dieren

Verrassend Heemskerk

Ik heb met haar een goede vriendschap. Een die slechte tijden kan door staan omdat de basis goed is. Ontstaan door onze Harleys. Eindelijk een keer afgesproken om bij haar in Heemskerk een weekend door te brengen. Dus gistermiddag mijn Mini, 1o chocoladebollen (nee,  niet die van De Groot, maar ze lijken er verdacht veel op!) en mijzelf die kant opgestuurd. Na 1,5 uur arriveerde ik bij haar huis. Van buiten klein, van binnen errug groot. Ze zijn druk bezig met de kerstboom en ik help meteen een handje. De 4 jarige Spike (hon bastaardhond) is een leuke donderstraal. Ligt graag in de vensterbank op de uitkijk. Zit aan tafel op een stoel, eet nog net niet mee, maar wil er gewoon bij zijn. En hij kent allerlei standjes om lekker lui te liggen. Verbazingwekkend zo’n hond.

Eind van de middag gaan we naar de paarden. Het is te koud en te fris voor paard, Een 5-jarige energieke ruin die stemmingswisselingen heeft van het weer, voor een duinen/strandrit. Maar haar verzorgpaard is een rustige 22-jarige Oldenburger, waar ik zo op kan klimmen voor een kort duinritje. Spike gaat mee, klemt zich met zijn voorpoten vast tussen de voorstoelen zodat ie alles kan bij houden. En zo af en toe krijgen we een lik.
Hero wordt uit de bak gehaald. En na een grondige poetsbeurt (hij zit helemaal onder de klei!), gaat het zadel erop en het hoofdstel in en dan pas besef ik hoe groot hij is.
Op schouderhoogte is hij net zo groot als ik en dan komt zijn hals en hoofd nog.

Een Oldenburger heeft Fris bloed in zich, maar is gefokt in Duitsland. Hij is even vriendelijk als mooi. Ondanks zijn hoogte is het een compact gebouwd paard, krachtig maar elegant.  Dankzij zijn koudbloed-voorouders is hij vroeg rijp. Hij heeft een krachtige goedgevormde hals en een opvallend breed, gespierd kruis. De Oldenburger is een goedmoedig, energiek paard met een evenwichtig karakter. De moderne Oldenburger is zeer imposant en heeft een rustig temperament. Het is een vroegrijp paard, gevoelig, moedig en vriendelijk.

Eenmaal bovenop voelt het net alsof ik in een luie stoel zit. Maar ik weet dat er tussen mijn benen een tank loopt. Mocht hij het onverhoops in zijn hoofd krijgen om er tussen uit te peren dan is er ook geen houden aan. En dan te bedenken dat hij iedere week met gehandicapte kinderen op zijn rug rond sjouwt……
De duinen zijn mooi, tis even lekker genieten, gevoel van vrijheid.
Daarna gaan we nog naar haar dochter kijken die op hun paard aan het rijden is.
Hij heeft er vandaag zin in, doet zijn best en luistert.

Het is volle maan vandaag. Beetje stormachtig waardoor en er vele soorten wolken voorbij de maan schuivne. Een indrukwekkend en dreigend gezicht. Ik krijg er een weerwolf-gevoel bij. Maar ik zie geen extreme haargroei opkomen, voel geen bovenmenselijk krachten opkomen en mijn zintuigen zijn niet sterker aan het worden. Toch wel een beetje jammer. Was wel benieuwd hoe het is om een (weer)wolf te zijn. Wat zo’n dier denkt en voelt. Waarom hij huilt bij volle maan. Weerwolven zijn de tegenhangers van heksen.
Ach ja, misschien spoor ik wel niet.

’s Avonds gaan we gezellig eten in Wijk aan Zee bij Sonnevanck waarbij later op de avond een hele goede band op treedt. Het eten is goed, sfeer gezellig en NUHaakt het compleet.
NUH is een 6-mansformatie en bestaat sinds 2005. De zanger is een stemkunstenaar en windt iedereen om zijn vinger met zijn zoetgevooisde stem en dan opeens buldert hij er weer een krakende rauwe blues uit. De pianist is de spil van de band die net zo makkelijk de structuur bewaart als uit zijn dak gaat tijdens een solo. De gitarist is een instrumenten jongleur (o.a. viool, sax, accordeon) en vond het nodig om zijn gitaarspel een prominentere plaats te geven en swingt nu met bossa’s en soul nummers over de hals van zijn semi-akoestische gitaar. Een begaafde saxofonist. Doe je ogen dicht en hij neemt je mee langs de wereld van jazz en funk. De drummer is getalenteerd en laat met zijn jonge-honden-energie de hele ruimte swingen. Voor de echte blues laat de mondharmonicanist met zijn betoverende spel de tijden van Stevie, Toots en de J. Geils band herleven. En last but not least de onmisbare en ongeëvenaarde rots in de branding: de bassist. Deze toornt overal bovenuit met zijn lage ritmische tonen, waarop zijn fans altijd roepen: “Geweldige Noten!”

We lopen nog even naar het strand. Daar gaat voor mij nog altijd een magische aantrekkingskracht van uit. Het geluid van golven en de branding. Er gaat een soort rust van uit. Mijn gedachten dwalen af naar Kroatie, waar ik een aantal nachten tot in de vroege uurtjes op het strand heb gezeten. Wat drank erbij. Het waren zwoele nachten, mooi uitzicht over de kustlijn met allemaal kleine eilandjes. Een heldere lucht erboven. Dat voelde zo mooi. Gewoon lekker genieten en heel jammer dat ik dat niet met iemand kon delen.

Terug in Heemskerk gaan we nog even naar 2 lokale kroegen waar ook weer bandjes spelen. De zangeres van de 1ste band heeft wel zoveel charisma dat zij het gezichtvan de band is. Bij elk nummer leeft ze zich helemaal in alsof ze wat ze zingt ook daadwerkelijk zelf voelt en mee maakt. Nog even naar haar stamkroeg waar we genoeg aanspraak hebben.
Opeens staat er een uit de kluiten gewassen blonde teddybeer achter me. Hij probeert een gesprek met me aan te gaan. En ik had zoiets van, nou kom maar op met je smoesjes. Hij had al genoeg bier op. Had het plan in zijn hoofd om mij mee naar huis te krijgen. Binnen no time wist ik dat hij een bubbelbad heeft, 8 x achtermekaar kan klaar komen, van mij houdt etc etc etc. Ik moet zeggen, hij was wel eerlijk over wat hij wilde. Jammer voor hem, ik wilde niet. Ben al bezet en dat ga ik beslist niet opgeven, voor niemand.
Dat was tegen dovenmansoren. Blijkbaar was hij gewend dat elke vrouw voor hem viel. Nou, deze dus niet. Mijn vriendin en haar vrienden lagen helemaal in een deuk.
Uiteindelijk droop hij met tegenzin af en ging naar een andere koreg om zijn geluk te beproeven. Of ik mee ging. Natuurlijk niet!
Afijn, we hielden er wel een paar drankjes aan over.
Het was uiteindelijk 4 uur voor we in bed lagen.

Volgende dag laat opgestaan met een lichtelijke Garfield.
Na een goed ontbijtje met Spike gaan uitwaaien op het strand in Wijk aan Zee.
Daar waren we een paar uur zoet mee.
Door de storm van de afgelopen dagen lag het strand bezaaid met  zeesterren, “scharen”, krabben (groot en klein) en waren er uitzonderlijk veel meeuwen.
Spike ging zelfs pootje badem, brrrrrrrr, en hij hield de meeuwen bezig.

Aan de vloedlijn doet een kunstenares verwoede pogingen om haar  schilderij af te krijgen voordat het water aan haar lippen staat.

Na 3 uur op het strand zijn we uitgewaaid en hebben we onze ochtendgymnastiek gehad.
We spreken af om nog een keer met de paarden hier heen te gaan.
Lijkt me geweldig on hier met de tank over het strand te denderen.
Weet je wel, dat Bo Derek gevoel……………..

Op pad

Snake ligt uit mekaar, de natuur is al in herfstsfeer, dagen worden korter en kouder. Dus werd het tijd om een oude hobby van me weer op te pakken. Met de camera op pad. Eigenlijk door een vriendin die vroeg of ik mee ging, en ja, waarom niet?

Een paar weken geleden hebben we de eerste tocht ondernomen. Ik was nogal gammel en herstellende van een voedselvergiftiging. Maar ja zonnetje scheen en binnen zitten in deze toestand ik ook niet echt jofel.
Ze had een hele stapel met uitdraaien gemaakt en 2 wandelkaarten. De keuze was niet zo heel moeilijk. De “Leuth Loveren” van 1o km was goed te doen.
Start in Baarle Nassau, aanwijzingen op kaart en de paaltjes volgen. En met zn 2-en weet je altijd meer dan alleen. Het was een echte dierenroute.

De volgende was het een stuk frisser, maar de zon zou gaan schijnen. Dus we gingen er weer voor. Dit keer de “Bleeke Heide” met de start in Hoogsstraaten.
De route ging weer op dezelfde manier. Maar ging nu door meer dorpen en langs boederijen en natuurgebieden. En de was hing nog ouderwets buiten aan de lijn…..
De zon bleef weg, de wind was koud, maar toch ook nu weer veel gezien.

Een paar weken daarna hebben we een “laarzenpad” gelopen. Deze paden kunnen behoorlijk drassig zijn, vandaar dat waterdicht schoeisel aangeraden wordt. Struinen over smalle paden, door het natte bos, door de heide of weilanden.
Startpunt was even moeilijk te vinden. Maar even aanbellen bij een oude boerderij, levert de juiste informatie op. Er schiet nog een haas rakelings langs mijn wielen de weg over, een roofvogel vliegt  bijna tegen mijn Mini aan en bij een boederij waar we omdraaien rijden we opeens op de Elvis Presley Boulevard. Nou ja!
De Castelreesche Heide route is 11 km lang en goed te doen. Mooie stukken bos en soms gokken welke kant je op moet. Intuitie en richtingsgevoel doen echter veel evenals een kaart goed kunnen lezen.  En verder is het een kwestie van de jusite pijtjes volgen. Ook nu weer was er weinig zon helaas. Verkeerde schoenen aantrekken levert dus blaren op, maar ik heb de route volbracht.

Hieronder een kleine impressie. Eigenlijk is zo’n tocht nog veel leuker als er een hond mee loopt. Althans, dat vind ik, daarom leen ik er zo af en toe 1.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een mooi geheim van Traaie

Ik had het al eerder gezien, maar dat was bij avondlicht. Gistermiddag zag ik het, maar was toen mijn camera vergeten. Vanmorgen liep ik er weer, samen met Reina. We genoten er allebei van. Dit kleine, mooie stukje natuur. Midden in Terheijden. Je moet het even weten. Een grote vijver, met in het midden een eilandje van bomen. Een grote treurwilg bepaalt het aanzicht, maar doet dat heel majestieus.  Jammer dat Sam hier nooit geweest is, want ik wist dit niet. Op het water drijven velden van waterlelies. Daar tussendoor hoor en zie je de kikkers. Eenden die langs de kant zitten te zonnen. En op het wandelpad kom je zowaar een rivierkreeft tegen. In een tuin ligt een hond tegen het gaas aan ons nieuwsgierig op te nemen. Wat had hij graag nu aan de andere kant gezeten.
Hieronder een kleine impressie. Volgende keer moet ik toch echt mijn spiegelreflex meenemen!
Dit mooie stukje natuur blijkt “de Weel” te zijn………….