breda

RBR 3de editie Breda – Nice / za 15 sep.

42410268_2126065677648766_7237060360941862912_o

Morgenochtend om 09:00 vertrekken de teams. 130 bont gekleurde rammelbakken voorzien van een nieuw en vaak heel creatief jasje, met bijzondere geluidssignalen en allerlei andere gekke attributen. De deelnemers zijn al weken bezig om hun oude barrel gereed te maken voor een bijzondere en bergachtige rit van 3000 kilometer naar Nice en terug. De laatste foto’s voor hun eerste opdracht verschijnen op de deelnemersapp: een foto van de rammelbak met het hele team bij hun plaatsnaambord. Ook nu weer leuke creaties. Een aantal zijn al in Breda aangekomen en overnachten nu nog luxe in een hotel. Vanaf zondag gaan ze ( en ook wij de crew ) deze luxe inruilen voor een pop-up tentje met luchtbed en slaapzak. De lol zal er echter niet minder om zijn.

41769751_2121742784747722_7018825350280904704_n

Echt jammer dat Sietse en ik het spektakel van de start niet mee gaan maken. In plaats daarvan zijn we nu op zaterdagmiddag met een beetje miezerregen de laatste spullen in de bus aan het laden. Mijn lift heeft me wel voor deze gelegenheid met een rammelbak weggebracht. Rond half twee kunnen we vertrekken met tussen ons in twee tassen vol met dingen om de honger te stillen en de dorst te lessen. 663 kms te gaan. Place to be: Camping Municipal Champaloux.
Van Tjarko krijg ik de opdracht van morgen alvast mee: een 10-vragen quiz met alleen maar auto-vragen. Zonder de antwoorden. Had ik ook wat te doen onderweg.

2018-09-15 18.01.21

Snelweg gassen is best saai. Op een bermfikkie na en een vrachtwagen met de byzondere naam: “Sputnik 96”. Google kent wel Sputnik, maar niet deze uitvoering. Verder spot ik nog een Chevy-van in mat zwarte/oranje, Harleykleuren! En een zilverkleurige Austin Martin maakt het magere rijtje compleet. Brusselwest heeft morgen een autoloze zondag staat er op de borden langs de weg vermeld. Laatste autoloze zondag die ik me kan herinneren was volgens mij in de jaren 70. Blijft een apart land dat Belzenland. Rond half zeven passeren we de grens met Frankrijk. Dwars door Thionville waar de imposante, oude kathedraal dicht bij de snelweg staat. Voor de vragen van de quiz heb ik Google, vriend en familie ingezet. En wat hersencellen van mezelf.

De dag gaat langzaam over in de nacht en dat geeft een mooi tafereel in de lucht.
Na 6,5 uur snelweg gaan we over op binnenwegen. De binnenwegen worden bergwegen en haarspeldbochten. Net alsof je geblindeerd in een achtbaan zit.
Geen flauw idee in welk gebergte we ons bevinden. Naar de omgeving kunnen we alleen maar gissen, op wat rotsen en rode UFO-licthtjes na. En jawel zelfs een “Beau Point de Vue” in het donker. Tegen elf uur arriveren we op de camping.
Tent opzetten in het donker is best wel een ervaring, vooral als de haringen de grond niet in willen. Sietse heeft een geleende pop-up wegwerp tent waar hij maar net in past.
Er is verder geen bal te beleven. Sietse is blijkbaar in korte tijd van baan veranderd. Hij zit tegenwoordig bij de Mobiele Eenheid, cq met zijn gezicht in de telefoon.
Ik ga maar genieten van de mysterieuze heldere sterrenhemel onder het genot van een goede baco en wat chips. Het belooft een koude nacht te worden.

2018-09-16 00.43.16 (2)

Vanaf morgen krijgen we echter een Indian Summer.
Op z’n boerennederlands: een warme nazomerweek.
De nazomer, oudewijvenzomer of sint-michielszomer (soms ook wel als Été Indien of Indian Summer aangeduid) is de periode van eind september tot half november waarin het nog zomerachtig weer kan zijn. Weliswaar daalt in deze tijd van het jaar de gemiddelde middagtemperatuur in De Bilt van ongeveer 20 graden naar 9 graden, maar er zijn ook regelmatig periodes die volledig aan de zomer doen denken.
Ik laat me verrassen ….

RBR 3de editie Breda – Nice / the days before

42410268_2126065677648766_7237060360941862912_o

De voorbereidingen zijn al volop in gang.
Ze pakken dit zeer grondig aan en zijn op (bijna) alles voorbereid 😉
✅300 WC rollen…
✅ANWB praatpaal
De formule voor deze editie blijft hetzelfde op wat kleine details na.
We weten inmiddels wel dat de deelnemers zo’n 3.000 km gaan afleggen door 9 landen in 7 dagen. Met als onderliggende gedachte: “vriendschap is de basis, de uitdaging de proeving”. In totaal 125 auto’s/teams en 280 deelnemers. Bijna 2x zo veel als de 2de editie. Met Rammel en Xander zijn geen punten meer te verdienen. Rammel is verkleind en nog wel beschikbaar als troostprijs. Ieder team heeft nu de opdracht om een eigen ( niet levende ) mascotte te verzinnen. Verder zijn we sinds kort in het trotse bezit van een “bedrijfsauto”. Deze is geconfisceerd door onze huisfotograaf Xander en met een privé-chauffeur. Voor de gelegenheid is de Jezus-tekst op de achterruit maar verstopt onder een RBR-sticker.
De eerste dag is kms asfalt blazen. Zo’n 8 uur sturen. Dat is nog even een dingetje.
Niettemin hebben we het volste vertrouwen in ze en in onszelf natuurlijk.

2018-09-03 22.27.54

Op de deelnemers-app en de Facebook-groep is het al redelijke druk over van alles en nog wat. Soms word je er zelfs wijzer van. Een team dat de carbagerun al 2x heeft gedaan was er niet over te spreken: de routes zijn veel te lang en de opdrachten niet te doen. Daarom zijn wij op zoek gegaan naar een alternatief. Tot nu toe erg goed bevallen. Kijk, dat horen wij nou graag!
Na wat geGoogle blijken er toch nog wat organisaties te zijn die auto-rally’s organiseren. Van 4 tot 10 dagen. Van kramperen tot dure hotels. Van kleinschalig tot grootschalig. Het is maar net wat je zoekt. Ik moet ze wel nageven dat ze creatief zijn in het verzinnen van de namen: Carbage-run natuurlijk, Crazy-car-run, Ramble-rally, Gumball-rally, Adventure-rally, Scrapmetal-rally etc.
Tjarko en Rogier spelen er overigens slim op in:
Voor alle mensen die teleurgesteld zijn, omdat ze uitgeloot zijn bij de Carbage Run hebben we wellicht een leuk alternatief. Wij hebben nog plaatsen beschikbaar voor onze trip in mei 2019 naar Nice en in september 2019 naar Praag en naar Budapest. Meer informatie op www.rammelbakkenreis.nl

41697981_2120771014844899_7713365512444444672_n

De teams zijn verder druk bezig met het afwerken van de rammelbakken en de APK-keuringen. Diverse foto’s verschijnen al op de app. Bijvoorbeeld de R25 renault mild seven / Alonso tribute. Boodschappenlijstjes en adviezen worden uitgewisseld. Een slapende hond die de stretcher heeft ingepikt. Verzamelpunten worden spontaan afgesproken. Echt leuk, leven in de brouwerij!
Leuke interviews van 3 deelnemende teams in diverse kranten:
Team de Rally Buttons, vader met 2 zonen, startnummer 48:
https://www.kliknieuws.nl/regio/uden/human-interest/142239/rammelbakken-reis-een-echte-vader-zoon-week-
De Soesters / Team Tour le Fou / 3 vrienden in de Soester Courant: https://soestercourant.nl/lokaal/drie-soesters-wagen-het-erop-tocht-der-dwazen-477991
En van Team Zeeuwse Vuulte, stelletje, die voor de 2e keer deelnemen door PZC: https://www.pzc.nl/walcheren/rammelbakkenreis-brengt-zeeuwse-vuulte-naar-zuid-frankrijk~a0dc76f5/
Ook wij als organisatie krijgen de aandacht van de een krant:
https://www.stadsbladbreda.nl/nieuws/algemeen/514801/120-oude-rammelbakken-op-toertocht-van-breda-naar-nice-
Gratis reclame is altijd fijn!

41562196_2120207151567952_6985458191739912192_o

Paar dagen voor D-day komt er een bericht van de “directie” op de app. Ze hebben een oplossing voor het debacle op de eerste dag. Of Sietse en ik zaterdag al willen vertrekken met de bus en aanhanger? Kunnen we zondag uitslapen en samen met de food-trucks alles op ons gemak voorbereiden. Heel groot nadeel is dat we dan de start missen. Zondag heel vroeg vertrekken is voor mij echter sowieso geen optie. Mhhh. Na wat overleg met Sietse besluiten we om het toch te doen. Het is gewoon de meest praktische oplossing en een relaxte zondag zo. Mooi weer is voorspeld.

Wij gaan dus bivak slaan oftewel kwartier maken zoals een vriendje van mij uitlegde.
Hij moest in zijn diensttijd vooruit lopen met zijn mitrailleur, tentje opzetten en op wacht liggen tot de vrachtwagens arriveerden. Kwartiermaker is van oorsprong een militaire term voor troepen die vooruit worden gestuurd om voorbereidingen te treffen voordat de rest van de militairen arriveren. In overdrachtelijke zin: iemand die belast is met de voorbereiding, de organisatie van iets geheel nieuws; voorloper, wegbereider.
Dat lukt ons. Gaat helemaal goed komen!

Breda Jazz Festival 4/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zondag. Doet vandaag echt haar naam eer aan. Het is voor de verandering zonnig en warm. De Gospeldienst laat ik voor wat het is. Ik moet nog even op gang komen, c.q. goed wakker worden. Op naar de KMA waar ik lichtelijk teleurgesteld ben dat mijn KMA man weer geen dienst heeft. Het ligt op het puntje van mijn tong om aan zijn wachtdoende collega’s opheldering te vragen, toch maar wijselijk mijn mond dicht gehouden.
In de stad krijg ik van onze promo-team een heus Jazzpetje. Gaan vandaag in ieder geval mijn hersenen niet over de kook.

Ruud en Rob heb ik vandaag als leermeesters, place to be: Merkxtuin. Een pitoreske binnentuin naast Publieke Werken. De een is even weg, de ander moet nog komen.
“Logistiek voor Willem in Merxtuin” hoor ik op de portofoon. Niemand in de buurt dus ik reageer maar. “Merkxtuin voor logistiek, er is hier geen Willem”. Even later pas valt het kwartje. Het is officieel “Willem Merkxtuin”. Ik voel me nu echt even heel erg dom.

Een rollator met daarachter een sophisticated dame komt mijn kant op gelopen.
Ze blijkt de vrouw van de saxofonist te zijn, die zo dadelijk de eerste act doet.
We raken in een gezellig en geanimeerd gesprek. Beiden zijn 86 jaar en al 21 jaar samen.
Zij ziet me rekenen en vertelt verder. Ze ontmoette Tony na het overlijden van haar toenmalige man. 65 jaar jong waren ze en het klikte meteen. Dus er is nog hoop voor mij schiet het door mijn hoofd. Maar ja, afwachten tot mijn 65ste, das nog heel lang. M’n prins moet maar eens andere navigatie gaan regelen of zijn rooster bij de KMA-poort gaan aanpassen… De hoogbejaarde dame ( ben haar naam helaas vergeten ) vertelt ook nog terlooops dat ze jarenlang Flamenco-danseres is geweest.
Gezien haar ranke lichaam en haar aristocratische uitstraling geloof ik dat meteen.

De band is compleet en we helpen logistiek met uitladen. Voorstellen aan de overige bandleden en drinken regelen. Oh ja en een gemakkelijke kruk voor Tony.
Zoonlief komt er gezellig bijzitten op de bank.

2017-05-28 13.22.58
Tony Vos & friends
Tony Vos
, geboren is 1931, is een saxofonist, componist en radiomaker (Veronica). Hij werd bekend door zijn prominente aanwezigheid in de destijds moderne jazzscene van de jaren vijftig (Jazz behind the Dikes). Stond regelmatig in binnen- en buitenland in de jazz spotlights. Maar hij speelde ook een grote rol als producer en arrangeur bij Phonogram (o.a. Boudewijn de Groot, Cuby and the Blizzards). Hij leidt de laatste jaren een rustig bestaan in de luwte, maar na een ontmoeting met gitarist Peter Mingaars wilde hij voor Breda graag een uitzondering maken en weer lekker muziek maken met o.a. nog zo’n legendarische crack uit de jazzscene: bassist Mary Hehuat (Joop Hendriks, Jack van Poll).

Bezetting:2017-05-28 13.27.55
Tony Vos – sax
Ben Boogaard – gitaar
Peter Mingaars – gitaar
Mary Hehuat – contrabas

 

De uitgeklede contrabas is een blikvanger, alles wat nodig is zit er op, de rest is weggelaten. Het doet geen enkele afbraak aan het geluid.
Naast stagemanagers zijn we ook vraagbaak en lopende programma-boekjes.
“Deze band zingt niet he?” vraagt een wat teleurgestelde vrouw aan mij.
“Nee helaas niet, maar de volgende wel” zeg ik meedenkend.
“Als u nu naar de Markt gaat, daar zingen ze wel, en over een uurtje terug komt, heeft u de hele tijd muziek met zang”. Ze bedankt me opgelucht.
Even later word ik aangesproken door een Israëlische vrouw, die speciaal voor dit festival is overgevlogen. Hotelletje geboekt heeft voor alle 4 de dagen. Ze heeft een vriendin in Breda wonen, dus ze vermaakt zich wel. Of ik wat tips voor haar had. Zeker!

Podium opruimen, de bandleden nog wat te drinken geven, logistiek weer helpen.
De volgende band is al gearriveerd en relaxt in het gras.
Ad is een karakteristieke man, die na een operatie nog wat kreupel loopt. Het herstel gaat hem niet snel genoeg. Zijn babbel is daarentegen wel vlot.
Ad van Meurs trio. Trio? Vreemd, tel toch echt 4 mensen op het podium….
“Speelt The Watchman vanmiddag ook nog?” vraagt een vrouw.
Wij kijken elkaar aarzelend aan. Zou dit een en dezelfde band zijn?
Geen flauw idee. In de pauze vragen we het aan de zangeres.
Ja dus, maar The Watchman heeft een grotere bezetting. We leren bij.

Ad van Meurs trio
Als je zegt dat The Watchman blues speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat The Watchman Amerikaanse folk speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat de band rockt, dan klopt dat. The Watchman laat zich niet gemakkelijk in een hokje stoppen. De muziek van The Watchman is een zoektocht naar originaliteit langs een weg vol met traditionele elementen, ‘roots’, improvisatie en liedjesschrijverij. Als er iets in de krant moet, noem het dan maar: eigentijdse rhythm & folk. In ieder geval is het muziek uit het hart, een hart dat meer twijfels dan zekerheden kent en altijd hopeloos verliefd is op het leven zelf.

De brassband Brassta la Vista staat al te popelen om de band-wissel op te vullen.
Nog even op de plaats rust en dan mogen ze los en het publiek entertainen dat volop geniet van het mooie weer, de sfeer en de muzikanten.
Ondertussen weer in- en uitladen. Drinken regelen. Podium opruimen.
We draaien er onze handen niet voor om. Van de bands alleen maar lovende kritiek omdat ze geen zorgen hebben over de instrumenten en de settijden.
Scheelt ze een hoop stress!

BJF_2820

Brassta la Vista
Scheurende solo’s, eigenzinnig eigen werk, dikke Ska, pompende brass covers van bekende nummers, energiek, hip, dynamisch en intens! Dat is waar Brassta La Vista voor staat bij hun optredens! Deze 8-koppige brassband die vooral bestaat uit oud leden van het Nationaal Jeugd Jazz Orkest, wil zich absoluut niet in een hokje laten plaatsen!
Met de kick-off die ze vorig jaar hebben beleefd, zijn er vele enthousiaste reacties gekomen op deze frisse jonge formatie, en zijn ze dus hard op weg om hun stempel te drukken in de muziekscene. De aanstekelijke mix van eigen werk en covers wordt met enthousiasme neergezet en laat het publiek geen moment stilstaan. Van ska tot pop, een feestje is het gegarandeerd!

Bezetting:
Trompet – Stefan Danckaert
Trompet – Tom Ridderbeekx
Altsax –  Donald Simoen
Tenorsax – Stan van de Wetering
Trombone – Sam Thomas
Trombone – Junior Huigen
Sousafoon – Bart van Gorp
Drums – Mitchell Damen

Ze zijn zo enthousiast bezig dat we ze bijna niet gestopt krijgen voor de volgende band.
Blijkbaar een beroemde jazz-band die Ruud en Rob kennen van vorige jazz-festivals.
Niet mijn muziek, van mij mag het wel meer rocken zeg maar, alhoewel het wel interessant is om dit eens mee te maken. Ook achter de schermen.
Het opbouwen neemt wat meer tijd in beslag, maar deze muzikanten willen alles perfect in orde hebben. Niks mis mee.
Met een zeer enthousiaste drummer (ze waren aan het dollen).

2017-05-30 20.32.24
The Syncopators
uit Australië werden in 1984 gevormd door Chris Ludowyk, die de crème de la crème aan jazztalenten van Melbourne bij elkaar plukte om de ‘Society Syncopators’ te vormen, nu bekend als ‘The Syncopators’. Binnen een paar jaar belandde de band aan de top van de Australische jazzscene. Met hun veelzijdigheid bestrijken ze een breed scala aan stijlen en materialen. Hoewel hun repertoire voortkomt uit de wortels van de traditionele jazz, spelen ze alles van oude stijl jazz, mainstream tot aan pre-rock rhythm and blues.

Tegen half  7 ebben de laatste klanken weg van het podium. Na de echte jazz mag de brassband nog even los. Dat doen ze weer met verve. Ondertussen halen wij het podium leeg, band en instrumenten in de bus van logistiek. We ruimen de banken op, halen het touw weg dat voor de afscheiding zorgt voor de tuinen van de buurtbewoners.
Ondertussen vragen we ons af hoe groot de invasie van de NAC-aanhangers in de stad is, aangezien NAC zojuist gewonnen heeft met 4 – 2.
In de verte horen we het gejuich en gelal.  Het klinkt heel dichtbij.
Als we wat later door het centrum terug lopen naar de KMA blijken alleen maar de terrasjes vol te zitten met gewoon jazz-publiek. Geen NAC-er te bekennen.
Verderop bij wat cafeetjes komen we wat verdwaalde aanhangers tegen die de overwinning al flink aan het vieren zijn.
Laatste keer op de KMA. En nee, helaas, weer niet. Was de laatste kans voorlopig en dus niet samen naar Goffertpark. Vreemd idee om hier voor t laatst te zijn, beetje als afscheid. De 4 dagen zijn omgevlogen. Krijg al een beetje heimwee gevoel……..
Voor logistiek wordt het nog een lange avond.
Ik beloof ze spontaan om volgend jaar mee te helpen. Vele handen maken licht werk.
Op naar het buffet en gezellig naborrelen met het hele team.
Volgend jaar zeker weer!

Link:
http://www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:2017-05-30 20.41.19
Stefan Ooms
Hans Koppens
Jack Sweres

Breda Jazz Festival 3/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zaterdag, alweer de derde dag van het Festival. Vandaag is het voor de verandering broeierig en loopt de temp. op tot aan de 30 graden.  Ladingen extra water wordt er geregeld voor de bands en het publiek.
Brandslang als openbare buitendouche zou een goede oplossing zijn bedenk ik, maar wijselijk besluit ik dat toch maar niet te opperen.
Vanavond heb ik binnendienst bij Jan de Bruin en zijn vrienden, het zweet loopt me bij de gedachte alleen al over mijn rug.

Vol verwachting rijd ik naar de poort van de KMA. Jammer, hij heeft geen dienst……
Samen met Jack en Stefan loop ik wat later te voet terug. Dan blijkt dat moeder natuur nog steeds de baas is over alles en iedereen. Een complete ganzen-familie ( 2 zelfs! ) steekt op hun gemak het bruggetje over waar ook het KMAverkeer gebruik van maakt. Alles en iedereen wacht tot de familie bij het einddoel is. Gras aan de andere kant is natuurlijk veel lekkerder. De vriendelijke vrouwelijke KMA-wacht vertelt enthousiast dat de ganzen daar al jaren wonen en eigenlijk bij de KMA horen. Zelfs de jongen komen steeds terug.

DSC_3086.JPG
Slechts een half uurtje heb ik om de Spunyboys te zien op het Kerkplein. Jack is ook nieuwsgierig en gaat met me mee. Bij het podium blijkt een beetje chaos te zijn. De band is gisteravond vergeten hun instrumenten in te pakken. Nu blijkt de drumkruk en contrabas foetsie te zijn. Het kost even wat moeite maar logistiek lost het goed op.
Iets later dan gepland spelen de jongens hun eerste nummer.

De Franse band The Spunyboys is opgericht in 2006. Ze doen qua uitstraling en muziek onmiddellijk denken aan de gloriejaren van de succesvolle Stray Cats uit de jaren tachtig. Dit rockabilly trio speelt in traditionele bezetting fifty’s klassiekers op een eigen herkenbare wijze, van artiesten als Carl Perkins, Eddie Cochran, Johnny Burnette, Gene Vincent en Buddy Holly. Daarnaast spelen ze ook muziek van teddyboy legendes (Crazy Cavan, the Crepes N’ Drapes) en neo-rockabilly (Stray Cats, Matchbox).
Met ook eigen songs spelen The Spunyboys een uniek, gevarieerd en uitgebreid repertoire. Hun dampende wilde energieke optreden vol show en spektakel is een must om te zien en te horen!

Artikel in de BN:
,,It’s goed. We don’t have that word in French. Goed, good. Hey, English got something alike.” Het is een van de vreemde hersenspinsels van Rémi Spunyboy, zanger van de gelijknamige rockabillyband The Spunyboys. De Franse wildebras wil maar zeggen: met het optreden op Kerkplein in Breda is niks mis.
En geef hem eens ongelijk. De driekoppige rock ’n roll-groep pakt het van alle kanten toegestroomde publiek moeiteloos in. Voor hen die even een avontuurlijk uitstapje van de jazz willen. Hij zingt, springt, krijst, klimt op een bartafel. Applaus. Energie voor tien. ,,Rock ’n roll is stil alive”, houdt de zanger het publiek voor als hij een nummer van Chuck Berry afsluit.

_DSC9712BJF2017.05.27SO (53)

De zanger weet heel goed, dat hij favoriet is bij de vrouwen, en laat dat ook duidelijk merken. Met verve maakt hij er een hele show van. Maar ik kan het van hem wel hebben. Mijn plicht roept, op naar Publieke Werken.

Jan de Bruijn presents …
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar uit het hoofd en uit het hart. Recht uit het hart. Jan de Bruijn heeft zich in al die jaren ontwikkeld tot een podiumkunstenaar die als geen ander verschillende talenten en kwaliteiten herbergt: een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel. Niet voor niets deelde hij tot nu toe podia en studio’s met Johnny Copeland, Calvin Owens, Jerry McCain, Jo Lemaire, Peter Dictus, Bløf, Eddie C Campbell, The Uptown Horns, Kaz Lux, Oscar Benton, Kees Meerman, Kees Schipper, Raymond v/h Groenewoud, Stef Bos en vele anderen.

Kaz Lux (voc)
Zijn karakteristieke stemgeluid is uit duizenden herkenbaar. Rond de eeuwwisseling werd hij door de gezamenlijke journalisten van muziektijdschrift Oor, in het kader van veertig jaar rock & roll in Nederland, verkozen tot de beste zanger van ons land. Eens te meer een bewijs dat Kaz Lux een absolute legende is in de historie van de Nederpop.
Kaz Lux vestigde zijn naam eind zestiger, begin zeventiger jaren als frontman van de fameuze rockband Brainbox. Toentertijd schreef de groep, waarvan ook meestergitarist Jan Akkerman enige tijd deel uit maakte, talloze, tijdloze hits op zijn naam. Na Brainbox heeft Kaz Lux zich voornamelijk gemanifesteerd als troubadour, eigen liedjes schrijven en solo vertolken. Daarnaast was de zanger/gitarist zo nu en dan betrokken bij tijdelijke samenwerkingsverbanden. Uit zijn hernieuwde samenwerking met Jan Akkerman is het met goud bekroonde album ‘Eli’ voortgekomen.

Walter Lavent (g)
Walter Lavent draait al heel wat jaren mee in de rockwereld in Nederland en België, en dan vooral met zijn eigen Walter Lavent Band. Er is haast geen podium te bedenken waar hij niet heeft gestaan, of geen muzikant waarmee hij niet het podium gedeeld heeft. 

Onze timing is goed en we (Jack is met me meegelopen) mogen meteen logistiek meehelpen de instrumenten uitladen en naar binnen sjouwen. Tussen het nog dinerende publiek door. Niet echt handig, vervolgens maar achter de bar langs. De mannen hebben al meteen dorst en de eigenaar Bas vraagt of ik het publiek tot half 10 wil tegen houden. Overigens is de bar in deze zaal ook dan pas open. Van lieverlee worden de stoelen en tafels opgeruimd als de eters betaald hebben. Dat gaat nog redelijk subtiel vind ik.
Mijn plekje wordt uiteindelijk een hangplek aan de bar, aangezien mijn barkruk door Jan geconfisceerd wordt. Jan doet eerst een sessie met Caz. Deze zingt het beste met een wijntje erbij. Toch wel apart, meestal staat er bier op het podium, naast water.
De zaal is inmiddels volgestroomd. Achter de bar hebben de jongens het lekker druk.
“Mag ik een biertje van je?” , hoor ik opeens naast me. Uh ja, en geef de bestelling door aan de barjongens die geamuseerd toekijken. Zo help ik de hele verdere  avond de jongens mee. Beetje bar mee schoon houden en zo.

2017-05-27 21.44.00
Pauze en gelijk lichte paniek. “Mijn versterker is er niet!” roept Walter in lichte paniek tegen mij. “Zo kan ik niet spelen!”. Mijn portofoon wint het niet van de herrie op de achtergrond. Appen werkt beter. Logistiek is er al mee bezig. Walter is lichtelijk ongeduldig en gaat zelf ook nog bellen, en dat terwijl ik naast hem sta. Mannen! Echt he…
Logistiek is onderweg en 10 minuten later kan Walter dan toch gaan spelen.
De geluidsman van 2 dagen geleden op het Kerkplein dus.
Het is weer helemaal into the blues. De sfeer zit er goed in ondanks de tropische hitte in deze zaal. Als de laatste bluesklanken nog aan het wegdeinen zijn, staat logistiek al binnen. Dat is snel, lijkt Overtoom wel. De fans en de band gaan gezellig uitgebreid kletsen. Dat is niet zo handig. Met een beetje gestuurde dwang gaan ze alsnog mee helpen afbreken. Alles weer naar het busje sjouwen.

Een van de barjongens geeft Jan een waterflesje met een roos erin waaraan een kaartje hangt. Of ik het wilde voorlezen, hij was zijn bril even kwijt. Een felicitatie omdat hij al 10 jaar clean is. Met onderaan de naam van een vrouw die hij goed kent.
Jan vertelt licht ontroerd dat hij idd al 10 jaar van de “shit” af is. Toch knap!
Afgebrand plof ik nog even aan de bar om af te koelen. Wordt er spontaan een biertje voor me neergezet. Had ik wel verdiend zegt de barman.
Half uurtje later ongerustheid op mijn foon.
“Waar ben je, we missen je?!” lees ik verbaasd.
Blijkt dat ze op de KMA op me wachten, want ik de ben de laatste die de portofoon nog in moet leveren. Daarnaast was Monique ook gewoon een beetje ongerust. Das nou lief.
Kwartiertje later meld ik me op de KMA, idd de laatste der Mohicanen..
Door naar de Keyser waar het merendeel van ons al zit. Wordt toch weer koffie voor mij aangezien ik al genoeg bier op heb.
Ene Joost is een gezellige man die op een sousafoon speelt en tijdens het Festival ook op treedt. Vanmiddag stuurde Yo een grappig  filmpje rond op de groepsapp waarin ze zijn sousafoon in pikt en hij haar achterna zit.
Opeens regent het. Even later vergezeld van veel bliksem en weinig gedonder.
Ben ik nu toch wel even blij dat ik met de Mini ben ……….

Links:
http://www.bndestem.nl/dossier-breda-jazz-festival/rock-n-roll-avontuur-met-the-spunyboys-op-breda-jazz~ae6412d8/
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Stefan Oomes (http://stefanoomes.nl)
Jack Sweres

Breda Jazz Festival 2/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Vrijdag. Het is weer bloody hot vandaag. Na een hele dag werken in de airco, valt de hitte van de buitenwereld met een klap bij je binnen zodra je naar buiten stapt. Mijn auto is een sauna. Even bijkomen in de schaduw bij mijn zusje en met een mini-bbq. Daarna weer door naar het Festival. Beetje zenuwachtig want vanavond heb ik een brassband. Geen flauw idee hoe dat moet en doet. Gaat goed komen, weet ik ook wel :-).

Die leuke meneer van de KMA staat weer bij de poort. Is druk doende met de leden van een brassband (niet de mijne) af te strepen op zijn 10 pagina’s tellende lijst. Wie er niet op staat, moet uitstappen en bij de poort wachten. Streng maar rechtvaardig. Ik krijg een korte blik van hem, en op mijn pasje, kijkt niet eens op zijn lijstwerk en ik mag door rijden. Mhhh, op deze manier gaat dat dus niks worden tussen ons. Ik heb nog een ticket over voor Guns & Roses in het Goffertpark……….. optie? Niet vergeten vannacht.

Blijkbaar ben ik toch iets te vroeg en ga mijn tijd maar nuttig besteden door bij het Spanjaardsgat te gaan kijken. Voordeel is dat je overal backstage mag.
Onze stagemanagers en geluidsmensen zijn druk bezig om alles op orde te krijgen voor het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht & Michelle Davids. De vrouwelijke solisten maken zich ook gereed. Backstage op het ponton is het niet bepaald saai.
Je vindt er o.a. een geluidsman in een hangmat, een muzikant die languit relaxt op de koffers, muzikanten die zich aan het omkleden zijn ( ik heb niet gekeken hoor ). 2017-05-26 20.51.04

2017-05-26 20.38.01

Machtig om te zien hoe efficiënt alles geregeld is en iedereen strak in het pak het podium op komt. De relaxtheid is vervangen door adrenaline en gedrevenheid.
Het eerste nummer krijg ik nog mee evenals een franse rock trio dat languit in het gras ligt mee te genieten. Een daarvan heeft een haarlok/kuif waar wel 2 spuitbussen haarlak in gaan. Ze blijken the Spunnyboys te zijn en “kuifmans” kan goed jongleren met zijn contrabas zegt onze stagemanager. Must see dus. Even kijken of dat gaat lukken.

Tegen half 10 loop ik terug naar de KMA. Michael, mijn leermeester vanaaf, is er inmiddels ook. Ook al zo’n lang eind, net als Jan gisteren. Ben ik niet gewend dat omhoog kijken als ik praat. De brassband is inmiddels ook gearriveerd, terug vanuit de stad.
De bandleider is ene Bernhard, spreekt goed Nederlands ondanks zijn engelse afkomst. Hij niet als enige blijkt, er zit nog een Nieuw-Zeelander bij, 3 Duitsers, en een Fin. Allemaal studerende of gestudeerd aan het conservatorium in Amsterdam en daar nog steeds wonend.  Onze looproute is simpel, Kerkplein en Spanjaardsgat. De pauze tussen de bandswissel opvullen en dus goede timing houden.

De Neutral Ground Brass Band bestaat uit muzikanten met verschillende nationaliteiten en verschillende muzikale achtergronden. De band is een initiatief van bandleider Bernhard Hollinger. Na een memorabel verblijf in New Orleans keerde hij terug naar Amsterdam en wilde hij zijn ervaringen delen met zijn omgeving. De Neutral Ground Brass Band creëert een eigen geluid, geïnspireerd door de muzikale traditie uit New Orleans. Een echt New Orleans’ feestje.

Op het Kerkplein moeten we even wachten. De muzikanten warmen zich op door met de trompet of ander blaasinstrument vlak tegen de kerkmuur te spelen. Door de weerkaatsing kunnen ze hun muziek horen ondanks alle herrie op de achtergrond.
Ik leer weer bij. Ze mogen. In een langzame Mars lopen ze al spelend het plein op tot vlak voor het podium. Ze hebben al gelijk animo en geven alles wat ze hebben.
Helemaal op elkaar ingespeeld en goede interactie!

2017-05-26 22.07.23
Na het optreden relaxen achter het podium, waar een paar jonge vrouwelijke fans hun adoratie aan ze kwijt moeten. Dat vonden ze niet bepaald vervelend. Iedereen voorzie ik van bier. Even met Raymon gekletst. En een slimme barman. Toen ik om een Radler vroeg hadden ze die niet. Maar hij maakte er gewoon een. Die komt er wel…

2017-05-26 23.07.39

Met dit soort momenten baal ik er van dat ik m’n spiegelreflexcamera niet bij me heb.
Toch maar weer doen, want dit zijn de byzondere foto’s voor mij.
De stagemanager heeft een pizza geregeld en deelt die heel lief met de drummer en de zanger van onze band. Ze hadden nog niet gegeten. Ik was verbaasd dat te horen…

We lopen op ons gemak naar het Spanjaardsgat. Ondertussen haal ik met mijn nagels (bij gebrek aan beter) een minisplinter uit de vinger van de drummer en krijg ik van de zanger te horen hoe ik thuis op mijn tenorsax kan oefenen. Michael weet te vertellen dat Breda af stamt van de Brede AA, zoals het water hier vroeger heette. Leermomentje.
Het is nog mudvol op Spanjaardsgat. Michael is in overleg waar en hoe we het ponton op kunnen. Uiteindelijk komen we door de massa heen, nu nog het geluid uit van de dj.
En de band gaat weer helemaal los. Ze spelen zelfs liggend op de grond.

In hun pauze pakt een redelijk dronken studente ( Rense ) de drumstok en slaat er op los terwijl haar vriendinnen uit volle borst mee zingen. Echt hilarisch. De band geniet er blijkbaar ook van en speelt uiteindelijk mee om zo subtiel de drumstokken weer terug te krijgen.  Slimme jongens.
Een manager van Spinola komt even bijpraten. Ik wist niet eens dat er dat soort managers bestonden! Niet 1 maar zelfs 3 dus als ik het goed onthouden heb.
Lijkt me wel een leuke job zo.

Tegen 1 uur is het weer gedaan met de pret. De meiden nemen met lichte tegenzin afscheid van de Brassband. Maar het is tijd om te gaan. Terug naar de KMA.
En nee, hij was er helaas niet 😦
Ook deze band bedankt ons weer voor de goede zorgen en de efficiëntie.
Wij gaan naar de Keyser voor de afterparty.
Ik weer kriskras door Breda, maar krijg het gevonden en zelfs een P-plek naast het hotel.
Jamsessie is al in volle gang. Gezellig bijkletsen met mijn “collega’s”.
“Ennuh, welke KMA meneer bedoel je? ” wordt mij gevraagd.
“Heb je zijn naambordje niet gezien?” Uhhhhhh, nee dus. Schaam me diep.
Iedereen aan het bier en de wijn. Doe voor mij maar een Latte.
Volgend jaar toch een slaapplek regelen in Breda.
Tegen half 4 kruip ik moe en weer voldaan mijn bed in….

Link:
www,bredajazzfestival.nl

Foto’s:
White Lady

Breda Jazz Festival (1/4)

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Hemelvaartsdag. Voor de meeste mensen een vrije dag of het begin van een lang weekend. Dit jaar voor mij de eerste “werk”dag als stagemanager tijdens het Festival. Echte Jazz is niet zo mijn ding, wel mijn gemeende respect voor die muzikanten. Er kwam echter een oproep voorbij en aangezien ik toch geen wilde plannen had dat weekend, was ik wel benieuwd naar het reilen en zeilen achter de schermen.

Tijdens de voorafgaande vergaderingen gaat er een wereld voor je open. Een gemêleerd gezelschap van vrijwilligers die ieder hun eigen verhaal en belevenissen hebben. Leeftijd varieert van ergens in de 20 tot ergens in de 60 en misschien nog wel ouder. Waaronder een aantal nieuwelingen en mensen die al 20 en zelfs 33 jaar meedraaien…. Festival coördinatie wordt gedaan door Roland Kompier Produkties (RKP). Daarnaast is er dus een groot team vrijwilligers bestaande uit Stagemanagers (coördinatie bij podium en loopbands) , Gastvrouwen, Logistiek (o.a. op- en afbouw podia, ophalen en wegbrengen van de bandleden en hun instrumenten), EHBO, Pr-groep, algemeen secretariaat en Piek voor de muziek (collectanten) en secretariaat. Thuisbasis van dit alles is: de KMA.

Een van de stagemanagers heeft jaren als gastvrouw gewerkt. Destijds moest het “uniform” aan vele eisen voldoen. En ze kregen zelfs klaples. “Klaples?”, vraag ik verbaasd. Blijkbaar is het voor muzikanten heel storend als mensen niet in de maat klappen. Publiek zingt en klapt dan zo enthousiast mee, dat ze niet meer in de gaten hebben dat het nogal uit het ritme gaat. Voor hen is het wel zo fijn als de mensen op de juiste maat meeklappen. Zelfs Justin Bieber onderbrak een optreden in Spanje om de mensen klaples te geven. Hij was er zo klaar mee, dat hij besloot om het maar even voor te doen….
Bij de laatste vergadering, vertelt Ron, de penningmeester, wat er zoal gevonden wordt in de collectebussen naast het bruikbare geld:

  • Koffiemunten
  • Winkelwagenmunten
  • Café munten
  • Carwashmunten
  • Festivalmunten
  • Drankmunten
  • Oude valuta
  • Een gouden tientje uit 1912
  • En zelfs een sim-card

Ron heeft er een origineel muntenalbum van gemaakt. Nog veel werk aan besteed ook. Alles eerst in die kartonnen munthouders doen. Dan die weer in de insteekhoezen. Maar het is een mooi boekwerk geworden.

Oh ja, kom ik ook nog een oude bekende tegen, die ik nog ken uit onze gezamenlijke motorperiode. We waren lid van dezelfde club. Jack, een van de fotografen en ook al jaren vrijwilliger bij het festival. Natuurlijk delen we veel herinneringen en verhalen uit die periode.

Woensdag avond kreeg ik een privérondleiding van onze teamleiders Steffen en Monique. Podia in de stad bekeken, terrasjes beoordeeld J en ook even naar de KMA. Melden in het kantoor bij de slagbomen en hopen dat je op hun lijst staat. ID laten zien, even vriendelijk lachen naar de dienstdoende heren en je mag naar binnen, ik dit keer ook zonder mijn pasje. Als we daar rond lopen komen er herinneringen bij mij naar boven drijven van lang geleden, een deja-vu. Destijds had ik nl even een vriendje ( Mr. Cage ) die was gaan studeren aan de KMA. En volgens mij was ik met hem op de KMA tijdens een piratenfeestje. Geen flauw idee of ik daar gebleven ben …. Anyway, ben hem vlak daarna uit het oog verloren. Wat zou er van hem geworden zijn? Zag hem jaren later nog wel even op tv, op het journaal, in Sarajevo met het leger.

Deze ochtend dus de laatste briefing voor de opening van het Festival om 13.00 uur met confetti-kanonnen! We dragen een zwarte polo met dit warme weer, wie dat verzonnen heeft ?! De auto-gangers mogen binnendoor naar de KMA, met parkeerkaart, maar dan moeten de paaltjes wel weg zijn in de Catharinastraat?! We kunnen nog via de brug bij de haven naar binnen, meldt logistiek. Goed geregeld! Fotoshoot van het hele team, koffie en broodjes en water. Een korte, c.q. laatste instructie van onze teamleiders. Vanwege de tropische temperaturen is er extra water geregeld en moet iedereen veel drinken, ook het publiek! Lets go, we zijn opgewonden, enthousiast en hebben er zin in. Gelukkig voor mij heb ik pas ’s avonds mijn eerste shift.

_DSC9151

Deze 47ste editie is tevens de 100ste verjaardag van de eerste Jazzplaat getiteld: “Livery Stable Blues”. Daarom een reden te meer om dit Festival te bezoeken ondanks de tropische temperaturen. Zo dachten er velen over. Ook ’s avonds is het nog behoorlijk druk. Mijn leermeester is Jan, die zoiets heeft van “ik vertel hoe het moet, jij doet de uitvoering”. Duidelijk. Kerkpein is van de rock en blues. Een festivalletje in een festival. Als stagemanager zorgen we voor de drankvoorziening, houden we de set tijden in de gaten, afbouwen en opbouwen van het podium, sjouwen met de instrumenten etc. Jan is druk bezig met podium op te ruimen voor onze volgende band: Monti Amundsen. Bestaande uit Big Monti uit de USA en de rest bekende Nederlanders. Ze repeteren maar 1x per jaar, een dag voor het eerste optreden van een tournee. Kun je nagaan hoe goed die muzikanten zijn en op elkaar ingespeeld!

Monti Amundson wordt door de meeste mensen Big Monti genoemd. Niet alleen vanwege zijn verschijning, maar ook vanwege zijn talent en aanwezigheid. Als Big Monti het podium betreedt, weet je zeker dat je meer gaat zien dan gebruikelijke uitgebreide gitaarsolo’s. Hij heeft zijn eigen stijl, die hij als volgt uitlegt: “I’m a blues guitar player in a band that plays rock & roll.” De blues van Big Monti komt recht uit zijn hart en snijdt door je ziel. Fan-tas-tisch!

2017-05-30 12.08.07

Even vragen wat ze willen drinken. Busje uitladen en inladen. Die jongens en meisjes van logistiek moeten best wel veel sjouwen bedenk ik ter plekke. Respect hoor. Ondertussen publiek van de sluiproute houden en bordje van de band wisselen. Snel en efficiënt. De booker is ook aanwezig, wat mij enigszins verbaast. Het is zijn broodwinning, legt hij uit. Je weet maar nooit of je nieuwe contacten kunt leggen. Om 8 uur stipt begint de band. Wij hebben even rust. Tenminste als je vervolgens niet herkend wordt door diverse vrienden en een overweldigende knuffel krijgt van je surrogaat dochter, Verena genaamd. De geluidsman komt me vaag bekend voor. Waar ken ik die man toch van? Pas 2 dagen later valt het kwartje als ik hem in de hoedanigheid van bekende gitarist tegen kom…
De settijden zijn 3 kwartier, kwartier pauze en dan nog een uurtje. Als je een goede interactie met de bandleider hebt, dan houden ze zich daar wel aan. Het moet echt op uur en tijd, anders kom je in tijdnood met logistiek en de volgende band.

De eigenaar van café de Bruine Pij (Raymon dacht ik) komt even kijken of het allemaal loopt en vraagt bezorgd of wij het wel naar onze zin hebben. Bijzonder maar wel heel attent. NAC speelt en wint ondertussen met 1-0. Hebben we nog een feestje te vieren. Ik heb ruzie met mijn oortje en portofoon. Kan ik na wat hulp van de aardige beveiligingsman eindelijk de logistiek oproepen voor extra drinkwater.

Stipt 10 uur stopt de band, iedereen voor zien van bier, afbreken, logistiek is er al met de nieuwe band. In een uur tijd met alles gedaan en geregeld zijn. Ik stel me voor aan Deborah van de Strange Brew. Ze vindt het erg fijn als ik de tijden aan geef en de drank regel. Een lief en innemend persoon. Jan moet zijn trein halen en ik sta er nu alleen voor.

Het zijn zeker geen onbekenden, dit stel muzikanten bij elkaar! Peter van Dorst (gitaar), Chrétien mens (drums) en Deborah ‘de Baskabouter’ Jacobs. Alweer meer dan vijftien geleden maakten ze in het 5-koppige My Generation furore met de hele rockopera Tommy. Daarna gingen ze onder diverse namen verder als bluespowertrio, sinds kort als Strange Brew, naar het gelijknamige nummer van Cream. ’t Is wel een stel bij elkaar, deze ietwat eigenzinnige muzikanten. Zo is daar een mooi voorbeeld van bedrieglijke schijn: de ingetogen Peter, die zijn gitaar laat spreken, dynamisch en met een schitterende sound, gesteund door het stevige, down to earth drumwerk van Chrétien. Dan hebben we een soort curiosum met hersenhelft-teisterende dubbelfunctie: Deborah, misschien wel de kleinste bassist van Breda, met een enorm stembereik en het allerbelangrijkste – wat ze ook zingt – heel veel ziel. Speciale gast voor deze gelegenheid is toetsenist Pieter van Bogaert, een zeer goede bekende in de blueswereld, met een indrukwekkende cv en dito spel op piano en Hammond. 

Bezetting:
Deborah Jacobs – bas & zang
Peter van Dorst – gitaar & zang
Chrétien Mens – drums
Special guest: Pieter van Bogaert – toetsen

2017-05-30 12.07.57

Het “symbolische dak gaat er helemaal af op het Kerkplein. Het plein staat helemaal vol en voor het podium gaan de voetjes van de vloer. Bij jong en oud. De middenmoot houdt het bij wat bewegen op de standplaats. Mooi om te zien dat de oudjes alle danspassen feilloos weten uit te voeren. Om 1 uur en na een kleine toegift is het helaas al weer voorbij. Ook deze bandleden voorzie ik van bier. Dat hebben ze wel verdiend. Podium leeg halen en opruimen. Logistiek meehelpen. Ondertussen wordt het plein helemaal schoon geveegd. Letterlijk en figuurlijk. Werkt toch wel efficiënt. Vindt Raymon ook. De nachtwaker op het Kerkpein waakt dus echt de hele nacht tot ’s morgen 10 uur. Hij heeft geen radio, stoel helemaal niks. Doet dit al 11 jaar. Respect hoor. Zoals hij zelf zegt, het is makkelijk verdienen zo.

Om half 2 loop ik terug naar de KMA. Eerst even melden op hun kantoortje. Dit keer trekt een van de mannen (zijn altijd met 2) mijn aandacht. Vraag me niet waarom. Maar ik word getriggerd. Hij checkt mijn pas en ik mag zo doorlopen. Druk bezig met zijn werk dus….. Bij het secretariaat lever ik mijn portofoon in. “Ga je nog naar de Keyser?” vragen ze. Helaas, mag morgen de hele dag werken. Met Mini laveer ik in de binnenstad tussen de dronken mensen door. M’n eerste dag zit erop, moe maar voldaan. Heb zin in de rest!

Links:
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Ado Schellekens
Jack Sweres

No Go

Gisteren, zondag 17 augustus, had eigenlijk de zoveelste gezellige Harleydag Breda moeten zijn, de vierde No Harleydag Breda, en uiteindelijk werd het een No No Harleydag. Ik ga er verder ook niet over uitwijden, er is al genoeg over gepubliceerd in de social media.
Het bestuur van de Stichting Harleydag Breda heeft destijds niet voor niets er een punt achter gezet na zoveel jaar. Geheel in strijd met de redenering van de gemeente om nu de No Harleydag te verbieden. Vanwege de intimidatie van de hesjes…… Hooligans bijvoorbeeld, dragen geen hesjes, maar hun uiterlijk vertoon kan ook “intimiderend” overkomen. Daarnaast kost een voetbalwedstrijd aan vernielingen meer dan het “beveiligen” van de No Harleydag. En wat denk van je van al die agentjes die rond lopen, rijden en vliegen? Toch ook intimiderend? Als je het heel zwart/wit bekijkt, is het gewoon discriminatie wat hier gebeurt.

De dag begon al grijs en grauw. Niks gezelligs aan. Voor ’s middags flinke regenbuien voorspeld. Eigenlijk niet eens motorweer. Maar ja, toch die No Harleydag, en eventueel naar Good Fellas in Rotjeknor. Vriendin ziek. Fotos van dranghekken om een hermetisch afgesloten binnenstad gaan rond. Parkeerverbod, alleen op de daarvoor bestemde plaatsen. Vreemde situaties. Man die zijn hond wil uitlaten op hondenuitlaatveld, moet achter het hek blijven, zijn hond er onder door, en dan maar hopen dat die hond luistert en ook terug komt.
2014-08-18 22.45.32De protestrit vanuit Parkzicht (vorig jaar 600 motoren, was heel gezellig en mooie binnenkomst bij Pruine Pij) was nu 300 motoren lang, onder politietoezicht in groepjes. Naar café Knooppunt in Galder en weer terug naar Parkzicht. Een aantal rijden door naar Rotjeknor en trotseren de regen. Anderen gaan naar huis en komen met auto terug naar de stad, of helemaal niet. Met als achterliggende gedacht dat de gemeente nu voor niets zoveel uiterlijk machtsvertoon heeft ingezet. Zouden die agenten er zelf wel zo blij mee zijn met deze hele gang van zaken? Met de auto naar een motor-event is voor mij geen optie. Beetje als de 4-daagse lopen op de fiets. Okay, je zit wel warm en droog, maar dan nog. Dus geen Rotjeknor.
En ook vanwege mijn verplichtingen besluit ik om met de Sisters mee te rijden. Gewoon voor het idee. We wachten de buien af en rijden rond half 3 naar Breda. Er is zoals verwacht weinig te doen. Motoren geparkeerd, buiten de hekken, wel op de stoep. Bij de Bruine Pij is het al gezellig, leuk bandje, terras begint op te drogen. Zo te zien allemaal motorrijders, maar nu zonder. Goed bandje en aantal bekenden. Ik hoor dat Don Stephano zijn rondje door de stad ook weer gemaakt heeft. Hij is natuurlijk gepakt en er met een boete en flinke waarschuwing vanaf gekomen. Tenminste dat is wat ik gehoord heb……. Er zijn ook al wat bikers bekeurd voor fout parkeren……
2014-08-18 19.19.14 (2)Als ik zo rond kijk, denk ik aan de glorietijden van de Harleydag Breda. Wat een schril contrast met nu. Was altijd een goede sfeer. Nooit iets gebeurd. Ligt natuurlijk ook wel een beetje aan het weer nu. Maar toch. Zelfs in Milaan mogen ze een Harley event organiseren in de stad. En daar is de Polizia toch niet mis. Maar het kan daar dus wel en in Breda niet. Volgend jaar maar naar Milaan dan? Of wat New School voorstelde op fb. App maken met de naam “Memory Harleydag Breda”, ritjes organiseren en er voor zorgen dat de parkeerplaatsen vol staan met motoren. Moet je wel buiten de stad parkeren. Hebben ze er meer last van. Kunnen er geen auto’s parkeren ivm de koopzondag. Zit wat in! Was voor deze zondag ook wel een goede statement geweest. Overigens in Rotjeknor gaat het toch ook gewoon door? Open event, diverse pluimage aan motorrijders. Standjes en bandjes. Helemaal niks aan de hand, behalve dan het hemelwater wat regelmatig rijkelijk vloeit.
2014-08-17 15.01.09Nog even naar de Catch waar de Mannen van Maandag zo gaan spelen. Stuk voor stuk goede muzikanten. Ik kan helaas niet al te lang blijven, maar probeer toch een paar nummers mee te pikken. Daar is het ook al goed druk. Veel trouwe aanhang. Even bijpraten met de Mannen natuurlijk. De band heeft op maandag rustdag, vandaar de naam denk ik …. Helaas wordt het te laat. Verplichting roept voor Annie en mij. De rest is inmiddels al weer naar huis. Of we nog even met de motoren door de straat rijden nu de hekken weg zijn. Annie en ik kijken elkaar aan. Natuurlijk zijn we daarvoor in, mits er geen agentjes in de weg lopen. Ze staan er nog, geen wielklem, geen bon. Mazzeltje. Even later rijden we inderdaad triomfantelijk door de straat, langs de Catch. We worden beloond met luid gejuich. En ja, was even kicken. De stad uit en op weg naar huis. De weg is nog nat en glad. Mijn achterband glipt weer een keer weg. Dus nog rustiger rijden. Annie uitgezwaaid, ik rij door naar de Maasroute. Rem rustig af voor stoplicht en kus vervolgens samen met Snake het asvalt. Zoen toch liever een vent, en jammer dat asfalt niet mee geeft ….. Schade valt mee, Snake overeind geholpen, ik kan staan. Mijn helpers bedankt. Komt er net een Sister aangereden. Heeft zo moeten zijn. Snake gestart en vervolgens bij haar thuis geparkeerd. ’s Avonds met 2 ijszakken bij mijn moeder gezeten. En alles laten bezinken …….

De huisarts had zijn vonnis snel klaar. Mijn onderbeen is helemaal beurs. Heel opbeurend dat de pijn nog 2 dagen erger wordt en pas dan zakt. Ik was er nog wel een paar weken zoet mee. Verder had ik geen ernstige of enge dingen. Pfffft, opluchting. Ook niks gekneusd. Alle spieren en pezen zitten nog vast, botten zijn heel. En nee, hij heeft helaas geen medicijn voor de deuk in mijn ego, die moet ik zelf maar uitdeuken. Vannacht heb ik al alle hoeken van mijn bed gezien, dus de komende 2 nachten kan ik mn lol op. Dat was stoer, werd mij vandaag gezegd. Nou, ik vind er niks stoers aan.

Wel  jammer dat ik het optreden van de Mannen heb moeten missen. Was blijkbaar een goed optreden, volle bak, veel animo van het publiek en veel beter dan de vorige keer. Nieuwe optredens gepland. Mooi voor ze.
Anyway, diverse politieke partijen gaan vragen stellen over de oplossing van deze zondag. De energie en geld dat dit gekost heeft, had beter gestoken kunnen worden in een manier om de Harleydag wel door te laten gaan. Aldus Partij BOB. De VVD is benieuwd naar de signalen die er zijn geweest dat het fout zou lopen, die deze aanpak rechtvaardigen. Wij zetten vraagtekens bij dit machtsvertoon. En niet alleen de VVD denk ik zo. Als de mensen dan zo graag een Harleydag Breda terug willen, zou ik willen voorstellen: ga om de tafel zitten, stel een plan de campagne op, maak een draaiboek en vraag een vergunning aan. Verander de naam in Breda American Day. Want zoals het “vroeger” was, wordt het toch niet meer en dat moet je ook niet willen. Tijd voor wat nieuws, hetzelfde maar dan in een ander “jasje” .
Benieuwd wie het voortouw gaat nemen ……….

Bronnen:
http://www.bredavandaag.nl/nieuws/2010-10-27/integrale-verklaring-bestuur-harley-dag-breda
http://dutchbikers.wordpress.com/2014/08/17/de-schande-van-breda/

No Harley Dag 2013

Sinds 1989 laten ronkende motoren hun decibellen door de Bredase binnenstad rollen. In het centrum van de stad was die dag 22 jaar lang de immens populaire Harleydag. Drie jaar geleden gooide de organisatie de handdoek in de ring. De goede sfeer zou worden aangetast door de strenge veiligheidseisen van de gemeente, luidde de motivatie. Aldus een artikel in BN De Stem.

Voor ons en menig andere Harley/Motorrijder was dit geen reden om Breda op de derde zondag in augustus te mijden. Wij en zovelen met ons weten dat op 18 augustus Breda in het teken staat van de derde No Harleydag. Op facebook circuleren de T-shirts, kroegen die bandjes hebben geregeld en de protestrit (11.45 uur verzamelen bij café Parkzicht).

No Harley Dag Shirt

No Harley Dag Shirt

Het weer werkte in eerste instantie niet echt mee. Om 8 uur: regen. Om 9 uur: regen. Om 10 uur: regen wordt nadruppen. We gaan!
Snel ontbijtje naar binnen gewerkt, Shirt even uitdiepen voor de sexy look, Snake van stal gehaald en op weg naar Co.
Toch nog een paar druppels gevangen onderweg, maar ik arriveer redelijk droog.
Na een paar keer kick starten krijgt Co dan toch zijn caféracer aan de praat.
En ja hoor, we zijn bijna bij de Mac of een flinke bui ontlaadt zich van de nattigheid.
Snel parkeren en schuilen, wat de andere 3 ook al doen.
Even koffie, en bui afwachten. Jan is al een beetje pissed.
Onderweg vanuit den Bels heeft ie ook al een bui te pakken gehad.
Spijkerbroek zeiknat, hij heeft zelfs niet eens een regenbroek…….
Leon is nog druk bezig met wakker worden. Heeft een zware nacht achter de rug.
Nee, niet van een feestje, maar hun dochtertje hield hem uit zijn slaap.

Tegen half 12 wordt het dan echt droog, we gaan ervoor.
Bij Parkzicht is het droog en al erg druk. Zelfs de zon komt er voorzichtig door.
Dat komt helemaal goed vandaag!
Ook trikers, Honda(Harley)s, Yamaha(Harley)s, MotoGuzzi’s rijden zo te zienmee.
Gezellige boel. Politie is ook aanwezig, maar vinden het ook wel gezellig zo.
The Viking komt me begroeten en vertelt subtiel dat de versterkinstroepen (politie) de rit gaat begeleiden, anders had hij hun motoren verbouwd.
Toch mooi dat iedereen hart heeft voor deze No-Harley-Dag.
Omroep Brabant is er ook als de kippen bij …….

Parkzicht

Parkzicht

Een oudere man met de fiets aan de hand, komt een beetje verbaasd/nieuwsgierig bij ons informeren. Het is toch geen Harleydag? vraag ie. Nee klopt precies, zegt Theo die ook mee rijdt met zijn zelfgebouwde bobber.
De man is een beetje van de wijs. Andere jaren was het toch wel altijd Harleydag, vraagt ie. Jaha, maar daarom is het nu geen-Harleydag. Wat wij dan gingen doen? Protestrit rijden. Mijn zoon rijdt ook motor en die is er niet, ik ga hem meteen bellen , zegt ie. Zoonlief vertelt hem vervolgens dat hij aan het sleutelen is aan zijn motor (wij kunnen het gesprek helemaal volgen……). Pa zegt dat ie zo snel mogelijk maar de stad moet komen want het is nu “geen-Harleydag”. Zoonlief zegt natuurlijk braaf ja, want pa hangt tevreden op.
Hij heeft het toch maar even geregeld…..

Half uur later dan gepland rijden we weg. Ik weet niet eens wie voorop rijd.
We mengen ons in de stoet motoren, ik denk toch wel zeker 300 of zo.
Dit mogen we door rood rijden, althans we doen het gewoon.
De stoet blijft een stoet, valt niet uit elkaar, op kruispunten krijgen we netjes voorrang.
Wel relaxed rijden zo. Binnendoor naar Dorst, om een andere groep op te halen, waar een kermis ons pad belemmert.
Omdraaien, bikes parkeren en een half relaxen in het gras.
Een stoer hdpk paard stapt heel ontspannen langs de motoren alsof ze dat dagelijks ziet en doet. Mooi gezicht.

HDPK paard

HDPK paard

Leon moet ons helaas verlaten om het thuisfront te helpen.
Opeens komt er weer beweging in de hele groep.
Als we weg rijden zijn we een flink stuk langer geworden.
Aantal wordt schatten, 500 ?
Binnendoor trug naar Breda en via de haven rijden we om 2 uur de stad in.
Hoop bekijks, veel mensen, weinig polisie, en natuurlijk fotografen en filmers.
Geeft toch wel weer een geweldige adrenaline-kick!

Motoren parkeren en goed verankeren en we lopen terug naar de Bruine Pij.
Daar zit de sfeer al goed in en speelt een leuke band.
Tuurlijk is het er keidruk, maar das juist geweldig.
Triker Sjaak is er ook met zijn V8 en vrouw. Hij heeft me zelfs gefilmd.
Aan de non-beer vandaag, we horen in de wandelgangen dat er veel controles zijn buiten de stad en al enkele bikers zijn bekeurd.
Tsja, als ze het niet kunnen verdienen met het door “rood” rijden, dan blijkbaar zo ……
Afijn, natuurlijk veel bekenden, veel verhalen over “vroeger” van de echter Harleydag, lekker zonnetje erbij, wat hebben we het toch weer slecht.
Oh ja, ik vergeet bijna onze Don Stephano die weer in vol ornaat en met veel kabaal duidelijk aanwezig is!

Don Stephano

Don Stephano

Ook mijn  T-shirt gaat zelfs close-up op de foto.
En Snake staat bij een man op zijn rug. Gekocht in de USA vertelt ie.
Mh een keer internet afspeuren dus voor een vrouwelijke variant.
Shirt bedoel ik dus ……..
Het blijft gezellig tot in de late avond.
Maar ik zet Snake tegen 9 toch maar moe en voldaan op stal.
Dit moeten we vaker doen of gewoon blijven doen.
Statement is weer gemaakt en zo ongedwongen en relaxt kan een niet georganiseerde Harleydag dus zijn!

Ladies kastelenrit

Belofte maakt schuld, dus ik ging vandaag meerijden met de ladiesrit van Hanneke. Na de vele sombere dagen van de afgelopen is zo’n zonnige zondag een welkome afleiding.
Op tijd eruit. Het was nog wat fris, maar de zon begon al door te breken.
Spullen in de Mini waar na een paar meter het waarschuwingslampje van de bandenspanning gaat branden. Nee he, die bout in mijn voorwiel is nu door. Even opgezocht in het Mini-boekje. Gelukkig ik mag er nog 250 km mee rijden, maar niet harder dan 80 km/h. Snake is er klaar voor en heeft er zin in, mooi ik ook.

Tegen 10 arriveer ik bij de Kogelvanger waar ik  zo te zien zeker niet de eerste lady ben. Slechts 2 nieuwe gezichten. En er is een hond, Kyra, een Berner-Senner, 2 jaar en hartsikke lief. Ik was meteen verkocht. Ze gaat meerijden in de de auto met Simone en Jack. Eerst koffie/thee met appelgebak. Op de valreep komt Ramona met in haar kielzog Simone en Sigrid. Simone was weer toe aan een ritje met de ladies na weken van alleen maar hard werken in haar zaak in Amsterdam en heeft haar medewerkster meegenomen.

Een half uur later dan gepland vertrekken we met 28 motoren. Natuurlijk langs ons eigen kasteel “Bouvigne”. Vervolgens binnendoor naar “Kasteeltje Huize Limburg” in Oosterhout. Met z’n allen op het pontje naar Dussen, wat met een beetje wringen net paste. Iedere keer als ik bij dit pontje sta te wachten krijg ik een de-ja-vu van de “naakte dekzwabberaar” die ik helaas niet meer gezien heb hier.
Bij het kasteeltje van Dussen wachten Simone en Jack ons op met koffie/thee en gevulde koeken. Natuurlijk even knuffelen met Kyra die dat helemaal niet erg vindt.

Via Heusden rijden we naar Elshout en Haarsteeg waar we verbaasd nagestaard worden Zoveel vrouwen bij elkaar hebben ze wel eens gezien, maar niet allemaal op een Harley!
Deze contreien zijn bekend terrein voor mij. Toch weer leuk om even terug te zijn en ik vergaap me aan de luxe huizen en boerderijen die er verrezen zijn.  De poort van “kasteel Onzenoort” bij Nieuwkuijk is dicht dus rijden we door. Via Cromvoirt naar Vught waar we bij “kasteel Maurick” een foto zouden maken. Maar Hanneke moet na het spoor een andere weg nemen vanwege een aflsuiting en haar Garmin slaat het  kasteel over. Dus wij ook. Door Den Bosch langs het kanaal naar Dinther. Onderweg merkte ik al dat de groep gehalveerd was en hoopte dat alle weggezette mensen zouden blijven staan.
Rond 1 arriveren we met slecht 12 ladies bij de lunchstop “Dinthers Eethuis”.
Na een hoop heen en weer gebel blijken 17 ladies bij het kasteel Maurick te staan? Waarschijnlijk is er een wegzetster niet blijven wachten. Gaat Simone Sigrid oppikken in Den Bosch en Esther vangen we in Dinther op. Inmiddels staat er ook nog een file door net gebeurd ongeluk. Een voetganger die geschept is en bovenop een auto kwam horen we later.
Na zo’n kleine 2 uur zijn we compleet en kunnen we eindelijk aan tafel schuiven.
In die 2 uur heeft een journalist/fotograaf genaamd Peter ons bezig gehouden met allerlei vragen, interviews en fotoshoots voor het blad Pro-Motor. Hij blijkt ook een Faak-ganger te zijn en rijdt testmotoren om daar artikelen over te schrijven. We hebben het nog even over de ladies. Ik vertel over een vriendin van mij die rijdt als een vent. Vertelt die Peter dat zijn examinator destijds zei dat hij reed als een “oud wijf”. Die kende ik nog niet…

Na de goedeverzorgde lunch vertrekken we om half 4 voor het 2de gedeelte. Door de oponthoud  vertrekken een aantal ladies rechtstreeks naar huis. Met ongeveer de helft rijden we door naar Moergestel, Biezen-Mortel, en even een rondje langs het kasteel “Stepelen” in Boxtel. Voor mij 1 van de mooiste tot nu toe. Onderweg steken voorbijgangers regelmatig hun duim naar ons omhoog. Of blijven verbaasd staan kijken. Girl-power!
Net na 5 komen we mer 12 ladies aan bij “Huize Rustoord” in Esbeek op landgoed Utrecht. Een charmante eetgelegenheid wat vol staat met allerlei kunstvoorwerpen en je kunt er niet al te duur, maar lekker eten. Wij houden het bij een drankje.
Kyra is er ook weer bij en komt lekker naast me liggen. Ze doet me aan Sam denken.
Voor mij een dierbare herinnering.

Tegen 6 rijden we huiswaarts over de snelweg.
Een uurtje later zet ik Snake weer op stal met zo’n 214 km op de teller.
Het was onverwachts een enerverend, maar gezellig dagje geworden.
En daar werkte de zon ook goed aan mee!

Een enerverend weekend

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar dit weekend kwam mijn vriendin Dree dan toch naar Breda, op de motor. De hele vrijdag-avond lekker bijgekletst en samen 1,5 fles rose prosecco leeggemaakt.

Zaterdagmorgen vroeg eruit. Onze club had nl vrijwilligers opgeroepen die camera-geil waren en mee wilden doen aan een foto-shoot in Baarlo, kasteel de Berck. Vorig jaar hebben we daar nl een MidSummerparty gehad en dat was zo goed bevallen dat we in 2012 op dit terrein een “Chapter meets Chapters” gaan organiseren.
En die fotoshoot is nodig voor de flyer en de promotiefilm.

Eerst even Snake ophalen en door naar De Kogelvanger. De zon schijn voor het eerst weer, dus dat was weer lekker. In totaal komen er 21 motoren met hun berijders opdagen. Onze Ton gaat zelfs mee en klimt bij ROb Z achterop. Ene Herman van het Deltachapter rijdt mee, met zijn hond Anna in de tanktas. Anna heeft zelfs een leren bikersvest aan. Herman vertelt dat Anna er al heel wat kms op heeft zitten. Het is een soort Sheeba hondje. Om 10 uur rijden we over de snelweg naar Baarlo waar we 1,5 uur later aankomen bij een zonnig kasteel. Luidruchtig maken we kenbaar dat we gearriveerd zijn. Het foto-team staat al klaar. Rick Stadhouders is de fotograaf en zijn vader Eric, is zijn assistent. We moeten eerst even proef rijden door de ingang zodat alles ingesteld kan worden. Nieuwgierige wandelaars en fietsers blijven staan om onze gade te slaan. We hebben publiek! Daarna eerst een goede lunch ter plekke met kroket en goulashsoep voor maar 6 eurries.  Buiten op het terras natuurlijk. Anna krijgt een parasol boven zich voor de zon. Het is een apart gezicht.

Vervolgens weer aan het werk en een paar keer op en neer rijden. Zonder helm en jas dus.
Leo tovert een pruik uit zijn tas en is weer even Leontien. Een vrouw met veel haar….
Daarna moeten we in de bar laten zien hoe gezellig het is onder het genot van een drankje. Jack Sverus ontpopt zich als een goede barman en tapt de pilsjes.
Bij navraag blijk hij dat in dienst geleerd te hebben. Hij vertelt dat de foef is dat je moet doorschenken. De meesten durven dat niet en dan krijg je alleen maar schuim.
Hetzelfde doen we nog bij een bar in de kelder. Daarna nog een shoot op het binnenplein. De zon schijn inmiddels ongenadig en we zweten onze kleren uit.
Om 3 uur starten we de motoren weer en gaan over de snelweg terug naar huis.
Met een kleine delegatie doen we nog een afzakkertje op het terras bij de Kogelvanger.
Om half 6 haal ik Dree uit een diep gesprek, want we hebben nog het een en ander te doen.
Verbaasd kijkt ze me aan. Ik zeg dat we nog een kadootje voor haar moeten ophalen.
Dat vond ze toch wel leuk.

Om half  7 zitten we opgedirkt in mijn Mini, want daarna gaan we stappen. Dacht ze….
Even later zijn we in Terheijden. De moderne Sarahpop staat al buiten te wachten.
Dat vond ze al erg leuk. Even foto’s maken. Daarna naar binnen en Moos begroeten. Denkt ze….En opeens komen haar vrienden uit de bijkeuken tevoorschijn en zingen voor haar. Dree is helemaal ontdaan en blij verrast. De surprise-party is gelukt! De spanning valt van me af, want ik was de hele dag o zo bang om iets te verraden.
Het wordt een gezellige avond en ik slip even weg om rustig te worden. Op een bankje aan de Mark, bekijk ik op mijn gemak de sterrenhemel en geniet van het rustgevende geluid van het water.  Ik voel me thuis en mijn hart wordt rustiger.
Dree straalt nog als we om half 1 terug rijden. Dit was het grootste kado wat ze ooit heeft gehad. Mooi, dat was de bedoeling ook!

Zondagmorgen weer vroeg er uit. Maar nu voor een goed doel. De niet-Harleydag in Breda.
Om half 10 arriveren we om aan te schuiven voor het ontbijt. Er staan al een flink aantal motoren. Uiteindelijk worden er 104 motoren geteld. Mooie opkomst. Ton doet weer zijn gebruikelijke speech. Ondertussen komen 2 nieuwsgierige motoragenten vragen wat we gaan doen. Een ritje maken! Dus niet naar Breda binnenstad. Nee! Ze wensen ons een fijne dag en vertrekken weer. In groepjes van 5 rijden we weg. Op weg langs een fotograaf die ons liggend op de grond in een bocht probeert vast te leggen. Daarna verzamelen aan einde van de weg. Een groep van 30 motoren vindt het te lang duren, haakt af en doen een eigen rit. Willem leidt ons zo’n kleine 100 km door de omgeving van Breda. Mensen juichen ons enthousiast toe. Goed initiatief die niet Halreydag! Mooi is dat. Een buizerd slaat ons rustig gade  vanaf een verkeersbord vrij dicht langs de weg. Een Dobberman pincher doet dat vanaf een hoge zandberg bij een boerderij……

Om half zijn we weer terug. Even wat drinken en dan op naar het Centrum. Bij de haven (oude ingang Harleydag) worden we enthousiast onthaald en kunnen zo de binnenstad in en zelfs op de Markt parkeren. Politie loopt duidelijk aanwezig rond, maar doet niks. Idem dito voor de politie te paard. Er lopen een aantal fotografen rond, zelfs 2 filmploegen. Terrassen zitten vol met nieuwgierige mensen. Het enige wat ontbreekt is de muziek. De enige attraktie is onze Stefano, die weer volle aandacht trekt en denkt dat hij een motor-engel is. Zelfs aandacht van de burgemeester die net een interviewtje weg geeft.
We blijven 2 uurtjes op het terras hangen om af te koelen van de hitte, onze dorst te lessen en om “aapjes” te kijken. Onze statement is gezet, maar die van de politie ook.
Rond 5 gaan we op huis aan. Natuurlijk dwars door het publiek en ik heb Stefano nog even op mijn voorwiel. Hij heeft nu een voordeel. De politie kent hem.
We schuiven later aan bij de tafel van vrienden in Oosterhout. Wat is het eten en leven toch goed op zo’n avond.
Afscheid van Dree, Snake op stal en het weekend is jammer genoeg weer voorbij!