd hebt. Een hond denkt nl in beelden. Te vergelijken met het denken van een autist.  

Honden hebben een taalvaardigheid die vergelijkbaar is met een 2 jarig kind.
Ze hebben nog vrijwel dezelfde lichaamstaal als wolven. De lichaamstaal bij wolven is makkelijk te “lezen”, d.w.z. uit zijn lichaamshouding en mimiek kun je goed opmaken wat de wolf  bedoelt. Zij hebben van nature staande oren, die alle kanten opdraaien en een lange staart. Verder hebben zij grote sprekende ogen en veel mimiek. Door het fokken van speciale rassen heeft de mens veel slechter “leesbare” honden gecreëerd: het couperen van de oren en staart. Om de lichaamstaal van honden beter te begrijpen moet je vooral veel kijken naar honden.  Dus eigenlijk is het zo dat de hond jou leest en jij de hond.
Lijkt me een raar gezicht als jij en je hond elkaar bestuderen om te begrijpen wat de ander wil. Misschien praat de hond wel, maar kunnen wij hem niet verstaan. Een vaardigheid die we verleerd zijn om te gebruiken? Ach, wat maakt het verder ook uit. We zullen nooit te weten komen wat ze over ons denken, tenzij ze op hun rug gaan liggen van het lachen en met hun poten in de lucht spartelen………………..

Honden hebben een taalvaardigheid die vergelijkbaar is met een 2 jarig kind.

Lichaamstaal van de Hond

Honden hebben nog vrijwel dezelfde lichaamstaal als wolven. De lichaamstaal bij wolven is makkelijk te “lezen”, d.w.z. uit zijn lichaamshouding en mimiek kunnen we goed opmaken wat de wolf  bedoelt. Zij hebben van nature staande oren, die alle kanten opdraaien en een lange staart. Verder hebben zij grote sprekende ogen en veel mimiek. Door het fokken van speciale rassen heeft de mens veel slechter “leesbare” honden gecreëerd. Denk hierbij b.v. aan het couperen van de oren en staart. Om de lichaamstaal van honden beter te begrijpen dient men vooral veel te kijken naar honden. Probeer er zelf achter te komen wat een hond bedoelt zonder er altijd vanuit te gaan dat wat een ander ervan zegt ook altijd waar is.

Sam

Sam zijn naam is afgeleid van Samojeed. Deze hondenras komt uit Noord-Siberie. De Samojeed is een hond van tegenstellingen. Hij is vriendelijk en vrolijk, intelligent en redelijk gehoorzaam, maar nooit slaafs en soms zelfs uitgesproken koppig, gevoelig en zachtaardig, aanhankelijk, maar niet opdringerig. De Samojeed zwerft graag,heeft een groot uithoudingsvermogen en blijft tot op hoge leeftijd speels. Ze laten graag hun stem horen en kunnen dus wat luidruchtig zijn.

Sam is zelf een echte langharige, roodbruine Chow Chow.  Deze hondenras komt uit China. Het unieke kenmerk van de Chow Chow is zijn donkerblauwe tong en gehele mondholte, wat op een oerras duidt. Een Chow chow heeft een rustig kalm karakter ;is waaks ,waardig ,trots ,enigszins eigenzinnig maar kan ook moedig zijn. Hij is allert en waaks waardoor hem weinig ontgaat. Hij is ook redelijk zelfstandig en op zichzelf ,hoewel hij toch het menselijk gezelschap op prijs steld. Een individualist onder de hondenrassen. Hij kan hard voor zichzelf zijn en is niet kleinzerig ,waardoor ziekte en/of verwonding(en) die niet altijd merk en/of zichtbaar zijn ,niet dirict opvallen. Het is ook een typische eenmanshond ,hoewel hij het gezin ook tot zijn roedel rekent zal hij zich reeds in zijn prilste jeugd aan zijn en die ene baas hechten. De Chow Chow is zeer trouw aan hun eigenaar en hun gezin. Chow Chow’s kunnen goed overweg met mede/andere (huis-)dieren en kinderen. Vooral die van het eigen gezin ,mits ze hem in zijn waarde laten.

Nou heeft Sam van beide rassen wel wat kenmerken: Kent 1 baas, is trouw, heel eigenwijs, niet graag alleen, rustig (behalve als hij hoge nood heeft), rijdt graag mee in de auto en hij is rassist. Ik leerde hem in 2004 kennen. Hij keurde me nog geen blik waardig. Blijkbaar was ik de zoveelste vrouw die over de vloer kwam. Maar naarmate ik vaker kwam, begon hij mij en zelfs mijn auto te herkennen. Na verloop van tijd zelfs mijn motor. Ik was bij hem ingeburgerd. Zelf was ik alleen vuilnisbakkenrashonden gewend. Sam heeft echter mijn hart veroverd. Zo’n hond met zo’n uniek, goed en leuk karakter was ik nog niet eerder tegengekomen.
Hij kende ook maar 1 baas, maar ik kwam al heel snel als tweede. ’s Morgens vroeg voor het werken Sam uitlaten was niks voor hem. Veel te vroeg. Maar zodra ik ’s avonds thuis kwam moest ik met hem mee. Lekker eind wandelen en uitwaaien. Hij had een grondige hekel aan water. Wist blijkbaar dat hij niet kon zwemmen. Totdat ik hem op een hele warme dag spontaan in de parkvijver zag springen. Sam was er zelf ook van geschrokken. Ik er achteraan en die hond aan de kant getrokken. Je wilt niet weten hoeveel zoiets weegt met een lading water in die haren. Maar ik had hem gered. Beduusd en gedwee liep hij met me mee en liet zich heerlijk droogwrijven. Sam ging ook altijd heel strategisch liggen. Precies zo dat je over hem heen moest stappen. Buiten op de oprit zodat hij alles in de gaten kon houden. Hij had alles voor mekaar. Sneeuw vond hij helemaal geweldig!
Na mijn ongeluk heeft hij me zelfs geholpen met revalideren. Sam zat daarna voor altijd in mijn hart. Wat ik bijna vergeet, hij was dol op frikandellen, haring en gekookt ei. En lustte alleen maar die stink-pens-stokjes als snack. Op een zaterdagmorgen vond ik hem. Net overleden na een beroerte, zelfs nog warm. Het verdriet was groot. Zijn as is van de zomer op de Furkapass in een waterval en beek uitgestrooid. Sam is er zelf in 2000 geweest. Verdwalen zal hij dus niet. Met tranen in  mijn mogen heb ik hem daar achter gelaten. Ik weet dat het zo goed is, maar missen doe ik hem nog steeds. Ik draag hem bij me. Zijn pootafdruk met een beetje van zijn as is vereeuwigd op mijn lichaam. Nooit geweten dat je net zo veel van een beest kunt houden als van een mens. En het afscheid net zo zeer doet…….

Hij was dol op frikandellen!