ad van meurs

Breda Jazz Festival 4/4

2017-05-31 21.26.29(meedraaien behind the scenes)

Zondag. Doet vandaag echt haar naam eer aan. Het is voor de verandering zonnig en warm. De Gospeldienst laat ik voor wat het is. Ik moet nog even op gang komen, c.q. goed wakker worden. Op naar de KMA waar ik lichtelijk teleurgesteld ben dat mijn KMA man weer geen dienst heeft. Het ligt op het puntje van mijn tong om aan zijn wachtdoende collega’s opheldering te vragen, toch maar wijselijk mijn mond dicht gehouden.
In de stad krijg ik van onze promo-team een heus Jazzpetje. Gaan vandaag in ieder geval mijn hersenen niet over de kook.

Ruud en Rob heb ik vandaag als leermeesters, place to be: Merkxtuin. Een pitoreske binnentuin naast Publieke Werken. De een is even weg, de ander moet nog komen.
“Logistiek voor Willem in Merxtuin” hoor ik op de portofoon. Niemand in de buurt dus ik reageer maar. “Merkxtuin voor logistiek, er is hier geen Willem”. Even later pas valt het kwartje. Het is officieel “Willem Merkxtuin”. Ik voel me nu echt even heel erg dom.

Een rollator met daarachter een sophisticated dame komt mijn kant op gelopen.
Ze blijkt de vrouw van de saxofonist te zijn, die zo dadelijk de eerste act doet.
We raken in een gezellig en geanimeerd gesprek. Beiden zijn 86 jaar en al 21 jaar samen.
Zij ziet me rekenen en vertelt verder. Ze ontmoette Tony na het overlijden van haar toenmalige man. 65 jaar jong waren ze en het klikte meteen. Dus er is nog hoop voor mij schiet het door mijn hoofd. Maar ja, afwachten tot mijn 65ste, das nog heel lang. M’n prins moet maar eens andere navigatie gaan regelen of zijn rooster bij de KMA-poort gaan aanpassen… De hoogbejaarde dame ( ben haar naam helaas vergeten ) vertelt ook nog terlooops dat ze jarenlang Flamenco-danseres is geweest.
Gezien haar ranke lichaam en haar aristocratische uitstraling geloof ik dat meteen.

De band is compleet en we helpen logistiek met uitladen. Voorstellen aan de overige bandleden en drinken regelen. Oh ja en een gemakkelijke kruk voor Tony.
Zoonlief komt er gezellig bijzitten op de bank.

2017-05-28 13.22.58
Tony Vos & friends
Tony Vos
, geboren is 1931, is een saxofonist, componist en radiomaker (Veronica). Hij werd bekend door zijn prominente aanwezigheid in de destijds moderne jazzscene van de jaren vijftig (Jazz behind the Dikes). Stond regelmatig in binnen- en buitenland in de jazz spotlights. Maar hij speelde ook een grote rol als producer en arrangeur bij Phonogram (o.a. Boudewijn de Groot, Cuby and the Blizzards). Hij leidt de laatste jaren een rustig bestaan in de luwte, maar na een ontmoeting met gitarist Peter Mingaars wilde hij voor Breda graag een uitzondering maken en weer lekker muziek maken met o.a. nog zo’n legendarische crack uit de jazzscene: bassist Mary Hehuat (Joop Hendriks, Jack van Poll).

Bezetting:2017-05-28 13.27.55
Tony Vos – sax
Ben Boogaard – gitaar
Peter Mingaars – gitaar
Mary Hehuat – contrabas

 

De uitgeklede contrabas is een blikvanger, alles wat nodig is zit er op, de rest is weggelaten. Het doet geen enkele afbraak aan het geluid.
Naast stagemanagers zijn we ook vraagbaak en lopende programma-boekjes.
“Deze band zingt niet he?” vraagt een wat teleurgestelde vrouw aan mij.
“Nee helaas niet, maar de volgende wel” zeg ik meedenkend.
“Als u nu naar de Markt gaat, daar zingen ze wel, en over een uurtje terug komt, heeft u de hele tijd muziek met zang”. Ze bedankt me opgelucht.
Even later word ik aangesproken door een Israëlische vrouw, die speciaal voor dit festival is overgevlogen. Hotelletje geboekt heeft voor alle 4 de dagen. Ze heeft een vriendin in Breda wonen, dus ze vermaakt zich wel. Of ik wat tips voor haar had. Zeker!

Podium opruimen, de bandleden nog wat te drinken geven, logistiek weer helpen.
De volgende band is al gearriveerd en relaxt in het gras.
Ad is een karakteristieke man, die na een operatie nog wat kreupel loopt. Het herstel gaat hem niet snel genoeg. Zijn babbel is daarentegen wel vlot.
Ad van Meurs trio. Trio? Vreemd, tel toch echt 4 mensen op het podium….
“Speelt The Watchman vanmiddag ook nog?” vraagt een vrouw.
Wij kijken elkaar aarzelend aan. Zou dit een en dezelfde band zijn?
Geen flauw idee. In de pauze vragen we het aan de zangeres.
Ja dus, maar The Watchman heeft een grotere bezetting. We leren bij.

Ad van Meurs trio
Als je zegt dat The Watchman blues speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat The Watchman Amerikaanse folk speelt, dan klopt dat. Als je zegt dat de band rockt, dan klopt dat. The Watchman laat zich niet gemakkelijk in een hokje stoppen. De muziek van The Watchman is een zoektocht naar originaliteit langs een weg vol met traditionele elementen, ‘roots’, improvisatie en liedjesschrijverij. Als er iets in de krant moet, noem het dan maar: eigentijdse rhythm & folk. In ieder geval is het muziek uit het hart, een hart dat meer twijfels dan zekerheden kent en altijd hopeloos verliefd is op het leven zelf.

De brassband Brassta la Vista staat al te popelen om de band-wissel op te vullen.
Nog even op de plaats rust en dan mogen ze los en het publiek entertainen dat volop geniet van het mooie weer, de sfeer en de muzikanten.
Ondertussen weer in- en uitladen. Drinken regelen. Podium opruimen.
We draaien er onze handen niet voor om. Van de bands alleen maar lovende kritiek omdat ze geen zorgen hebben over de instrumenten en de settijden.
Scheelt ze een hoop stress!

BJF_2820

Brassta la Vista
Scheurende solo’s, eigenzinnig eigen werk, dikke Ska, pompende brass covers van bekende nummers, energiek, hip, dynamisch en intens! Dat is waar Brassta La Vista voor staat bij hun optredens! Deze 8-koppige brassband die vooral bestaat uit oud leden van het Nationaal Jeugd Jazz Orkest, wil zich absoluut niet in een hokje laten plaatsen!
Met de kick-off die ze vorig jaar hebben beleefd, zijn er vele enthousiaste reacties gekomen op deze frisse jonge formatie, en zijn ze dus hard op weg om hun stempel te drukken in de muziekscene. De aanstekelijke mix van eigen werk en covers wordt met enthousiasme neergezet en laat het publiek geen moment stilstaan. Van ska tot pop, een feestje is het gegarandeerd!

Bezetting:
Trompet – Stefan Danckaert
Trompet – Tom Ridderbeekx
Altsax –  Donald Simoen
Tenorsax – Stan van de Wetering
Trombone – Sam Thomas
Trombone – Junior Huigen
Sousafoon – Bart van Gorp
Drums – Mitchell Damen

Ze zijn zo enthousiast bezig dat we ze bijna niet gestopt krijgen voor de volgende band.
Blijkbaar een beroemde jazz-band die Ruud en Rob kennen van vorige jazz-festivals.
Niet mijn muziek, van mij mag het wel meer rocken zeg maar, alhoewel het wel interessant is om dit eens mee te maken. Ook achter de schermen.
Het opbouwen neemt wat meer tijd in beslag, maar deze muzikanten willen alles perfect in orde hebben. Niks mis mee.
Met een zeer enthousiaste drummer (ze waren aan het dollen).

2017-05-30 20.32.24
The Syncopators
uit Australië werden in 1984 gevormd door Chris Ludowyk, die de crème de la crème aan jazztalenten van Melbourne bij elkaar plukte om de ‘Society Syncopators’ te vormen, nu bekend als ‘The Syncopators’. Binnen een paar jaar belandde de band aan de top van de Australische jazzscene. Met hun veelzijdigheid bestrijken ze een breed scala aan stijlen en materialen. Hoewel hun repertoire voortkomt uit de wortels van de traditionele jazz, spelen ze alles van oude stijl jazz, mainstream tot aan pre-rock rhythm and blues.

Tegen half  7 ebben de laatste klanken weg van het podium. Na de echte jazz mag de brassband nog even los. Dat doen ze weer met verve. Ondertussen halen wij het podium leeg, band en instrumenten in de bus van logistiek. We ruimen de banken op, halen het touw weg dat voor de afscheiding zorgt voor de tuinen van de buurtbewoners.
Ondertussen vragen we ons af hoe groot de invasie van de NAC-aanhangers in de stad is, aangezien NAC zojuist gewonnen heeft met 4 – 2.
In de verte horen we het gejuich en gelal.  Het klinkt heel dichtbij.
Als we wat later door het centrum terug lopen naar de KMA blijken alleen maar de terrasjes vol te zitten met gewoon jazz-publiek. Geen NAC-er te bekennen.
Verderop bij wat cafeetjes komen we wat verdwaalde aanhangers tegen die de overwinning al flink aan het vieren zijn.
Laatste keer op de KMA. En nee, helaas, weer niet. Was de laatste kans voorlopig en dus niet samen naar Goffertpark. Vreemd idee om hier voor t laatst te zijn, beetje als afscheid. De 4 dagen zijn omgevlogen. Krijg al een beetje heimwee gevoel……..
Voor logistiek wordt het nog een lange avond.
Ik beloof ze spontaan om volgend jaar mee te helpen. Vele handen maken licht werk.
Op naar het buffet en gezellig naborrelen met het hele team.
Volgend jaar zeker weer!

Link:
http://www.bredajazzfestival.nl

Foto’s:2017-05-30 20.41.19
Stefan Ooms
Hans Koppens
Jack Sweres