BJF

BJF 49ste editie, za 1 juni

2019-04-24 15.17.19 Zaterdag 1 juni 2019

Vandaag mag ik eerst invallen op het nieuwe podium bij het Nassau hotel wegens een zieke. Het was even zoeken, en een weg vinden tussen de festivalgangers, maar dan arriveer bij een modern hotel, in een wat afgelegen stadsgedeelte waar ik nooit kom. Goed verstopt zeg maar. Johan heeft zich genesteld in de schaduw van een boom naast het podium. Ook hij moest invallen als “vliegende kiep” zijnde. De zon schijnt in volle kracht en ik ben blij dat het een grote boom is zodat ik naast Johan kan zitten. Een ouder echtpaar wijst ons op een telefoon die in het zicht ligt op de motor die achter het podium geparkeerd staat. Johan loopt met ze en verhuist de gsm naar een vakje in de kuip. Hopelijk begrijpt de eigenaar deze “hint”.

Het is tijd voor de bandwissel. Podium leeg maken en weer vol zetten met instrumenten van de volgende Engelse band. “Can we have some beer and a lot of water please?” Natuurlijk kan dat en ik bedenk dat volgend jaar dit podium aan de andere kant van het plein weggezet zou moet worden aangezien de band nu pal in de zon zit zonder enige schaduw. “ Excuse me, but could you also arrange some chairs which do not bend over”. Na wat gebarentaal begrijp ik hem. In de klapstoelen die er nu staan, schuiven ze naar achteren. Da’s niet handig met hun instrumenten. Het hotel kan gelukkig wat regelen. Mijn stekje verhuis ik naar de andere zijkant van het podium aangezien de zon het gewonnen heeft van de schaduw en ik bijna op kookpunt ben. Johan is inmiddels gaan eten en ik bekijk nieuwsgierig het publiek en het restaurant dat de aparte naam: “Liefdegesticht” heeft. Het is de culinaire hotspot van Nederland laat ik mij vertellen.

2019-06-01 16.49.25 HDR

Een echtpaar met duo-campingstoel installeert zich voor het podium. Daarnaast neemt een gezette man plaats die zonnig gekleed is: helemaal in het geel en relaxt onderuit zakt. Tussen de mensen ontwaar ik een t-shirt met de toepasselijke en originele tekst: “Mein erstes Wort ist Jazz”, gedragen door een 40+ er. Babies in een hangzak of in een kinderwagen voorzien van oorbeschermers.
Grappig gezicht die kleintjes zo. De piano is inmiddels gestemd door onze BJF-pianoman en de band kan gaan aftrappen. Het pleintje is inmiddels weer volgestroomd met jazzliefhebbers die speciaal voor deze “Vitality Five” gekomen zijn.
De heren leerden elkaar in 2015 in een informele sfeer kennen, en zijn uitgegroeid tot een all-star kwintet dat zich specialiseert in de authentieke jazz uit de jaren ‘20. Met een liefde voor de opzwepende ‘hot stomps’, zijn de vijf geïnspireerd door de muziek van de California Ramblers, Jelly Roll Morton’s Red Hot Peppers en vele anderen. De Vitality Five bestaat uit vijf sensationele virtuozen uit Engeland, Amerika en Australië. Sinds hun oprichting zijn ze op verschillende festivals verschenen en hebben ze door heel Europa gereisd, live opgetreden voor BBC Radio Three en hebben ze al twee albums opgenomen.

2019-06-01 17.43.57 HDR.jpg

Als je er van houdt is het best leuke muziek. Vakmensen zijn het, ondanks de hitte blijven ze professioneel en spelen koel hun swingende repertoir. Totdat ik een kudde schapen hoor. Vreemd, dwars door de muziek heen. Nieuwsgierig ga ik toch eens voor het podium kijken. Tot mijn verbazing en hilariteit van het publiek, voeren ze een schapen-nummer op. En jawel, de muzikanten blaten tussen het spelen door. Echt, dit is wel heel uniek om te zien en te horen! Zou het over een schaapskudde gaan? 😉. Johan is terug en ik mag nu aan tafel aanschuiven na eerst langs het heerlijke buffet te zijn gelopen en lekkere dingen opgeschept te hebben. Gezellig met wat collega’s bijkletsen. Als ik terug loop tref ik een echtpaar dat net hun fietsen komt ophalen. Ze hebben de hele middag gedanst, eigenlijk de afgelopen dagen, nu is het even genoeg. Morgen hebben ze een wedstrijd. Ik wens ze veel succes. Afscheid van Johan en door naar de Havenmarkt, mijn volgende post.

2019-06-01 20.57.50.jpg

Goede timing en wat stress als ik arriveer. Frank en Michel zijn druk met de bandwissel. Daarna word ik bijgepraat door Frank. Een van de beveiligers is door het poortje achter het podium dat naar de KMA leidt gelopen. Met andere woorden, er was daar geen toezicht. De beveiliger had dit gemeld bij de beveiliging van de organisatie. Op zich wel terecht, maar dat had ook anders gekund. Frank heeft er nu 2 studenten weggezet die toch dienst hadden. Eerst maar eens de Tiny Little Bigband (TLBB) op het podium installeren.
TLBB is de meest stijlvolle band van Nederland. Topmuzikanten en een gepassioneerde frontman bieden een ruige en zwoele nachtclubsfeer. Deze party-kings bepalen de sfeer en maken zo van elke gelegenheid een onuitwisbare herinnering. TLBB beheerst de juiste combinatie van repertoire, onberispelijke uitstraling en entertainment van het hoogste niveau. De band is daarom de vaste act bij toplocaties zoals Amstel Hotel, Librije, Huis Ter Duin en Hotel New York.
Tiny gaat van start en de rust keert weder. Om Frank te ontlasten houd ik de studenten en de zijkant in de gaten. Langsvarende bootjes willen wel eens proberen aan te leggen.
De drijvende vloot van vanavond bestaat slechts uit een paar bootjes. Een daarvan is voorzien van een heuze picknicktafel waarin 2 BBQ’s zijn weggewerkt. Ingenieus gedaan! De hele familie aan tafel op het water. In een ander bootje bivakkeert een ouder echtpaar met tussen hun in de hond liggend bij hun voeten. Relaxt dobberen ze de hele avond bij het podium en genieten van de muziek.

2019-06-01 20.41.43 HDR.jpg

Twee cameramannen doen hun werk, althans een is heel fanatiek wat de zoon blijkt te zijn. Vader heeft zijn sporen al verdiend en is wat relaxter. Nieuwsgierig raak ik aan de praat met senior. Hij vertelt me enthousiast het een en ander over hun “gereedschap”. Zoals de microfoon met spons. De zanger(es) kan een eigen kleur kiezen en de sponzen zijn snel te verwisselen. Makkelijk voor als je te veel speeksel-productie hebt. En ja, die dooie cavia op de filmcamera is een stukje oud bont waar zoonlief geen afscheid van kan nemen. Het dient als windvanger voor de microfoon. Weer heel wat wijzer loop ik terug naar de anderen en de studenten gaan naar huis. Michel en zijn vriendin die continu in zijn buurt is laat ik achter posten bij de poort. Mezelf door de mensenmassa heen dringen om drank voor de band te halen. De barman is zo lief om even met me mee te lopen.

2019-06-01-20.03.04-hdr.jpg

Dan is het tijd voor de super-act van vanavond: Supercharge.
SUPERCHARGE is al meer dan dertig jaar Europa’s meest invloedrijke band in rhythm ’n blues, swing en good-time-rock ’n roll. Frontman is de kaalhoofdige saxofonist Albie Donnelly. Samen met een spectaculaire show waren ze de sensatie van de Britse live-club-scene in de jaren 70. In de jaren 80 tekende de band een contract met Virgin Records en tourde door Groot-Brittannië en door heel Europa met namen als Ray Charles, Fats Domino, B.B. King, Chuck Berry en Queen – met op het hoogtepunt een concert in Hyde Park voor meer dan 100.000 mensen. Zijn soulstem en unieke saxofoongeluid getuigen van zijn rhythm ‘n blues roots en zijn doordrenkt van de muziek van de groten van alle tijden.

2019-06-01 23.23.35-1

De band is inderdaad geweldig. Mijn oog valt op de bariton-saxofonist. Om de een of andere reden word ik getriggerd door die man. De enige Nederlander in de band. Lang, tatoeages op zijn armen, petje op en een prettige uitstraling. Natuurlijk ziet hij mij niet staan, alleen voor bier 😊. Mooi is ook dat als er muzikanten zijn die een nummer niet hoeven mee te spelen het net kwajongens zijn backstage. Geintjes over en weer en meteen weer in het gareel als ze op moeten. Af en toe grijp ik in als publiek via het dranghek probeert backstage te komen. Of op het podium.
Het optreden is veel te snel voorbij. Afbreken en opruimen. Op de grond van het podium vind ik de partituren van de bariton-saxofonist gedrenkt in bier. Voorzichtig raap ik ze op en leg ze te drogen. Ingenieus weet Jan ze tussen twee kartonnen bierdragers te fixen.
Terug naar de KMA waar ik vanaf boven de trap mijn naam hoor roepen. De banjonist van Rue d’Anvers maar nu in een ander pakje. Hij moest invallen vertelt hij. Knap dat hij mijn naam nog wist. “Het Jazzfestival is strak georganiseerd zonder dat de brassband daar last van heeft”, merkt hij op. “Dat zie je niet zo vaak”, vervolgt hij. Dank voor het compliment. Spullen inleveren. Morgen draai ik geen dienst. Overdag is niet mijn ding. Natuurlijk kom ik wel helpen afbreken en gaan we gezamenlijk eten en nog naborrelen. Ga het toch weer missen, de muzikanten, publiek, stagemanegers.
De laatste afterparty vanavond en op naar de 50ste editie!

2019-06-01 22.01.43

 

Links:

Tiny Little Bigband (NL)

Supercharge (UK/DE)

Jazz voor dummies: enkele jazzfeitjes voor aan de bar


https://www.facebook.com/thevitalityfive/

BJF 49ste editie, vrijdag 31 mei

2019-04-24 15.17.19 Vrijdag 31 mei 2019

“Wil je een oliebol?” vraagt de blondine en wijst op een zak met oliebollen die naast haar op het bankje ligt. Verbaasd kijk ik haar aan. “In de stad liep ik langs de kraam en het rook zo lekker” vervolgt ze “ik kreeg meteen trek in oliebollen, dus heb ik maar een zak meegenomen”. “Ook om uit te delen” voegt ze er snel aan toe. Ach waarom niet en die smaakte goed. Het is rustig op de KMA, ook bij de teamleiders. Of is het schijnbare rust? “Vandaag is het niet zo hectisch als gisteren” vertelt Monique relaxt. Portofoon mee en op naar het Kerkplein, mijn office voor deze middag en avond.

2019-06-03 18.08.36

Daar aangekomen is het dikke stress. Terwijl Guido druk bezig is met de instrumenten in- en uitladen is zijn vrouwelijke collega druk bezig met socializen met de bands. Taken zijn hier niet goed verdeeld. Uiteindelijk besluit ik er niks van te zeggen, maar mee aan te pakken zodat de volgende band het podium op kan. Guido praat me bij. De voorafgaande bands zijn allemaal uitgelopen. Eerst is er nog een prijsuitreiking die ook maar op zich laat wachten. Dan pas kan Dave Warmerdam Band het podium op.
De Dave Warmerdam Band bestaat momenteel uit 5 jonge muzikanten die hun liefde voor blues en jazz delen. Met elkaar weten ze geweldige uitvoeringen te brengen van aloude en bekende bluesclassics, maar ook de eigen nummers mogen er zeker zijn!
Het lukt deze band moeiteloos verschillende stijlen en sferen te combineren tot een sound die ook een jonger publiek aanspreekt. De huidige show van de band is een reis door de tijd van blues en jazz. Respect voor hoe het was maar ook ruimte voor vernieuwing en eigen interpretatie. Deze band is een must voor de liefhebber van blues, jazz en fusion

2019-05-31 19.47.15.jpg

Dave’s vader is de bandmanager en vraagt me wat de stand van zaken is. Zij zijn op tijd en moeten nu boeten voor de vertragingen. Klopt helemaal helaas. Ook de horeca baalt hier van, in dit geval De Bruine Pij. Gelukkig blijft het publiek wachten op deze band waar ze speciaal voor gekomen zijn. Waaronder ook de oma van de zangeres. Als ze dan eindelijk het podium op kunnen, blijken er kabels kaduuk te zijn en is de toetsenist niet te horen. Walter Lavent is lichtelijk in de stress, want dit is blijkbaar niet de eerste keer vandaag. ( P.S. Walter heeft ook een badeend op zijn geluidspaneel staan en waag het niet dat aan te raken ! ). Eindelijk kunnen ze dan toch los en krijgen van de organisatie een kwartier extra tijd. Ze geven een geweldig optreden weg en het publiek is laaiend enthousiast.

2019-06-05 20.06.52.jpg

Snelle bandwissel, maar er is geen band te bekennen. Logistiek heeft alleen wat instrumenten van ze bij zich en weten niet waar de bandleden uit hangen. Dan meldt de drummer zich. Althans, hij is vanmorgen gebeld of hij kon invallen. In de auto heeft hij zich ingeleefd in de muziek en weet hij nu ong. wat van hem op het drumstel verwacht wordt. Alvast soundchecken, kan maar gedaan zijn. En of er iets te eten is? Uh nee. Ik bied hem de helft van mijn belegde stokbroodje aan wat ik vanmiddag met liefde en verantwoord gemaakt heb. Dankbaar neemt hij het aan en eet de andere helft met smaak op. Ondertussen nog geen teken van de ander bandleden. De organisatie meldt dat ze gisteren ook al voor dergelijke problemen gezorgd hebben. Na een half uur verschijnt de zangeres Georgina Peach, die zich eerst nog moet omkleden. Drie kwartier later verschijnen de andere bandleden. Ze weten van de prins geen kwaad. De een gaat nog op z’n gemak kletsen met het publiek, de ander wil eerst bier. We sommeren ze om onderhand maar eens te beginnen. Nog een kwartier soundchecken. Gelukkig blijft het publiek al weer staan, want ondanks hun sterallures zijn het hele goede muzikanten van De Savoys.

2019-05-31 20.00.48.jpg

Gezegend met een mooie en authentieke stem, wordt Georgina Peach vergezeld door haar Savoys, een band bestaande uit veelgeprezen muzikanten. Het repertoire bestaat uit soul, gospel & rhythm ’n blues, enkele bekende nummers, enkele ruwe edelstenen.
Tegen 9 is er eindelijk muziek op het Kerkplein. We missen nog een 2de saxofonist, maar er is wel een chauffeur. De zangeres mag na een paar nummers op het podium. Aangezien het programma is ingekort zou ze na 2 nummers toch wel het podium op mogen. Maar nee, sterallures van de heren. Op mijn advies loopt ze gewoon het podium op en valt bij het eerstvolgende nummer in. Girlpower!
Nu krijgen ze bier. Bij de bar word ik aangesproken door een man die mij blijkbaar kent. “Hey Marij” zegt hij olijk. Verbaasd kijk ik hem aan en begroet hem. “Wij ontmoeten elkaar nu voor de 3de keer en al weer weet je niet wie ik ben!”. Nee, dat klopt. “Je werkt daar backstage” voegt hij er aan toe. “Ik ben Rob, meer vertel ik niet. Als het je te binnen schiet, kom het me maar vertellen”. Peinzend loop ik met het bier terug naar het podium. Vertel mijn belevenis aan Guido, die het ook vreemd vindt. Even later arriveert Maarten, onze andere stagemanager. Mijn blik valt op zijn kaartje ( weet niet waarom, want wij hebben er allemaal een ) en vervolgens valt het kwartje. Oh wat kan ik toch echt lekker dom zijn. Die Rob heeft zeker weten dubbel gelegen van het lachen. Helaas heb ik hem niet mee gevonden tussen het publiek, anders had ik mijn domheid toch wel eerlijk aan hem toegegeven.
Via de portofoon wordt gemeld dat de band een kwartier langer mag spelen. Dat begrijp ik echter verkeerd en vervolgens valt mijn portofoon uit. Anyway ik laat ze toch een nummer extra doen.

2019-05-31 21.01.46.jpg

Ruben Hoeke en companen zijn er al en vragen om bier, ze moeten toch wachten tot het podium vrij is. Des te gemotiveerder zijn ze om het podium in te richten en te soundchecken. Blijkbaar hebben bands tegenwoordig ook hang-arounds bij zich. Geen flauw idee wat die twee gasten doen behalve bijna continu op hun foon kijken. Maar, we beginnen eindelijk weer een keer op tijd deze avond.
Gitarist Ruben Hoeke kun je plaatsen in het rijtje muzikanten die de Neder-blues en rock naar een hoger niveau hebben getild. Sinds zijn eerste optreden in 1992 tourt hij onafgebroken door Nederland, speelde met talloze topmuzikanten en speelde hij op festivals in Denemarken, Duitsland, België, Estland, USA, Ierland, Luxemburg en Curaçao. Diverse media omschrijven Ruben als een ‘stergitarist van wereldklasse’ en ‘een van de grootste eigentijdse Nederlandse gitaristen’. Speciaal voor het Breda Jazz Festival komt de Ruben Hoeke Band deze avond met een bijzonder getalenteerde, jonge Nederlandse bluesgitarist als gast, te weten Jelle Wunderink. Dat wordt een avond gitaarvuurwerk van de hoogste plank!

2019-05-31 22.32.50.jpg

De zanger met zijn veel te grote colbert is even viraal op facebook. “Nieuwe zanger gezocht”. “Deze gaat binnenkort op vakantie!” Met daarbij een foto van de handen die continue in de zakken steken (ze zijn alvast ingepakt heet dat in de volksmond). Het publiek is nog volop aanwezig en enthousiast gaan de voetjes van de vloer. Deze band is een hele mooie afsluiting van een enerverende dag hier op het Kerkplein. De Bruine Pij is ook weer happy. Of ik op audiëntie kan komen bij Steffen en Roland. Het afbreken laat ik over aan Maarten en Guido om vervolgens tekst en uitleg te gaan geven op de KMA over de een-na-laatste band. Begrijpelijk, als organisatie wil je graag op de hoogte en voorbereid op eventuele consequenties van zo’n actie.
Met z’n allen naar de party-party waar we uiteindelijk weer buitengeveegd worden.
Onderweg naar huis dwalen mijn gedachten nog even af naar Rob.
Zijn avond kon echt niet meer stuk……….

Links:

https://www.bredajazzfestival.nl/event/dave-warmerdam-band-nl/
https://www.facebook.com/davewband/
https://www.bredajazzfestival.nl/event/georgina-peach-the-savoys/

 

BJF 49ste editie, Hemelvaartsdag

2019-04-24 15.17.19 Hemelvaartsdag 2019

Het is door de jaren heen inmiddels vaste prik geworden: de opening van het Jazz Festival bijwonen aan de hangtafels van de Heeren van Breda. Zojuist een korte meeting gehad op de KMA voor de nieuwste weetjes en eindelijk het definitieve programma in papieren versie. Het A-team heeft gisteravond nog de laatste decoraties opgehangen, want “There is no plan B” 😊.
Er is niet veel veranderd op het terrein van de KMA. Eigenlijk niks. De Leopard 1-tank bivakkeert er nog steeds als blikvanger zodra je het terrein betreedt. Even verderop links de oude straaljager met naast zich een propeller met de tekst “Bakermat Soesterberg” erop als aandenken voor de opgeheven luchtmachtbasis. De Daf legertruck met aanhanger en als kleurrijk contrast de vier-wieler van de Marechaussee. En er pronkt natuurlijk weer een nieuwe generatie jong gebroed van de KMA-eenden.
Anyway, we zijn er klaar voor.

2019-05-31 16.35.48 HDR.jpg

Er heerst een ontspannen bedrijvigheid in de binnenstad. Velen zijn nog bezig met de laatste voorbereidingen voordat het Jazz-geweld los barst. De eerste jazzmuziek is al te horen vanuit de Grote Kerk. Stadsbeiaardier Paul Maassen ( 4de generatie binnen zijn familie ) bespeelt het carillon traditiegetrouw vanaf 12.00 uur tot de officiële opening om 13.00 uur. Hij eindigt wel steevast met het Bredase volkslied: ‘De Paarse Heide’. Op het hoofd podium wordt de microfoon getest voor de korte openingstoespraak. De geur van verse koffie vermengt zich met dat van gebakken vlees, wat geserveerd wordt als lunch. Ook de vier jazzfotografen voegen zich bij ons, ready to go.
Arjen gaat worst naar Klara brengen. “Wat ga je doen?” vraag ik verbaasd. “Goed weer regelen” vervolgt hij met een grijns. Hij vertelt verder.  De traditie wil dat de Clarissen (zusters) tot de heilige Clara bidden voor…. mooi weer als je haar een worst brengt. Of dit ook een garantie is, valt natuurlijk nog te bezien. Maar proberen kan altijd.
Okay, duidelijk en nog nooit van gehoord.

2019-06-03-22.55.08.png

Op de poster/flyer wordt ieder jaar een ander instrument als onderwerp gekozen. Voor deze editie is voor de trombone gekozen. Of is het nou een schuiftrompet? Er volgt een leuke discussie waar we niet aan uit komen. Ook Wikipedia biedt niet echt soelaas:

De schuiftrompet is een zeldzaam blaasinstrument, een variant van de trompet, waarbij de variatie van de buislengte – en daarmee de toon – door een schuif wordt veroorzaakt. Dit in tegenstelling tot de gewone trompet, die voorzien is van ventielen.
Met schuiftrompet wordt in de volksmond vaak trombone bedoeld. De schuiftrompet is weliswaar verwant aan de trombone (die ook een schuif heeft), maar is, onder andere vanwege de mensuur, een ander instrument (zo bestaan er ook ventieltrombones).

De trombone is een blaasinstrument dat tot het scherpe koper wordt gerekend. De naam stamt van het Italiaanse tromba met het suffix one en betekent dus “grote trompet”. In de volksmond wordt dit instrument ook schuiftrompet genoemd, wat eigenlijk de naam van een ander koperinstrument is.

Enkele leden van Blue Marble brassband duiken op in hun blauwe outfit voorzien van kleurrijke kralenkettingen ooit gemaakt door vrijwilligers van het festival. Het verhaal gaat dat door het dragen van deze kettingen vrouwen spontaan hun borsten laten zien. Waar deze wijsheid vandaan komt?
De Heeren van Breda is hun thuisbasis. Als stagemanager kun je ze hier ophalen.
Op de Markt loopt het vol met het kleurrijke jazz-publiek die niks van de opening willen missen. De laatste tonen van “de paarse heide” sterven weg en de klok slaat 1.
Onze burgemeester opent samen met onze voorzitter het festival en geeft de eerste “Piek voor de Muziek” weg. Met flinke schoten wordt de confetti tot hoog de lucht in geblazen onder begeleiding van de vrolijke muziek gespeeld door de jazzband op het hoofdpodium.

2019-06-03 17.49.45.jpg

Paar uur later wacht ik op mijn brassband van vandaag: Rue d’Anvers. Ze blijken al sinds vier uur in de stad te zijn, dit wordt een kleine uitdaging.
Rue d’Anvers is een muzikale formatie uit Bergen op Zoom, aangevoerd door een eigengereide Grand Marchal. Doelstelling is het publiek, maar met name ook hun zelf, te vermaken met oude stijl jazz muziek. Soms wordt het oude stijl repertoire explosief afgewisseld met een spetterend Latin jazz nummer. Opzwepend voor het publiek, verfrissend voor de muzikanten. Maar er wordt consequent vastgehouden aan de oude stijl jazz nummers die vaak hun ontstaan hebben gevonden aan de boorden van de Mississippi en het oude New Orleans .
Uiteindelijk druppelen ze binnen op de KMA. “Hoe laat moeten we er zijn?” “Ohw tijd zat dus” en vervolgens gaan ze zich op hun gemak omkleden en hun instrumenten zoeken. Ze stellen zich netjes aan me voor, dat dan weer wel. Als ik denk dat iedereen er is, wachten we blijkbaar nog op “Paula” zoals ze hun aanvoerder liefkozend noemen. Nieuwsgierig wacht ik af totdat er een op z’n schots uitgedoste replica van Lofty Sugden uit “Oh moeder wat is het heet” voor me staat. Geweldig!

2019-06-11 22.49.48

Deze mannen kunnen bij mij nu al niet meer stuk. Dwars door de jazz-boulevard lopen we naar podium botanist. Dat blijkt te klein te zijn voor deze 14-koppige groep, dan maar op de brug zelf. De terrassen zitten vol, publiek genoeg. Ze halen grapjes uit met het publiek, maar ondertussen geven ze een heel goed muzikaal optreden weg. Arjan, mijn collega-stagemanager, is er ondertussen ook al.
Samen proberen we bier te halen voor de bonnen, maar helaas. Iets niet goed geregeld met de eigenaar van de horeca en de organisatie. We stellen voor om alvast naar het Brass-podium te lopen, want daar lukt het ons zeker om bier te halen. Ze gaan akkoord, mits ze onderweg mogen spelen. Van ons wel! En zo lopen we met een kleine stoet door de winkelstraat waar de mensen enthousiast komen kijken, genieten en foto’s maken. Onder het genot van het bier word ik bijgepraat door een van de banjonisten. Rue d’Anvers is ontstaan uit carnavalsbandjes in Roosendaal. Hij laat vervolgens vol trots een foto van zijn kleinkind zien. Op zijn 50ste gescheiden, inmiddels al weer 7 jaar happy met een nieuwe vriendin. “Jouw prins komt ook nog wel” zegt hij. “Zodra zijn navigatie het doet” antwoord ik met een lach. Met een beetje verdriet laat ik ze in goede handen achter bij Arjan.

2019-05-30 19.19.28 HDR.jpg

Jan de Bruijn wacht op mij.
Althans Publieke Werken verwacht een stagemanager die acte de préséance geeft.
Zanger-gitarist Jan de Bruijn (Rijsbergen, 1958) speelt al meer dan vijfendertig jaar de blues uit het hoofd en uit het hart. Een bekende gast op het Breda Jazz Festival maar mag daarom ook dit jaar niet ontbreken. Samen met zijn zwager Pieter van Bogaert, bekend van zijn optredens met Raymond van het Groenewoud, zal Jan ook deze keer weer het publiek weten te boeien als een goede gitarist, een uitstekende zanger en een onvermijdelijke persoonlijkheid op toneel.
Band begroeten en van drank voorzien. De huidige en oude eigenaar van PW kennen mij inmiddels ook al goed. Of ik iedere avond bij ze ben. Helaas niet nee. Dat vinden ze toch wel jammer.
Het publiek blijft in eerste instantie rumoerig, waarop Jan het eerste nummer heel zachtjes in zet.
Het helpt niet echt. Jan zou Jan niet zijn als hij er alsnog wat van zegt: “Lieve mensen, of ik zet het geluid nog zachter, zodat jullie elkaar goed kunnen verstaan, of jullie stoppen met praten en wij geven een goede set weg”. Het publiek verstomd op een paar eigenwijze loosers helemaal achterin de zaal. De verdere avond hoef ik me niet te vervelen, tussen de drankvoorziening door voor de band, komen diverse vrienden me begroeten en voorzien mij weer van een drankje.
En ja, Jan heeft de hele avond gestaan, werd er opgemerkt. De kruk stond er wel.

2019-05-30 21.50.22.jpg

Tegen het eind komt Arjan mij vergezellen. Samen met logistiek breken we af en brengen de spullen naar de twee bussen die al klaar staan. Inclusief een orgelkruk voorzien van een panterprint…
Ik ben helemaal happy met de pluim van de band voor de goede zorgen.
Samen lopen we naar de KMA waar Steffen en Monique een stressvolle avond achter de rug hebben.
Nog even naar de afterparty in de Keyser, waar ik geniet van een welverdiende dubbele baco.
Om drie uur worden we naar buiten geveegd en ga ik op huis aan.
Deze dag kan al niet meer stuk.

Motto KMA: Kennis is macht, karakter is meer

Links:

https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/jan-bruijn-presents-nicko-christiansen-walter-lavent/
https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/rue-danvers/
https://www.bredajazzfestival.nl/beiaardier-paul-maassen-klokken-hebben-iets-melancholisch/

 

BJF 49ste editie, proloog

Logo

Aan de vooravond van de 49ste editie van het Breda Jazz Festival is er nog een laatste meeting om de puntjes op de “i” te zetten. Traditiegetrouw in Golden Tulip – Hotel Keyser, onze “foodtruck” tijdens het festival, in hartje Breda.
Het bestuur begint met de mededeling dat het programma nog steeds niet rond is. Een paar lege vakjes in een ingewikkeld schema moeten nog gevuld worden. Het is op een haar na gevuld eigenlijk. Ze beloven ons dat we uiterlijk donderdagochtend, paar uur voor de opening dus, het volledige programma krijgen gedrukt en al. Het is maar goed dat de roosters al wel gemaakt zijn.
De vergunning die bij de gemeente in december aangevraagd is, is pas afgelopen vrijdag goedgekeurd op de mat gevallen. Nog net geen twee weken voor het festival.
Als klap op de vuurpijl is ook pas deze week bekend geworden dat de gemeente een vaste contactpersoon van de beveiliging wil. Ook dat is geregeld.
Maar niettemin, het festival staat!
Deze editie is er een speciale pin bedacht, waar maar 500 stuks van gemaakt zijn, a 5 euro per stuk. Hopelijk worden ze goed verkocht, het zou een leuke bijdrage zijn voor het festival. Dit festival ging al bijna niet door vanwege financiële onzekerheid en hoge kosten vnl. voor de beveiliging. Iedere bijdrage is welkom zodat ook de 50ste editie door kan gaan.

2019-06-03 22.24.39

Roland Kompier zou vanavond traditioneel wat leuke feitjes vertellen over de jazz en het festival. Aangezien hij ruzie blijkt te hebben met zijn garagedeur, neemt Peter zijn plaats in. Hij begint met de vraag of we een bekende actrice kennen die ook jazz-zangeres was.
In de zaal blijft het stil. “Doris Day” vertelt hij triomfantelijk. Dat had ik echt niet verwacht. Doris Mary Ann Kappelhoff, zoals haar echte naam is, blijkt naast actrice een zangeres van de traditionele pop en jazz te zijn. Nooit geweten.
Peter stapt over naar de Americana. Of we weten wat dat is? Uh nee…
Americana is een verzamelnaam voor een muziekstijl waar een grote verscheidenheid aan artiesten bij in valt te delen. Over het algemeen wordt hier muziek mee getypeerd die is afgeleid van authentieke country, folk en blues in een modern jasje.
Peter trakteert ons op wat filmfragmenten die dateren uit het niet-digitale tijdperk.
Het beeld is navenant, het geluid is te doen.

Thema dit jaar is de stad “New Orleans”, de plek waar Louis Armstrong ter wereld kwam. Zijn bijnaam was Satchmo of Satch, een afkorting voor Satchelmouth (buidelmond). Hij was ook bekend als Dippermouth, net als Satchmo een referentie aan zijn grote mond. Door vrienden en collega’s werd hij meestal aangesproken met Pops, een naam die hij zelf ook voor anderen gebruikte (met uitzondering van Pops Foster, die hij steevast George noemde).
Armstrong is een van de grondleggers van het “ scatten” vertelt Peter verder.
Scatten is het zingen van woorden zonder betekenis. “Doohdah”, “Be-bop”, “Doo-wee” en “Bam” zijn klanken die in vaak snel opeenvolgende ritmes elkaar opvolgen.
Een vroege opname van scat is die van Louis Armstrong uit 1926, Heebie Jeebies. Volgens de overlevering zou zijn bladmuziek op de grond zijn gevallen tijdens een live-sessie en begon hij daarom ter plekke klanken te improviseren. Hij zou zelfs de uitvinder van het scatten zijn. Het waarheidsgehalte van dit verhaal is echter onzeker.

Heebie Jeebies

Fragment muzieknotatie van Louis Armstrongs Heebie Jeebies (1926) met scat.

Na deze culturele bijdrage scoren we onze festivalshirts waarop twee schuiftrompetten afgebeeld staan, of zijn het nou trombones? Dat zoeken we nog wel uit. Ieder jaar wordt er nl een ander jazz-instrument gebruikt als logo. De nieuwe lounge-ruimte van het hotel nemen we maar meteen in beslag om gezellig bij te praten, roosters te vergelijken en het vochtgehalte van de inwendige mens op peil te houden.
Over een ding zijn we het al snel eens: We hebben er weer zin in!
Links:

https://www.bndestem.nl/breda/van-oude-stijl-tot-groovy-funk-een-greep-uit-het-programma-van-breda-jazz-festival-2019~a8e6a07f/

https://breda.nieuws.nl/cultuur/236112/49ste-breda-jazz-festival-een-muzikale-cocktail-van-jazz-blues-swing-en-soul/

https://nl.wikipedia.org/wiki/Americana_(muziek)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Scat_(jazz)

https://www.bndestem.nl/breda/breda-jazz-festival-2019-was-bijna-niet-doorgegaan~ae557647/

 

48ste Breda Jazz Festival (0/4)

22295_breda-jazz-festival de voorbereidingen

De voorbereidingen zijn al volop in gang.
Deze 48ste editie heeft echter nogal wat voeten in de aarde.
Om te beginnen met de gemeente Breda die met een convenant en een evenementennota komt. Voor mij allemaal nieuwe woorden, maar eea wordt kort toegelicht.

De evenementennota is een heel epistel met veel tekst, concreet komt het er voor het festival op neer dat er meer veiligheidseisen gaan gelden en de sluitingstijden van de podia vervroegd worden van 01.00 naar 23.00 uur. Er komt spontaan een déjà vu van HDdag Breda bij me bovendrijven die door dit soort fratsen ter ziele is gegaan. De sluitingstijden voor de 3 grote podia zijn nog in onderhandeling, hopelijk gaat dat lukken. Daarnaast is de KMA ook strenger geworden in het toelatingsbeleid.

Over de KMA gesproken, ik heb Mr. Cage gevonden! (voor details zie mijn blog over BJF in 2017). Via Facebook en een kennis van mij die hem ook van vroeger kende. Heel even contact gelegd. Hij is inmiddels voorzien van huis, vrouw, kinderen en een leuke baan. Mr. Cage is goed terecht gekomen. Helaas woont hij niet in de buurt, beetje jammer.
Case Cage is closed.

Het bestuur heeft ook nog leuke mededelingen. Dit jaar zijn er 180 optredens met als thema: “New Orleans 300 jaar”. New Orleans bestaat nl 300 jaar en wordt door iedereen gezien als de wereldhoofdstad van het muzikale genre. De band, een van de publiekslievelingen, die New Orleans naar Breda brengt is “Tuba Skinny”. De naam is een ode aan Tuba Fats (Anthony Lacen). Hun trombonist (één van de sterkhouders van de band) is lang en “dun”. Dit gezelschap uit het Amerikaanse New Orleans is een levende ode aan hun woonplaats, de bakermat van de jazzmuziek.

tuba-skinny-breda-jazz-festival
Daarnaast zijn er meer optredens in de “Avenu” wat daarvoor een geschikte authentieke locatie is. Men denkt er nog over om het Honda-concern te benaderen vanwege hun model “Jazz”. Wie weet zien ze er wat in en vragen staat vrij. Ook zijn de voorbereidingen al in gang voor de 50ste editie. Dat moet echt een uniek festival worden. Heb er nu al zin in!

Links:

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/gmb-2017-128508.html
www.bredajazzfestival.nl
https://www.bndestem.nl/breda/breda-heeft-wel-wat-weg-van-het-oude-new-orleans-vindt-tuba-skinny~af4ba095/
https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/tuba-skinny/

 

Breda Jazz Festival 2/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Vrijdag. Het is weer bloody hot vandaag. Na een hele dag werken in de airco, valt de hitte van de buitenwereld met een klap bij je binnen zodra je naar buiten stapt. Mijn auto is een sauna. Even bijkomen in de schaduw bij mijn zusje en met een mini-bbq. Daarna weer door naar het Festival. Beetje zenuwachtig want vanavond heb ik een brassband. Geen flauw idee hoe dat moet en doet. Gaat goed komen, weet ik ook wel :-).

Die leuke meneer van de KMA staat weer bij de poort. Is druk doende met de leden van een brassband (niet de mijne) af te strepen op zijn 10 pagina’s tellende lijst. Wie er niet op staat, moet uitstappen en bij de poort wachten. Streng maar rechtvaardig. Ik krijg een korte blik van hem, en op mijn pasje, kijkt niet eens op zijn lijstwerk en ik mag door rijden. Mhhh, op deze manier gaat dat dus niks worden tussen ons. Ik heb nog een ticket over voor Guns & Roses in het Goffertpark……….. optie? Niet vergeten vannacht.

Blijkbaar ben ik toch iets te vroeg en ga mijn tijd maar nuttig besteden door bij het Spanjaardsgat te gaan kijken. Voordeel is dat je overal backstage mag.
Onze stagemanagers en geluidsmensen zijn druk bezig om alles op orde te krijgen voor het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht & Michelle Davids. De vrouwelijke solisten maken zich ook gereed. Backstage op het ponton is het niet bepaald saai.
Je vindt er o.a. een geluidsman in een hangmat, een muzikant die languit relaxt op de koffers, muzikanten die zich aan het omkleden zijn ( ik heb niet gekeken hoor ). 2017-05-26 20.51.04

2017-05-26 20.38.01

Machtig om te zien hoe efficiënt alles geregeld is en iedereen strak in het pak het podium op komt. De relaxtheid is vervangen door adrenaline en gedrevenheid.
Het eerste nummer krijg ik nog mee evenals een franse rock trio dat languit in het gras ligt mee te genieten. Een daarvan heeft een haarlok/kuif waar wel 2 spuitbussen haarlak in gaan. Ze blijken the Spunnyboys te zijn en “kuifmans” kan goed jongleren met zijn contrabas zegt onze stagemanager. Must see dus. Even kijken of dat gaat lukken.

Tegen half 10 loop ik terug naar de KMA. Michael, mijn leermeester vanaaf, is er inmiddels ook. Ook al zo’n lang eind, net als Jan gisteren. Ben ik niet gewend dat omhoog kijken als ik praat. De brassband is inmiddels ook gearriveerd, terug vanuit de stad.
De bandleider is ene Bernhard, spreekt goed Nederlands ondanks zijn engelse afkomst. Hij niet als enige blijkt, er zit nog een Nieuw-Zeelander bij, 3 Duitsers, en een Fin. Allemaal studerende of gestudeerd aan het conservatorium in Amsterdam en daar nog steeds wonend.  Onze looproute is simpel, Kerkplein en Spanjaardsgat. De pauze tussen de bandswissel opvullen en dus goede timing houden.

De Neutral Ground Brass Band bestaat uit muzikanten met verschillende nationaliteiten en verschillende muzikale achtergronden. De band is een initiatief van bandleider Bernhard Hollinger. Na een memorabel verblijf in New Orleans keerde hij terug naar Amsterdam en wilde hij zijn ervaringen delen met zijn omgeving. De Neutral Ground Brass Band creëert een eigen geluid, geïnspireerd door de muzikale traditie uit New Orleans. Een echt New Orleans’ feestje.

Op het Kerkplein moeten we even wachten. De muzikanten warmen zich op door met de trompet of ander blaasinstrument vlak tegen de kerkmuur te spelen. Door de weerkaatsing kunnen ze hun muziek horen ondanks alle herrie op de achtergrond.
Ik leer weer bij. Ze mogen. In een langzame Mars lopen ze al spelend het plein op tot vlak voor het podium. Ze hebben al gelijk animo en geven alles wat ze hebben.
Helemaal op elkaar ingespeeld en goede interactie!

2017-05-26 22.07.23
Na het optreden relaxen achter het podium, waar een paar jonge vrouwelijke fans hun adoratie aan ze kwijt moeten. Dat vonden ze niet bepaald vervelend. Iedereen voorzie ik van bier. Even met Raymon gekletst. En een slimme barman. Toen ik om een Radler vroeg hadden ze die niet. Maar hij maakte er gewoon een. Die komt er wel…

2017-05-26 23.07.39

Met dit soort momenten baal ik er van dat ik m’n spiegelreflexcamera niet bij me heb.
Toch maar weer doen, want dit zijn de byzondere foto’s voor mij.
De stagemanager heeft een pizza geregeld en deelt die heel lief met de drummer en de zanger van onze band. Ze hadden nog niet gegeten. Ik was verbaasd dat te horen…

We lopen op ons gemak naar het Spanjaardsgat. Ondertussen haal ik met mijn nagels (bij gebrek aan beter) een minisplinter uit de vinger van de drummer en krijg ik van de zanger te horen hoe ik thuis op mijn tenorsax kan oefenen. Michael weet te vertellen dat Breda af stamt van de Brede AA, zoals het water hier vroeger heette. Leermomentje.
Het is nog mudvol op Spanjaardsgat. Michael is in overleg waar en hoe we het ponton op kunnen. Uiteindelijk komen we door de massa heen, nu nog het geluid uit van de dj.
En de band gaat weer helemaal los. Ze spelen zelfs liggend op de grond.

In hun pauze pakt een redelijk dronken studente ( Rense ) de drumstok en slaat er op los terwijl haar vriendinnen uit volle borst mee zingen. Echt hilarisch. De band geniet er blijkbaar ook van en speelt uiteindelijk mee om zo subtiel de drumstokken weer terug te krijgen.  Slimme jongens.
Een manager van Spinola komt even bijpraten. Ik wist niet eens dat er dat soort managers bestonden! Niet 1 maar zelfs 3 dus als ik het goed onthouden heb.
Lijkt me wel een leuke job zo.

Tegen 1 uur is het weer gedaan met de pret. De meiden nemen met lichte tegenzin afscheid van de Brassband. Maar het is tijd om te gaan. Terug naar de KMA.
En nee, hij was er helaas niet 😦
Ook deze band bedankt ons weer voor de goede zorgen en de efficiëntie.
Wij gaan naar de Keyser voor de afterparty.
Ik weer kriskras door Breda, maar krijg het gevonden en zelfs een P-plek naast het hotel.
Jamsessie is al in volle gang. Gezellig bijkletsen met mijn “collega’s”.
“Ennuh, welke KMA meneer bedoel je? ” wordt mij gevraagd.
“Heb je zijn naambordje niet gezien?” Uhhhhhh, nee dus. Schaam me diep.
Iedereen aan het bier en de wijn. Doe voor mij maar een Latte.
Volgend jaar toch een slaapplek regelen in Breda.
Tegen half 4 kruip ik moe en weer voldaan mijn bed in….

Link:
www,bredajazzfestival.nl

Foto’s:
White Lady

Breda Jazz Festival (1/4)

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Hemelvaartsdag. Voor de meeste mensen een vrije dag of het begin van een lang weekend. Dit jaar voor mij de eerste “werk”dag als stagemanager tijdens het Festival. Echte Jazz is niet zo mijn ding, wel mijn gemeende respect voor die muzikanten. Er kwam echter een oproep voorbij en aangezien ik toch geen wilde plannen had dat weekend, was ik wel benieuwd naar het reilen en zeilen achter de schermen.

Tijdens de voorafgaande vergaderingen gaat er een wereld voor je open. Een gemêleerd gezelschap van vrijwilligers die ieder hun eigen verhaal en belevenissen hebben. Leeftijd varieert van ergens in de 20 tot ergens in de 60 en misschien nog wel ouder. Waaronder een aantal nieuwelingen en mensen die al 20 en zelfs 33 jaar meedraaien…. Festival coördinatie wordt gedaan door Roland Kompier Produkties (RKP). Daarnaast is er dus een groot team vrijwilligers bestaande uit Stagemanagers (coördinatie bij podium en loopbands) , Gastvrouwen, Logistiek (o.a. op- en afbouw podia, ophalen en wegbrengen van de bandleden en hun instrumenten), EHBO, Pr-groep, algemeen secretariaat en Piek voor de muziek (collectanten) en secretariaat. Thuisbasis van dit alles is: de KMA.

Een van de stagemanagers heeft jaren als gastvrouw gewerkt. Destijds moest het “uniform” aan vele eisen voldoen. En ze kregen zelfs klaples. “Klaples?”, vraag ik verbaasd. Blijkbaar is het voor muzikanten heel storend als mensen niet in de maat klappen. Publiek zingt en klapt dan zo enthousiast mee, dat ze niet meer in de gaten hebben dat het nogal uit het ritme gaat. Voor hen is het wel zo fijn als de mensen op de juiste maat meeklappen. Zelfs Justin Bieber onderbrak een optreden in Spanje om de mensen klaples te geven. Hij was er zo klaar mee, dat hij besloot om het maar even voor te doen….
Bij de laatste vergadering, vertelt Ron, de penningmeester, wat er zoal gevonden wordt in de collectebussen naast het bruikbare geld:

  • Koffiemunten
  • Winkelwagenmunten
  • Café munten
  • Carwashmunten
  • Festivalmunten
  • Drankmunten
  • Oude valuta
  • Een gouden tientje uit 1912
  • En zelfs een sim-card

Ron heeft er een origineel muntenalbum van gemaakt. Nog veel werk aan besteed ook. Alles eerst in die kartonnen munthouders doen. Dan die weer in de insteekhoezen. Maar het is een mooi boekwerk geworden.

Oh ja, kom ik ook nog een oude bekende tegen, die ik nog ken uit onze gezamenlijke motorperiode. We waren lid van dezelfde club. Jack, een van de fotografen en ook al jaren vrijwilliger bij het festival. Natuurlijk delen we veel herinneringen en verhalen uit die periode.

Woensdag avond kreeg ik een privérondleiding van onze teamleiders Steffen en Monique. Podia in de stad bekeken, terrasjes beoordeeld J en ook even naar de KMA. Melden in het kantoor bij de slagbomen en hopen dat je op hun lijst staat. ID laten zien, even vriendelijk lachen naar de dienstdoende heren en je mag naar binnen, ik dit keer ook zonder mijn pasje. Als we daar rond lopen komen er herinneringen bij mij naar boven drijven van lang geleden, een deja-vu. Destijds had ik nl even een vriendje ( Mr. Cage ) die was gaan studeren aan de KMA. En volgens mij was ik met hem op de KMA tijdens een piratenfeestje. Geen flauw idee of ik daar gebleven ben …. Anyway, ben hem vlak daarna uit het oog verloren. Wat zou er van hem geworden zijn? Zag hem jaren later nog wel even op tv, op het journaal, in Sarajevo met het leger.

Deze ochtend dus de laatste briefing voor de opening van het Festival om 13.00 uur met confetti-kanonnen! We dragen een zwarte polo met dit warme weer, wie dat verzonnen heeft ?! De auto-gangers mogen binnendoor naar de KMA, met parkeerkaart, maar dan moeten de paaltjes wel weg zijn in de Catharinastraat?! We kunnen nog via de brug bij de haven naar binnen, meldt logistiek. Goed geregeld! Fotoshoot van het hele team, koffie en broodjes en water. Een korte, c.q. laatste instructie van onze teamleiders. Vanwege de tropische temperaturen is er extra water geregeld en moet iedereen veel drinken, ook het publiek! Lets go, we zijn opgewonden, enthousiast en hebben er zin in. Gelukkig voor mij heb ik pas ’s avonds mijn eerste shift.

_DSC9151

Deze 47ste editie is tevens de 100ste verjaardag van de eerste Jazzplaat getiteld: “Livery Stable Blues”. Daarom een reden te meer om dit Festival te bezoeken ondanks de tropische temperaturen. Zo dachten er velen over. Ook ’s avonds is het nog behoorlijk druk. Mijn leermeester is Jan, die zoiets heeft van “ik vertel hoe het moet, jij doet de uitvoering”. Duidelijk. Kerkpein is van de rock en blues. Een festivalletje in een festival. Als stagemanager zorgen we voor de drankvoorziening, houden we de set tijden in de gaten, afbouwen en opbouwen van het podium, sjouwen met de instrumenten etc. Jan is druk bezig met podium op te ruimen voor onze volgende band: Monti Amundsen. Bestaande uit Big Monti uit de USA en de rest bekende Nederlanders. Ze repeteren maar 1x per jaar, een dag voor het eerste optreden van een tournee. Kun je nagaan hoe goed die muzikanten zijn en op elkaar ingespeeld!

Monti Amundson wordt door de meeste mensen Big Monti genoemd. Niet alleen vanwege zijn verschijning, maar ook vanwege zijn talent en aanwezigheid. Als Big Monti het podium betreedt, weet je zeker dat je meer gaat zien dan gebruikelijke uitgebreide gitaarsolo’s. Hij heeft zijn eigen stijl, die hij als volgt uitlegt: “I’m a blues guitar player in a band that plays rock & roll.” De blues van Big Monti komt recht uit zijn hart en snijdt door je ziel. Fan-tas-tisch!

2017-05-30 12.08.07

Even vragen wat ze willen drinken. Busje uitladen en inladen. Die jongens en meisjes van logistiek moeten best wel veel sjouwen bedenk ik ter plekke. Respect hoor. Ondertussen publiek van de sluiproute houden en bordje van de band wisselen. Snel en efficiënt. De booker is ook aanwezig, wat mij enigszins verbaast. Het is zijn broodwinning, legt hij uit. Je weet maar nooit of je nieuwe contacten kunt leggen. Om 8 uur stipt begint de band. Wij hebben even rust. Tenminste als je vervolgens niet herkend wordt door diverse vrienden en een overweldigende knuffel krijgt van je surrogaat dochter, Verena genaamd. De geluidsman komt me vaag bekend voor. Waar ken ik die man toch van? Pas 2 dagen later valt het kwartje als ik hem in de hoedanigheid van bekende gitarist tegen kom…
De settijden zijn 3 kwartier, kwartier pauze en dan nog een uurtje. Als je een goede interactie met de bandleider hebt, dan houden ze zich daar wel aan. Het moet echt op uur en tijd, anders kom je in tijdnood met logistiek en de volgende band.

De eigenaar van café de Bruine Pij (Raymon dacht ik) komt even kijken of het allemaal loopt en vraagt bezorgd of wij het wel naar onze zin hebben. Bijzonder maar wel heel attent. NAC speelt en wint ondertussen met 1-0. Hebben we nog een feestje te vieren. Ik heb ruzie met mijn oortje en portofoon. Kan ik na wat hulp van de aardige beveiligingsman eindelijk de logistiek oproepen voor extra drinkwater.

Stipt 10 uur stopt de band, iedereen voor zien van bier, afbreken, logistiek is er al met de nieuwe band. In een uur tijd met alles gedaan en geregeld zijn. Ik stel me voor aan Deborah van de Strange Brew. Ze vindt het erg fijn als ik de tijden aan geef en de drank regel. Een lief en innemend persoon. Jan moet zijn trein halen en ik sta er nu alleen voor.

Het zijn zeker geen onbekenden, dit stel muzikanten bij elkaar! Peter van Dorst (gitaar), Chrétien mens (drums) en Deborah ‘de Baskabouter’ Jacobs. Alweer meer dan vijftien geleden maakten ze in het 5-koppige My Generation furore met de hele rockopera Tommy. Daarna gingen ze onder diverse namen verder als bluespowertrio, sinds kort als Strange Brew, naar het gelijknamige nummer van Cream. ’t Is wel een stel bij elkaar, deze ietwat eigenzinnige muzikanten. Zo is daar een mooi voorbeeld van bedrieglijke schijn: de ingetogen Peter, die zijn gitaar laat spreken, dynamisch en met een schitterende sound, gesteund door het stevige, down to earth drumwerk van Chrétien. Dan hebben we een soort curiosum met hersenhelft-teisterende dubbelfunctie: Deborah, misschien wel de kleinste bassist van Breda, met een enorm stembereik en het allerbelangrijkste – wat ze ook zingt – heel veel ziel. Speciale gast voor deze gelegenheid is toetsenist Pieter van Bogaert, een zeer goede bekende in de blueswereld, met een indrukwekkende cv en dito spel op piano en Hammond. 

Bezetting:
Deborah Jacobs – bas & zang
Peter van Dorst – gitaar & zang
Chrétien Mens – drums
Special guest: Pieter van Bogaert – toetsen

2017-05-30 12.07.57

Het “symbolische dak gaat er helemaal af op het Kerkplein. Het plein staat helemaal vol en voor het podium gaan de voetjes van de vloer. Bij jong en oud. De middenmoot houdt het bij wat bewegen op de standplaats. Mooi om te zien dat de oudjes alle danspassen feilloos weten uit te voeren. Om 1 uur en na een kleine toegift is het helaas al weer voorbij. Ook deze bandleden voorzie ik van bier. Dat hebben ze wel verdiend. Podium leeg halen en opruimen. Logistiek meehelpen. Ondertussen wordt het plein helemaal schoon geveegd. Letterlijk en figuurlijk. Werkt toch wel efficiënt. Vindt Raymon ook. De nachtwaker op het Kerkpein waakt dus echt de hele nacht tot ’s morgen 10 uur. Hij heeft geen radio, stoel helemaal niks. Doet dit al 11 jaar. Respect hoor. Zoals hij zelf zegt, het is makkelijk verdienen zo.

Om half 2 loop ik terug naar de KMA. Eerst even melden op hun kantoortje. Dit keer trekt een van de mannen (zijn altijd met 2) mijn aandacht. Vraag me niet waarom. Maar ik word getriggerd. Hij checkt mijn pas en ik mag zo doorlopen. Druk bezig met zijn werk dus….. Bij het secretariaat lever ik mijn portofoon in. “Ga je nog naar de Keyser?” vragen ze. Helaas, mag morgen de hele dag werken. Met Mini laveer ik in de binnenstad tussen de dronken mensen door. M’n eerste dag zit erop, moe maar voldaan. Heb zin in de rest!

Links:
www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:
Ado Schellekens
Jack Sweres