festival

Breda Jazz Festival 4/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zondag. Doet vandaag echt haar naam eer aan. Het is voor de verandering zonnig en warm. De Gospeldienst laat ik voor wat het is. Ik moet nog even op gang komen, c.q. goed wakker worden. Op naar de KMA waar ik lichtelijk teleurgesteld ben dat mijn KMA man weer geen dienst heeft. Het ligt op het puntje van mijn tong om aan zijn wachtdoende collega’s opheldering te vragen, toch maar wijselijk mijn mond dicht gehouden.
In de stad krijg ik van onze promo-team een heus Jazzpetje. Gaan vandaag in ieder geval mijn hersenen niet over de kook.

Ruud en Rob heb ik vandaag als leermeesters, place to be: Merkxtuin. Een pitoreske binnentuin naast Publieke Werken. De een is even weg, de ander moet nog komen.
“Logistiek voor Willem in Merxtuin” hoor ik op de portofoon. Niemand in de buurt dus ik reageer maar. “Merkxtuin voor logistiek, er is hier geen Willem”. Even later pas valt het kwartje. Het is officieel “Willem Merkxtuin”. Ik voel me nu echt even heel erg dom.

Een rollator met daarachter een sophisticated dame komt mijn kant op gelopen.
Ze blijkt de vrouw van de saxofonist te zijn, die zo dadelijk de eerste act doet.
We raken in een gezellig en geanimeerd gesprek. Beiden zijn 86 jaar en al 21 jaar samen.
Zij ziet me rekenen en vertelt verder. Ze ontmoette Tony na het overlijden van haar toenmalige man. 65 jaar jong waren ze en het klikte meteen. Dus er is nog hoop voor mij schiet het door mijn hoofd. Maar ja, afwachten tot mijn 65ste, das nog heel lang. M’n prins moet maar eens andere navigatie gaan regelen of zijn rooster bij de KMA-poort gaan aanpassen… De hoogbejaarde dame ( ben haar naam helaas vergeten ) vertelt ook nog terlooops dat ze jarenlang Flamenco-danseres is geweest.
Gezien haar ranke lichaam en haar aristocratische uitstraling geloof ik dat meteen.

De band is compleet en we helpen logistiek met uitladen. Voorstellen aan de overige bandleden en drinken regelen. Oh ja en een gemakkelijke kruk voor Tony.
Zoonlief komt er gezellig bijzitten op de bank.

2017-05-28 13.22.58
Tony Vos & friends
Tony Vos
, geboren is 1931, is een saxofonist, componist en radiomaker (Veronica). Hij werd bekend door zijn prominente aanwezigheid in de destijds moderne jazzscene van de jaren vijftig (Jazz behind the Dikes). Stond regelmatig in binnen- en buitenland in de jazz spotlights. Maar hij speelde ook een grote rol als producer en arrangeur bij Phonogram (o.a. Boudewijn de Groot, Cuby and the Blizzards). Hij leidt de laatste jaren een rustig bestaan in de luwte, maar na een ontmoeting met gitarist Peter Mingaars wilde hij voor Breda graag een uitzondering maken en weer lekker muziek maken met o.a. nog zo’n legendarische crack uit de jazzscene: bassist Mary Hehuat (Joop Hendriks, Jack van Poll).

Bezetting:2017-05-28 13.27.55
Tony Vos – sax
Ben Boogaard – gitaar
Peter Mingaars – gitaar
Mary Hehuat – contrabas

 

De uitgeklede contrabas is een blikvanger, alles wat nodig is zit er op, de rest is weggelaten. Het doet geen enkele afbraak aan het geluid.
Naast stagemanagers zijn we ook vraagbaak en lopende programma-boekjes.
“Deze band zingt niet he?” vraagt een wat teleurgestelde vrouw aan mij.
“Nee helaas niet, maar de volgende wel” zeg ik meedenkend.
“Als u nu naar de Markt gaat, daar zingen ze wel, en over een uurtje terug komt, heeft u de hele tijd muziek met zang”. Ze bedankt me opgelucht.
Even later word ik aangesproken door een Israëlische vrouw, die speciaal voor dit festival is overgevlogen. Hotelletje geboekt heeft voor alle 4 de dagen. Ze heeft een vriendin in Breda wonen, dus ze vermaakt zich wel. Of ik wat tips voor haar had. Zeker!

Podium opruimen, de bandleden nog wat te drinken geven, logistiek weer helpen.
De volgende band is al gearriveerd en relaxt in het gras.
Ad is een karakteristieke man, die na een operatie nog wat kreupel loopt. Het herstel gaat hem niet snel genoeg. Zijn babbel is daarentegen wel vlot.
Ad van Meurs trio. Trio? Vreemd, tel toch echt 4 mensen op het podium….
“Speelt The Watchman vanmiddag ook nog?” vraagt een vrouw.
Wij kijken elkaar aarzelend aan. Zou dit een en dezelfde band zijn?
Geen flauw idee. In de pauze vragen we het aan de zangeres.
Ja dus, maar The Watchman heeft een grotere bezetting. We leren bij.

Ad van Meurs trio
Als je zegt dat The Watchman blues speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat The Watchman Amerikaanse folk speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat de band rockt, dan klopt dat. The Watchman laat zich niet gemakkelijk in een hokje stoppen. De muziek van The Watchman is een zoektocht naar originaliteit langs een weg vol met traditionele elementen, ‘roots’, improvisatie en liedjesschrijverij. Als er iets in de krant moet, noem het dan maar: eigentijdse rhythm & folk. In ieder geval is het muziek uit het hart, een hart dat meer twijfels dan zekerheden kent en altijd hopeloos verliefd is op het leven zelf.

De brassband Brassta la Vista staat al te popelen om de band-wissel op te vullen.
Nog even op de plaats rust en dan mogen ze los en het publiek entertainen dat volop geniet van het mooie weer, de sfeer en de muzikanten.
Ondertussen weer in- en uitladen. Drinken regelen. Podium opruimen.
We draaien er onze handen niet voor om. Van de bands alleen maar lovende kritiek omdat ze geen zorgen hebben over de instrumenten en de settijden.
Scheelt ze een hoop stress!

BJF_2820

Brassta la Vista
Scheurende solo’s, eigenzinnig eigen werk, dikke Ska, pompende brass covers van bekende nummers, energiek, hip, dynamisch en intens! Dat is waar Brassta La Vista voor staat bij hun optredens! Deze 8-koppige brassband die vooral bestaat uit oud leden van het Nationaal Jeugd Jazz Orkest, wil zich absoluut niet in een hokje laten plaatsen!
Met de kick-off die ze vorig jaar hebben beleefd, zijn er vele enthousiaste reacties gekomen op deze frisse jonge formatie, en zijn ze dus hard op weg om hun stempel te drukken in de muziekscene. De aanstekelijke mix van eigen werk en covers wordt met enthousiasme neergezet en laat het publiek geen moment stilstaan. Van ska tot pop, een feestje is het gegarandeerd!

Bezetting:
Trompet – Stefan Danckaert
Trompet – Tom Ridderbeekx
Altsax –  Donald Simoen
Tenorsax – Stan van de Wetering
Trombone – Sam Thomas
Trombone – Junior Huigen
Sousafoon – Bart van Gorp
Drums – Mitchell Damen

Ze zijn zo enthousiast bezig dat we ze bijna niet gestopt krijgen voor de volgende band.
Blijkbaar een beroemde jazz-band die Ruud en Rob kennen van vorige jazz-festivals.
Niet mijn muziek, van mij mag het wel meer rocken zeg maar, alhoewel het wel interessant is om dit eens mee te maken. Ook achter de schermen.
Het opbouwen neemt wat meer tijd in beslag, maar deze muzikanten willen alles perfect in orde hebben. Niks mis mee.
Met een zeer enthousiaste drummer (ze waren aan het dollen).

2017-05-30 20.32.24
The Syncopators
uit Australië werden in 1984 gevormd door Chris Ludowyk, die de crème de la crème aan jazztalenten van Melbourne bij elkaar plukte om de ‘Society Syncopators’ te vormen, nu bekend als ‘The Syncopators’. Binnen een paar jaar belandde de band aan de top van de Australische jazzscene. Met hun veelzijdigheid bestrijken ze een breed scala aan stijlen en materialen. Hoewel hun repertoire voortkomt uit de wortels van de traditionele jazz, spelen ze alles van oude stijl jazz, mainstream tot aan pre-rock rhythm and blues.

Tegen half  7 ebben de laatste klanken weg van het podium. Na de echte jazz mag de brassband nog even los. Dat doen ze weer met verve. Ondertussen halen wij het podium leeg, band en instrumenten in de bus van logistiek. We ruimen de banken op, halen het touw weg dat voor de afscheiding zorgt voor de tuinen van de buurtbewoners.
Ondertussen vragen we ons af hoe groot de invasie van de NAC-aanhangers in de stad is, aangezien NAC zojuist gewonnen heeft met 4 – 2.
In de verte horen we het gejuich en gelal.  Het klinkt heel dichtbij.
Als we wat later door het centrum terug lopen naar de KMA blijken alleen maar de terrasjes vol te zitten met gewoon jazz-publiek. Geen NAC-er te bekennen.
Verderop bij wat cafeetjes komen we wat verdwaalde aanhangers tegen die de overwinning al flink aan het vieren zijn.
Laatste keer op de KMA. En nee, helaas, weer niet. Was de laatste kans voorlopig en dus niet samen naar Goffertpark. Vreemd idee om hier voor t laatst te zijn, beetje als afscheid. De 4 dagen zijn omgevlogen. Krijg al een beetje heimwee gevoel……..
Voor logistiek wordt het nog een lange avond.
Ik beloof ze spontaan om volgend jaar mee te helpen. Vele handen maken licht werk.
Op naar het buffet en gezellig naborrelen met het hele team.
Volgend jaar zeker weer!

Link:
http://www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:2017-05-30 20.41.19
Stefan Ooms
Hans Koppens
Jack Sweres

Breda Jazz Festival 3/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zaterdag, alweer de derde dag van het Festival. Vandaag is het voor de verandering broeierig en loopt de temp. op tot aan de 30 graden.  Ladingen extra water wordt er geregeld voor de bands en het publiek.
Brandslang als openbare buitendouche zou een goede oplossing zijn bedenk ik, maar wijselijk besluit ik dat toch maar niet te opperen.
Vanavond heb ik binnendienst bij Jan de Bruin en zijn vrienden, het zweet loopt me bij de gedachte alleen al over mijn rug.

Vol verwachting rijd ik naar de poort van de KMA. Jammer, hij heeft geen dienst……
Samen met Jack en Stefan loop ik wat later te voet terug. Dan blijkt dat moeder natuur nog steeds de baas is over alles en iedereen. Een complete ganzen-familie ( 2 zelfs! ) steekt op hun gemak het bruggetje over waar ook het KMAverkeer gebruik van maakt. Alles en iedereen wacht tot de familie bij het einddoel is. Gras aan de andere kant is natuurlijk veel lekkerder. De vriendelijke vrouwelijke KMA-wacht vertelt enthousiast dat de ganzen daar al jaren wonen en eigenlijk bij de KMA horen. Zelfs de jongen komen steeds terug.

DSC_3086.JPG
Slechts een half uurtje heb ik om de Spunyboys te zien op het Kerkplein. Jack is ook nieuwsgierig en gaat met me mee. Bij het podium blijkt een beetje chaos te zijn. De band is gisteravond vergeten hun instrumenten in te pakken. Nu blijkt de drumkruk en contrabas foetsie te zijn. Het kost even wat moeite maar logistiek lost het goed op.
Iets later dan gepland spelen de jongens hun eerste nummer.

De Franse band The Spunyboys is opgericht in 2006. Ze doen qua uitstraling en muziek onmiddellijk denken aan de gloriejaren van de succesvolle Stray Cats uit de jaren tachtig. Dit rockabilly trio speelt in traditionele bezetting fifty’s klassiekers op een eigen herkenbare wijze, van artiesten als Carl Perkins, Eddie Cochran, Johnny Burnette, Gene Vincent en Buddy Holly. Daarnaast spelen ze ook muziek van teddyboy legendes (Crazy Cavan, the Crepes N’ Drapes) en neo-rockabilly (Stray Cats, Matchbox).
Met ook eigen songs spelen The Spunyboys een uniek, gevarieerd en uitgebreid repertoire. Hun dampende wilde energieke optreden vol show en spektakel is een must om te zien en te horen!

Artikel in de BN:
,,It’s goed. We don’t have that word in French. Goed, good. Hey, English got something alike.” Het is een van de vreemde hersenspinsels van Rémi Spunyboy, zanger van de gelijknamige rockabillyband The Spunyboys. De Franse wildebras wil maar zeggen: met het optreden op Kerkplein in Breda is niks mis.
En geef hem eens ongelijk. De driekoppige rock ’n roll-groep pakt het van alle kanten toegestroomde publiek moeiteloos in. Voor hen die even een avontuurlijk uitstapje van de jazz willen. Hij zingt, springt, krijst, klimt op een bartafel. Applaus. Energie voor tien. ,,Rock ’n roll is stil alive”, houdt de zanger het publiek voor als hij een nummer van Chuck Berry afsluit.

_DSC9712BJF2017.05.27SO (53)

De zanger weet heel goed, dat hij favoriet is bij de vrouwen, en laat dat ook duidelijk merken. Met verve maakt hij er een hele show van. Maar ik kan het van hem wel hebben. Mijn plicht roept, op naar Publieke Werken.

Jan de Bruijn presents …
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar uit het hoofd en uit het hart. Recht uit het hart. Jan de Bruijn heeft zich in al die jaren ontwikkeld tot een podiumkunstenaar die als geen ander verschillende talenten en kwaliteiten herbergt: een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel. Niet voor niets deelde hij tot nu toe podia en studio’s met Johnny Copeland, Calvin Owens, Jerry McCain, Jo Lemaire, Peter Dictus, Bløf, Eddie C Campbell, The Uptown Horns, Kaz Lux, Oscar Benton, Kees Meerman, Kees Schipper, Raymond v/h Groenewoud, Stef Bos en vele anderen.

Kaz Lux (voc)
Zijn karakteristieke stemgeluid is uit duizenden herkenbaar. Rond de eeuwwisseling werd hij door de gezamenlijke journalisten van muziektijdschrift Oor, in het kader van veertig jaar rock & roll in Nederland, verkozen tot de beste zanger van ons land. Eens te meer een bewijs dat Kaz Lux een absolute legende is in de historie van de Nederpop.
Kaz Lux vestigde zijn naam eind zestiger, begin zeventiger jaren als frontman van de fameuze rockband Brainbox. Toentertijd schreef de groep, waarvan ook meestergitarist Jan Akkerman enige tijd deel uit maakte, talloze, tijdloze hits op zijn naam. Na Brainbox heeft Kaz Lux zich voornamelijk gemanifesteerd als troubadour, eigen liedjes schrijven en solo vertolken. Daarnaast was de zanger/gitarist zo nu en dan betrokken bij tijdelijke samenwerkingsverbanden. Uit zijn hernieuwde samenwerking met Jan Akkerman is het met goud bekroonde album ‘Eli’ voortgekomen.

Walter Lavent (g)
Walter Lavent draait al heel wat jaren mee in de rockwereld in Nederland en België, en dan vooral met zijn eigen Walter Lavent Band. Er is haast geen podium te bedenken waar hij niet heeft gestaan, of geen muzikant waarmee hij niet het podium gedeeld heeft. 

Onze timing is goed en we (Jack is met me meegelopen) mogen meteen logistiek meehelpen de instrumenten uitladen en naar binnen sjouwen. Tussen het nog dinerende publiek door. Niet echt handig, vervolgens maar achter de bar langs. De mannen hebben al meteen dorst en de eigenaar Bas vraagt of ik het publiek tot half 10 wil tegen houden. Overigens is de bar in deze zaal ook dan pas open. Van lieverlee worden de stoelen en tafels opgeruimd als de eters betaald hebben. Dat gaat nog redelijk subtiel vind ik.
Mijn plekje wordt uiteindelijk een hangplek aan de bar, aangezien mijn barkruk door Jan geconfisceerd wordt. Jan doet eerst een sessie met Caz. Deze zingt het beste met een wijntje erbij. Toch wel apart, meestal staat er bier op het podium, naast water.
De zaal is inmiddels volgestroomd. Achter de bar hebben de jongens het lekker druk.
“Mag ik een biertje van je?” , hoor ik opeens naast me. Uh ja, en geef de bestelling door aan de barjongens die geamuseerd toekijken. Zo help ik de hele verdere  avond de jongens mee. Beetje bar mee schoon houden en zo.

2017-05-27 21.44.00
Pauze en gelijk lichte paniek. “Mijn versterker is er niet!” roept Walter in lichte paniek tegen mij. “Zo kan ik niet spelen!”. Mijn portofoon wint het niet van de herrie op de achtergrond. Appen werkt beter. Logistiek is er al mee bezig. Walter is lichtelijk ongeduldig en gaat zelf ook nog bellen, en dat terwijl ik naast hem sta. Mannen! Echt he…
Logistiek is onderweg en 10 minuten later kan Walter dan toch gaan spelen.
De geluidsman van 2 dagen geleden op het Kerkplein dus.
Het is weer helemaal into the blues. De sfeer zit er goed in ondanks de tropische hitte in deze zaal. Als de laatste bluesklanken nog aan het wegdeinen zijn, staat logistiek al binnen. Dat is snel, lijkt Overtoom wel. De fans en de band gaan gezellig uitgebreid kletsen. Dat is niet zo handig. Met een beetje gestuurde dwang gaan ze alsnog mee helpen afbreken. Alles weer naar het busje sjouwen.

Een van de barjongens geeft Jan een waterflesje met een roos erin waaraan een kaartje hangt. Of ik het wilde voorlezen, hij was zijn bril even kwijt. Een felicitatie omdat hij al 10 jaar clean is. Met onderaan de naam van een vrouw die hij goed kent.
Jan vertelt licht ontroerd dat hij idd al 10 jaar van de “shit” af is. Toch knap!
Afgebrand plof ik nog even aan de bar om af te koelen. Wordt er spontaan een biertje voor me neergezet. Had ik wel verdiend zegt de barman.
Half uurtje later ongerustheid op mijn foon.
“Waar ben je, we missen je?!” lees ik verbaasd.
Blijkt dat ze op de KMA op me wachten, want ik de ben de laatste die de portofoon nog in moet leveren. Daarnaast was Monique ook gewoon een beetje ongerust. Das nou lief.
Kwartiertje later meld ik me op de KMA, idd de laatste der Mohicanen..
Door naar de Keyser waar het merendeel van ons al zit. Wordt toch weer koffie voor mij aangezien ik al genoeg bier op heb.
Ene Joost is een gezellige man die op een sousafoon speelt en tijdens het Festival ook op treedt. Vanmiddag stuurde Yo een grappig  filmpje rond op de groepsapp waarin ze zijn sousafoon in pikt en hij haar achterna zit.
Opeens regent het. Even later vergezeld van veel bliksem en weinig gedonder.
Ben ik nu toch wel even blij dat ik met de Mini ben ……….

Links:
http://www.bndestem.nl/dossier-breda-jazz-festival/rock-n-roll-avontuur-met-the-spunyboys-op-breda-jazz~ae6412d8/
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Stefan Oomes (http://stefanoomes.nl)
Jack Sweres