Hersenspinsels

De Paapse Kelder

Vorige week belandde ik spontaan aan de eettafel van mij vriendin Miriam in Made. Even bijpraten over wat we elkaar een paar weken lang nog niet verteld hadden. Ook de opknapactiviteiten aan onze huizen worden uitgebreid besproken en oh ja, het fenomeen mannen. Altijd leuk! Ze is spiritueel aangelegd en toen ik weg ging kreeg ik twee steentjes van haar mee. Een bergkristal en rode jaspis. “Je moet ze een week bij je dragen. Ik weet niet of het wat doet maar dat merk je dan vanzelf wel” zei ze en ik weet dat ze het goed bedoelt. Baat het niet, schaadt het niet en wie weet, want nieuwsgierig ben ik wel.

De steentjes hebben alle dagen in mijn broekzak gebivakkeerd. Behalve toen de broek in de wasmachine en ik getik tegen het glas hoorde. Lichtelijk verbaasd zag ik in de glasrand de twee steentjes zitten. Vervolgens de wasmachine open gedaan en de steentjes gered. Verder eigenlijk niks gemerkt tot vandaag. Vanochtend fietste ik op de lange brug over de Donge. Bergopwaarts op een gewone fiets. Mijn conditie is ondanks al het gewandel toch niet meer helemaal wat het geweest is en het kostte me dan ook wat meer moeite dan normaal. Ik lag nog net niet met mijn neus op het stuur. Komt er opeens een man naast me fietsen op een e-bike. Zegt ie: “die brug bedwingen kost wel wat moeite he?” Ik kijk hem verbaasd aan, bedenk of ik hem ergens van moet kennen. Voor ik iets kan zeggen praat hij verder: “op een e-bike is het toch wel wat gemakkelijker” en hij blijft gezellig naast me fietsen. Als ik antwoord dat het goed voor mijn conditie is, beaamt hij dat. “ Maar ik heb deze e-bike toch, dan kan ik hem net zo goed gebruiken”. Inmiddels zijn we onderaan de brug. De man wenst me nog een fijne dag en slaat linksaf. Met een glimlach fietst ik de andere kant op naar de bakker. Geen idee of ik die man ken, maar het was leuk van hem.

Een half uur later loop ik samen met mijn vriendin Marilin ons dagelijks rondje. De langere versie en door de polder vandaag want we hebben de tijd. Langs de gierwagen en door de strontsporen wat een contradictie is met de gezonde, frisse buitenlucht waar we voor gaan. Ze heeft haar verrekijker mee vandaag, maar de enige vogels die zich vandaag laten zien zijn de raven en kraaien. De mezen en vinken hebben blijkbaar vandaag wat beters te doen. We proberen binnen te gluren door openstaande ramen van een oud gebouw, maar ook dat brengt niks op. Mijn telefoon gaat. “Hoi, ik loop achter jullie!” Verbaasd kijk ik om en zie onze andere sportvriendin Bianca achter ons lopen. Ze heeft ook al een flinke ronde gedaan. Geheel volgens de Coronaregels wandelen we verder: ik voorop, de andere 2 meiden op 1,5 meter achter mij. Heb het niet precies nagemeten, maar ach. Om ons zaterdag ritueel in ere te houden gaan we een koffie-to-go halen bij ToDaze. De Latte smaakt goed, staand, want ondanks dat je koffie koopt, mag je nergens zitten. Die logica ontgaat mij …

We besluiten nog een stukje met Bianca mee te gaan en lopen de Markt weer op. Naast Mercato ( de Italiaan ) zijn 3 mannen bezig met graven. Verbaasd en nieuwsgierig lopen wij er naar toe. Zelfs Marilin die heel veel weet, is niet op de hoogte en doet navraag. Ze zijn bezig om een dichtgegooide kelder leeg te graven om daar de koeling van de biertap te huisvesten. Het pand wordt omgebouwd tot een café vertellen de mannen enthousiast verder. Volgens de bouwtekeningen moet de kelder nog intact zijn. De trap is al zichtbaar en de muren ook. Het gewelf moet er ook nog zitten. Hopelijk ook nog een trap die binnen in het huis uit komt. Maar het is voor hen ook nog een verrassing. Ze willen graag de kelder weer in de oorspronkelijke staat terugbrengen en mogen kijken in eenzelfde kelder op Markt nr. 4. De eigenaar van het pand woont op de eerste verdieping en graaft nu de kelder uit. Zijn vriend stort de emmers met zand en puin in de aanhanger. De oudere man, vader van de emmer-man, kijkt toe of het wel goed gebeurt. Respect hoor dat ze een stad café met terras gaan openen in deze Covidtijd. “We hebben alle tijd gehad om er over na te denken hoe we het willen doen” vertelt de man alsof hij mijn gedachten raadt. Knappe vent trouwens voor iemand van 63 jaar en nog vief. “Maar waarom de Paap?” vragen we, want het pand zit op de hoek van de Markt. Er bestaat blijkbaar een Papestraat, zijstraat van de Markt. Vandaar dus. Okay. Bianca bekijkt met interesse iets wat op een stukje heel smal mergpijpje lijkt. “Dat is een stukje menselijk bot waarvan de merg er uit is. Vermolmd hout valt uit elkaar”, weet de zoon te vertellen. “Je kunt er ook bouillon van trekken” grapt de vader olijk. “Weet je, eigenlijk wil ik er ook aan ruiken” en Bianca voegt de daad bij het woord. “Ruik alleen maar vochtige aarde” en ze is zelfs ietwat teleurgesteld en dropt het stukje mens in de aanhanger met puin.

De overbuurman van Marilin komt voorbij gelopen en bekijkt de situatie even. “Nog iets gevonden” vraag hij? “ Bij een verbouwing hier in de straat jaren geleden hebben ze een pot met oude gouden en zilveren munten gevonden! Het pand is uiteindelijk een café geworden met de toepasselijke naam “De Munt”. De eigenaar heeft er de verbouwing van betaald. Het grootste gedeelte is echter naar de staat gegaan. Succes en nog een fijne dag” en de man vervolgt zijn weg. De gedistingeerde man blijkt vroeger slager te zijn geweest en doet tegenwoordig rondleidingen weet Marilin te vertellen.
Wij beloven plechtig dat we een van de eersten zijn die een drankje komen doen zodra ze open zijn en wandelen ook weer door. Onderweg weet Marilin zeker dat ze de vader van haar schooltijd kent en de ex is van een collega van, maar ze durfde er niet naar te vragen. We leveren Bianca onder aan de brug af en lopen weer terug. Marilin weet in eerste instantie het pand van de “De Munt” niet te vinden. “Er waren 3 kroegen in deze straat. Misschien deze” Ze loopt naar een mooi pand, zonder huisnummer, van binnen alles gesloopt en wordt blijkbaar gerenoveerd. Hopelijk krijgt het weer een goede bestemming en maakt er iemand weer wat moois van. Een gebouw met een verhaal, wie wil dat nou niet? “Nee, dit was Impala bar. Aan de overkant moet het zijn”. We steken over naar 2 panden die allebei het uiterlijk hebben van een kroeg met uithangborden. Bij de nadere inspectie blijkt het linkerpand tegenwoordig een woonhuis te zijn. “Dat was vroeger De Brandstee. Dan moet dit De Munt zijn”. Ze wijst naar cafe den Berg.
De kroeg heeft diverse eigenaren en namen gehad. Tussen De Munt en Den Berg heette het Den Juup.

Er staan weer andere mensen te kijken bij de graafwerkzaamheden. We informeren snel of er nog nieuws is en wensen ze succes. Marilin lever ik weer thuis af as usual en loop door het park weer terug naar huis. Geertruidenberg heeft een rijke en interessante geschiedenis. Beetje bij beetje leer ik er steeds meer van kennen, maar ze heeft nog vele geheimen voor mij. Nooit te oud om te leren.
En wat de steentjes betreft: ze brachten vandaag nieuwe leuke en interessante mensen op mijn pad. Spontane ontmoetingen. Open en spontaan en ze wisten ook nog wat te vertellen. Het zijn de kleine dingen he, die je leven rijk maken en energie geven. They made my day.

Stay safe en healthy!

Links:
https://www.bndestem.nl/oosterhout/alle-tijd-om-nieuw-stadscafe-uit-de-grond-te-stampen-lockdown-geeft-ons-rust~a9a03337b/

https://www.facebook.com/Stadscaf%C3%A9-De-Paap-100709148737788/

Recyclebrood en gevaarlijke koeken

In mijn dorp zijn een paar bakkers gevestigd met ieder hun eigen specialiteiten. Voor goede bonbons ga ik naar de specialist op de markt. Voor goed gebak kan ik een paar straten verder terecht. En voor brood naar de bakker vlak bij het centrum. Daar ben ik dan ook bijna elke zaterdag te vinden. Het is een routine geworden: Zaterdags na het sporten en na de rituele koffie met de meiden, loop ik naar de deze bakker. Ook in het Covid-tijdperk, zonder eerst de sportschool en de koffie, sta ik iedere zaterdag bij deze bakker in de rij.
Het zit in m’n karakter: het is efficiënt en consequent om een routine te hebben. Elke dag om 6 uur opstaan, elke dag yoghurt met fruit en cruesli als ontbijt, elke dag eerst mijn rechtersok aantrekken en dan m’n linker, elk dag even aan mijn ouders denken, elke avond sporten ( tegenwoordig wandelen bij gebrek aan een open sportschool ), elke dag nadenken over de misstanden in de wereld, elke boos worden over dieren- en natuurleed, elke dag bedenken wat nog een leuke uitdaging is, elke dag dromen over mijn prins ( want mijn jaarhoroscoop voorspelt dat hij dit jaar opm ijn pad komt ). En als de temperatuur het toelaat: een rit met Snake. Ik ben niet perse conservatief, maar wel praktisch en als de routine moet veranderen, pas ik me aan.

Het pand aan de Keizersdijk is in 1869 gebouwd als bakkerij en was tot 1930 in het bezit van Familie de Wit! Zou dat familie van mij geweest zijn? Daarna is het verkocht aan ene bakker Bouwens die de winkeldeur van links naar het midden verplaatste. Een strategisch goede zet van die man. Sinds 1995 zwaait mijn huidige bakker de scepter over dit pand en werkt de dochter van bakker Bouwens alweer 20 jaar bij hen in de zaak. Er hangt altijd een gemoedelijke sfeer, ook tussen de klanten. Het personeel kent hun klanten en adviseert ze goed en ze zijn behulpzaam. Niks is te veel. Zelfs toen de bakker Abraham zag, werden de klanten getrakteerd met een korting op hun aankopen. 
Regelmatig bedenken ze iets nieuws. Van een velvetherfstcake tot een vegetarische saucijzenbroodje. De klanten mogen ( soms moeten ) dan gratis proeven. Ze zijn altijd benieuwd naar wat je er van vindt, en als ze het zelf niet vinden smaken dan vertellen ze dat ook heel spontaan. Hun laatste creatie is de “gevaarlijke koek”. Gevaarlijk in de zin van ?????? Blijkt het gevaarlijk lekker te zijn. En ja, ik kan dat zeker beamen evenals mijn familie en vrienden waaronder ik de koeken distribueer, van Heusden tot den Helder.

Sinds het begin van het Covid-tijdperk, mogen er maar 2 klanten tegelijk de winkel in en wordt de toonbank ieder half uur helemaal schoon gemaakt inclusief de kassa. Ze geven er hun persoonlijke draai aan. Links in de hoek staat een bord met de inspirerende tekst:” We zijn er nog niet, maar verder dan we gisteren waren”. Dat doen ze goed. Positieve instelling die hun klanten motiveert. En heel eerlijk gezegd vind ik het wel prettig dat er maar twee klanten tegelijk de winkel in mogen. Je hebt de ruimte om te kijken, niemand die voor kan kruipen, en je staat niet tegen elkaar aangeplakt als de winkel vol met mensen staat.

Hun zorg voor de wachtende mensen buiten weerspiegelt hun loyaliteit aan de klanten. Als het regent staan de paraplu’s klaar, zelfs die van de klanten worden spontaan uitgeleend. Bij lage temperaturen wordt er vervolgens met liefde en plezier rondgegaan met een warm worstenbroodje. Sta je vlak voor Oudejaarsdag in de rij wordt je getrakteerd op een warme appelbeignet. Het geeft je een beetje een “thuis”-gevoel en dat is ook precies wat ze willen uitdragen. Loopt er een oudere man voor zijn beurt de winkel in omdat hij zich helemaal niet bewust is van de corona-maatregelen, is er niemand die zich ergert of boos wordt. Het is dan ook helemaal geen straf om op zaterdag brood en gevaarlijke koeken te halen. Er is altijd wel een praatje met een van de andere wachtende mensen waar je anders nooit een gesprek mee zou hebben.

Zo ook deze zaterdag ergens vorig jaar zomer.
Het is 11 uur ’s ochtends en de stralen van de zon zijn al intens warm. Als je nog geen opvliegers hebt, dan krijg je ze wel spontaan door deze hitte. Er staan 4 stoelen klaar voor de gevel van de bakkerij, zonder schaduw. Om en nabij de 1,5 m tussenruimte. Het idee is goed, de uitvoering wat minder. Misschien was het daar ’s morgens nog lekker koel en in de schaduw. Nu hebben ze helemaal geen enkel nut om daar te staan, tenzij je je achterste een ander tintje wilt geven. Tegen de tijd dat mijn hersens op het kookpunt raken en ik nog net niet flauw val, ben ik aan de beurt en stap de winkel binnen. Op mijn vraag of ze het wel een beetje vol kunnen houden in deze byzondere corona-tijden, krijg ik een heel relaas te horen:
“Nou eigenlijk wel hoor! Er komt hier regelmatig een fotograaf die speciaal brood koopt om daar in opdracht foto’s van te maken. Ennuh, dat doet ie goed hoor. Daar krijgen we ook nog wat geld voor”. Ze stopt even om verder te gaan met mijn bestelling en vervolgt dan toch weer haar verhaal. “Dat brood komt hij öok weer terug brengen. En tegenwoordig krijgen wij veel mensen uit Hank omdat daar de bakkers dicht zijn. Tsja, ik weet ook niet waarom. Het brood is hydraat-arm en een paar Hankse boeren willen alleen dat brood voor hun varkens. Want dat is het beste voor de dieren. Dat oud brood bewaren wij voor ze en daar krijgen we ook weer een paar euro voor”, eindigt ze met een glimlach. “Dat is nou echt brood dat goed ge-recycled wordt.”

Mijn bestelling ligt ondertussen klaar (inclusief de gevaarlijke koeken!) en ik reken af. Haar collega heeft ondertussen al 3 klanten geholpen en ik voel me een beetje schuldig vanwege de oververhitte, wachtende mensen in de rij buiten.
Aan de andere kant heeft elke kant daar wel begrip voor, aangezien ik niet de enige ben die ze aan de praat houden. Het bakkersechtpaar draait nl ong. 80 uur per week, heeft bijna geen sociaal leven en stapt om 8 uur ’s avonds al het bed in, als jouw en mijn avond pas begint. Hun sociale contacten halen ze uit de klanten en daar nemen ze alle tijd voor.
Daarom sta ik dus iedere zaterdagochtend in de rij, mondkapje op zak, eigen tas mee vanwege anti-plastic en in blijde afwachting van wie ik daar tegen kom en of er nog wat nieuws te horen is in de bakkerswinkel of van de wachtende rij mensen. Out the blue komt dan een opmerking zoals: “waarom staan wij in de breedte in de rij en niet in de lengte?”. Eigenlijk weet niemand dat, macht der gewoonte? Maar dan komt het bevrijdende antwoord ergens uit de rij: “als de zon schijnt is het prettiger om zo in de rij te staan”…
Hij heeft een punt!

Link:
https://wikimiddenbrabant.nl/Keizersdijk_19_(Raamsdonksveer)

Als stenen konden spreken

Het is warm voor de tijd van het jaar op deze winderige zondagochtend in de herfst. Mijn vriendin en ik lopen een van onze rondes. Naast de lichamelijke activiteit doen we ook aan hersengymnastiek . Niet dat we raadsels oplossen, maar meer filosoferen over wat ons bezig houdt. We lopen de Koestraat in die haar naam te danken heeft aan het feit dat door deze straat en de voormalige stadspoort, op het eind daarvan, het vee van de Markt buiten de stad werd gebracht. Er is geen een huis hetzelfde en de meesten stammen nog van een paar eeuwen terug.

Ik laat me ontvallen dat ik nieuwsgierig ben naar wat die stenen te vertellen hebben als ze zouden kunnen praten. “Nou ik niet. Ik hoef al die ruzies en zo niet te weten!” Krijg ik als reactie. Verbaasd kijk ik haar aan, ze weet meer dan ik begrijp ik. “Een paar eeuwen terug was dit een moerasgebied. Het verhaal gaat dat er destijds een koets verdwaalde en in het moeras terecht kwam. Iedereen is kwam om en op een verschrikkelijke manier. Kom, we lopen even langs het huis” zegt ze en troont me mee.

In diverse deur openingen staan kinderen opgewonden te wachten. Er was dit jaar geen sinterklaas intocht, alleen maar op TV, uitgezonden vanaf een geheime locatie. Net als ik me af vraag of er toch een Sinterklaas door deze straat komt, komen diverse zwarte pieten op scooters aangereden. Al toeterend en vrolijk zwaaiend stoppen ze bij de kinderen. Hun mondkapje heeft heel origineel een pepernoten design. Maar de kinderen zijn blij en doen verlegen hun verhaal. Toch jammer van die intocht.

We lopen de hoek om, de markt op. Halverwege de straat stopt ze en zoekt nog even. Dan stoppen we voor het bewuste huis. Mooi oud herenhuis met geveldak. Ze twijfelt even. “Ja, dit moet het zijn. Het huis is gebouwd op het voormalig moeras. En de geesten van de overleden mensen zijn daar nog. Als je er gevoelig voor bent, dan is de voorkamer en de zolder geen goede plek. Er woonde daar een gezin met 2 kinderen. Een van de kinderen was high sensitive en voelde dat feilloos aan.” Ze stopt haar relaas even en vervolgt dan: je bent soms verbaasd als je achteraf hoort wat er zich achter die muren afspeelde.” Mijn vriendin klinkt nu zelfs een beetje boos. “Afijn de kinderen zijn uitgevlogen en ze hebben er zelf blijkbaar geen last van. Ik zou zelf niet in zo’n huis willen wonen, brrrrrr. Ennuh die stenen hoeven echt niet te praten hoor. Ik wil al die rare dingen en zo niet weten.”

Ik kijk nu met andere ogen naar het huis en besluit dat die stenen mogen zwijgen. “Maar er kunnen toch ook leuke dingen gebeurd zijn?!, vraag ik hoopvol. Ze kijkt me even aan en zegt dan bedachtzaam: “ik wil het gewoon niet weten”. Dan loopt ze door en begint over heel wat anders. Toch houdt het me mee bezig. Terwijl ik op huis aan ga en de eerste regendruppels van de aankomende regenbuien al vallen, vraag ik me nog steeds af hoe de wereld hier er uit zag in de tijd dat mijn generatie en nog enkelen daarvoor nog niet op deze aardkloot rond liepen . Ik zal het nooit weten en een stenenfluisteraar bestaat naar mijn weten niet.
Wie weet, ooit, in de verre toekomst….

 

Bourgondisch carnaval in Kaaiendonk

“Heb je zaterdagmiddag iets? Werd mij een aantal weken geleden gevraagd door Mr. F, een goede vriend van mij.
“Hm, mijn agenda zegt dat ik vrij ben” antwoord ik lichtelijk nieuwsgierig na een snelle blik op de zaterdag.
“Morgen is het open dag in de Mienushal bij de carnavalsstichting” vervolgt hij enthousiast . Dan mag iedereen komen kijken wat wij als stichting doen zeg maar”, met biertje en muziek erbij. Koffie is er ook hoor. Heb je zin om mee te gaan?” eindigt hij hoopvol zijn korte pleidooi. Het carnaval van tegenwoordig is niet meer het carnaval van vroeger. Deels omdat de kroegen waar ik toen feestte er niet meer zijn en deels omdat de sfeer tegenwoordig anders is in mijn beleving. Of ik word gewoon oud (gelukkig wel 😉). Mr F. geeft er zelf niks om, maar doet al jaren de projecten met de kinderen voor de stichting.
“Ik houd je wel gezelschap” antwoord ik en hij is helemaal blij.

2020-01-26 14.31.41 HDR

De Mienushal is het thuishonk van Stichting OCS De Smulnarren. In het achterste gedeelte worden de carnavalswagens opgebouwd. Het voorste gedeelte waar wij naar binnen gaan is voorzien van wat kraampjes, natuurlijk een bar, statafels en een halfafgemaakte wagen wat later een podium blijkt te zijn. Het is al redelijk druk met mensen in carnavals-outfit. Wij hebben onze motorjas aangetrokken en gaan als biker 😊. Over aandacht hebben we niet te klagen. Mr. F blijkt nogal bekend te zijn en wordt hartelijk begroet door deze en gene. Nieuwsgierig kijken ze naar de rooiharige vrouw die bij hem is en stellen zich netjes voor. Ik vind het nu al gezellig en heb nog niet eens bier op.

2020-01-27 07.57.55

Mijn oog valt op een kraam met kleurrijke hoofdtooien. Nou staan er maar 3 kramen, maar toch. Eigenaresse en creatievelinge heet Nicole en ze heeft voor ieders wat wils. Tussen de hoofdtooien staat een bordje met de waarschuwing dat ze niet tegen bier en water kunnen. Waarschijnlijk gemaakt van papier-machee denk ik dan. Het zwarte exemplaar met ramhoorns lijkt bestemd voor mij. Met een vernuftig stukje ijzerdraad wordt de tooi klemgezet op je hoofd. Slim bedacht.
Maar ja, ik ga niet carnavallen, hoogstens een optocht kijken, dus wat doe ik er mee?

2020-02-01 15.43.23

Van lieverlee wordt het steeds drukker, lopen er dansmariekes rond die blijkbaar ergens op wachten. Komt zijne ontzettende hoogheid Mienus de XIV, oftewel prins carnaval ons begroeten en ontwaar ik steeds meer muzikanten. Zodra de Hofkapel compleet is, bestijgen ze de halfafgemaakte carnavalswagen en beginnen te spelen. Tot mijn grote verbazing geen carnavalsmuziek, maar populaire popsongs. Daar kan ik me wel in vinden. De afgelopen jaren zocht ik om die reden het alternatieve carnaval op. Dus bluesmuziek op de dinsdagmiddag in Dongen en op zondagmiddag een trio bestaande uit pianist/zanger, gitarist en drummer die verzoeknummers spelen in Sevenmountains. Het is verder een hele gezellige middag, waarbij ik diverse biertjes helaas moest afslaan, want ik ben de Bob …….

2020-01-26 13.18.28

“Wat vind je van tonpraten? Vraagt Mr F 2 weken later aan mij.
“Mwah”, why? vraag ik, want ik hoor daar eigenlijk best wel enthousiaste verhalen over van mijn vriendinnen.
“ Een maatje van me heeft vanavond mijn biker outfit opgehaald want die doet ook mee.
Hij regelt kaarten voor me. Vandaar dus 😊”
Ooit in een vaag ver verleden ben ik wel eens op zo’n avond geweest. Toen vond ik het al knap dat ze staande in een grote ton op humoristische wijze het wel en wee van de samenleving de revue lieten passeren. Soms in een dialect wat niet te volgen was, maar dat mocht de pret niet drukken. De Tonprater ( of Buutreedner ) beeldt meestal een bepaald type uit. Dit typetje is dan weer een clowneske uitvergroting van de werkelijkheid.
De humor berust op halve of hele waarheden, op hebbelijkheden en vooral onhebbelijkheden van mensen uit de gemeenschap. De plaatselijke overheid en iedereen die recentelijk op een of andere wijze van zich heeft doen spreken krijgen het veelal zwaar te verduren. Dit tot groot vermaak van het publiek.
Helaas moest ik door omstandigheden op het laatste moment afzeggen.

Inmiddels is het de zaterdag van carnaval en heb ik van Mr F begrepen dat carnaval samen hangt van de protocollen en alles op uur en tijd moet en er een heus draaiboek bestaat. Prins carnaval is dan ook vaak een vrijgezel of is dat in ieder geval voor die periode.
“Heb je wat te doen zaterdag overdag?” wordt me daags te voor gevraagd door Mr F.
Hij weet dat ik niet carnaval en de optocht van vanmiddag is afgeblazen vanwege de storm. Voordat ik kon antwoorden ratelde hij al verder.
“s Morgens is er eerst een Kerkdienst, daarna de sleutel-overdracht in het gemeentehuis en de officiële opening op de markt. En ik heb de hoofdtooi voor jou, kun je die dragen 😊”. De kerkdienst laat ik voor wat het is, zal best apart en gezellig zijn, dan ben ik nl aan het losgaan in de sportschool. Over losgaan gesproken…
Wist je dat iedereen zo zijn of haar eigen motivatie heeft om verkleed te gaan met carnaval? Toch heeft het allemaal te maken met de oorsprong van het carnavalsfeest. Uiteindelijk draait het om één ding: nog een keer helemaal losgaan voordat de vastenperiode begint. En hoe kun je dat nu beter doen dan door in de huid van een personage te kruipen?

87259112_2695836580523721_8729368334442692608_o

Dus hoofdtooi op, zwarte jurk aan, bijpassende zwarte legging, ben ik toch een beetje verkleed als “Lady in Black”. Op naar het gemeentehuis samen met Mr F waar om 13.11 uur precies de officiële binnenkomst is van zijne ontzettende hoogheid Mienus de XIV, die majestueus op een draagstoel naar binnen wordt getroond. Waarom 13.11 uur? Nou, zoals bij de meesten wel bekend is 11 het getal van de gekken ( 12 staat voor perfectie, met 11 ben je dus niet perfect ) en speelt daarom een belangrijke rol tijdens carnaval: seizoen begint op 11de van de 11de om 11:11 uur stipt, raad van elf, carnavalsviering in kerk was om 11.00 uur.

We krijgen een hanger om onze nek met daaraan bevestigd een mini-tube tandpasta en een kaartje met de tekst: sleuteloverdracht 2020, met daaronder de slogan van deze carnavals-editie: ALS JE LACHT DAN GLIM-DE MOOI. Verklaart dan ook wel weer de tandpasta. De hal van het gemeentehuis is voor de gelegenheid omgetoverd tot een carnavalsfeestzaal en voorzien van een bar. Het animo is groot . Al deze mensen gaan voor het echte carnaval.

2020-02-22 17.00.09

Burgemeester Mark neemt het woord voor een volle zaal en doet dat met verve. Achter hem verschijnt heel slim een tekst op de muur: “Sssssttt, Luister naar de spreker”. En dat werkt! De hele carnavalssfeer voelt voor hem als thuis. Zelfs de straat waar hij woont is helemaal versierd.
Dan handigt hij symbolisch de sleutel van de stad over aan zijne ontzettende hoogheid Mienus de XIV, en is hij 4 dagen burgemeester-af. Mienus heeft een goeddoordachte speech ( lijkt een beetje op tonpraten ) van welgeteld 11 kantjes! Hij refereert met sterke statements naar de politiek. Zoals de stikstof-crisis. “Als je stikstof (N2) bindt met zuurstof (O2) ontstaat er lachgas (N2O)” vertelt hij met blijkbaar enige scheikundige kennis. Dat past weer mooi bij de slogan: ALS JE LACHT DAN GLIM-DE MOOI. Volgens hem is hoop niks meer dan een uitgestelde teleurstelling en ze zijn aan het proberen om Carnaval op de Unesco-lijst te krijgen. Hij was welbespraakt en goed van de tongriem gesneden. Tot slot wenst hij alle smulnarren , smulnarrinnekes, snotnarren en snotnarrinnekes een geweldig carnaval! En ik maar nadenken wie hij bedoelt……. De Oosterhoutenaren dus die carnaval vieren.

2020-02-22 13.21.28
Nog even een biertje wegwerken en de laatste plakken worst verorberen, dan op naar de Markt waar de officiële opening plaats vindt. Het is best koud en een warm bakje koffie gaat er wel in. Binnen in de lunchroom vinden we een leuk plekje en zijn blijkbaar niet de enigen die het koud hebben. Mr F. spijkert mij bij over het Bourgondisch en Rijnlands carnaval. Bij de Bourgondische variant, zoals hier in Brabant, krijgen plaatsnamen tijdelijk een andere naam, is de caravalskleding sober en gekocht en wordt er veel tijd besteed aan de praalwagen. De Rijnlandse versie, zoals in Limburg, is precies andersom: geen andere plaatsnamen, zelfgemaakte en rijkelijk uitgedoste kleding en simpele praalwagens. Nooit geweten.

We besluiten om maar lekker binnen te blijven en de officiële opening op afstand te volgen. Er is een reuze smulnar-pop op de markt verankerd waar de prins een kranslegging doet. Ik ken heel dit ritueel niet, dus maar even opgezocht. De krans zit nl vol groentes, lees vitamines, om carnaval gezond door te komen. Neem aan dat het symbolisch bedoeld is.
Het is nog een heel gedoe voordat de opening een feit is. En aan wat zenuwachtige mensen te zien houdt Mienus zich blijkbaar niet aan het draaiboek en protocollen.
Heeft dan toch ook wel weer wat.

2020-02-22 16.26.06

De vier dagen carnaval laat ik verder helemaal aan mij voorbij gaan, ook vanwege andere prioriteiten. Tot slot is er dan nog de aswoensdag. Deze woensdag na carnaval wordt door veel feestgangers gebruikt om bij te komen of uit te kateren van 4 dagen bier, muziek en gezelligheid. De die-hards komen traditiegetrouw samen om onder het genot van een (broodje) haring nog één keer te feesten. Van oudsher is aswoensdag het begin van de 40-dagen-vastentijd. In deze veertig dagen leven gelovige christenen heel sober en wordt er tot Pasen alleen het hoogstnoodzakelijke gegeten. Na het halen van het askruisje is het de bedoeling om thuis haring eten. Haring zou veel voedingsstoffen bevatten en door het eten van deze vis zou je gemakkelijker de vastentijd doorkomen.

Tegenwoordig vormt het ‘haringhappen’ een vast onderdeel van het carnavalsfeest en is voor velen de religieuze achtergrond van deze traditie een beetje achterhaald Men eet nu vaak om een andere reden haring op de woensdag. Deze vette vis blijkt erg goed te werken tegen katers! Het verdrijft de kater en verzacht de pijn in de keel. En de haring zelf kan lekker rondzwemmen in al het opgedronken bier….

 

Links:

https://indebuurt.nl/eindhoven/genieten-van/mysteries/mysterie-opgelost-daarom-verkleden-we-ons-tijdens-carnaval~69599/

https://indebuurt.nl/eindhoven/genieten-van/mysteries/mysterie-opgelost-hierom-eten-we-haring-op-de-woensdag-na-carnaval~68969/

Kerstverhaal

DE MAAN VAN YULE

Het was al wat later in de avond en de lucht kraakhelder.
Hoe langer ze tuurde, hoe meer sterren er zichtbaar werden.
Rond de Kerstdagen waren er vallende sterren voorspeld, een minder bekend fenomeen zo vlak voor Kerst.  Dat wilde ze graag met eigen ogen zien en meemaken. Er was echter nog een reden waarom ze de sterrenhemel afzocht. De belofte van haar vorig jaar overleden moeder, dat ze met Kerst een teken van ”leven” zou geven en contact zou zoeken.
Eigenlijk gelooft ze daar niet in, maar toch…
images5LXSAP1JHet was haar met de paplepel ingegoten, de voorliefde voor de sterrenhemel. Haar moeder was een bekende amateur-astronome en kon daar heel enthousiast over vertellen. Toen Bella klein was vertelde ze zelf verzonnen verhalen. Bella was dan aan haar lippen gekluisterd. Verhalen over nieuwe sterren die aan de hemel verschenen als er op aarde een levend wezen overleden was. Over rusteloze sterren die nergens konden aarden en dus nooit op dezelfde plek te vinden waren. Doffe sterren die niet meteen stralen, omdat ze nog niet beseffen dat ze een ster geworden zijn. En over sterren die opeens heel fel stralen omdat ze iets bijzonders te “vertellen” hebben. Maar met Kerst vertelde ze ieder jaar een speciaal verhaal over een sterretje dat niet meer wilde schijnen:images5LXSAP1JEr was eens een kleine ster, die helemaal geen zin meer had om te schijnen. De andere sterren zijn allemaal heel bijzonder, sprak hij. Ze vertellen vaak, wat voor mooie dingen ze beleefd en gezien hebben. En dan stralen ze van vreugde. Alleen ik niet, ik ben een hele gewone kleine ster. Ik ben niets bijzonders. De andere sterren probeerden hem te troosten en spraken: Je moet het ook zien, als er wat bijzonders gebeurt. Ga er op uit, kijk en geef je ogen de kost. En de kleine ster liet zich naar de aarde vallen terwijl hij eigenlijk dacht;
wat moet ik nou op de aarde, wat gebeurt er daar nou voor bijzonders.
Hij komt aan een huis voorbij, kijkt door het raam en ziet, hoe een moeder met haar zoon en dochter kerstkoekjes bakt. Ze lachen erbij en je kunt heel goed zien hoe blij ze met elkaar zijn. Oh, denkt de kleine ster, dat is mooi, hier schijn ik een beetje. Als de koekjes in de oven zijn, gaat hij verder. Hij ziet een groep kinderen, die op weg zijn naar huis.
De kleintjes komen van een kerstfeest van school en er zijn een paar grote kinderen bij zodat ze niet bang hoeven te zijn. Oh, denkt de ster, dat is mooi, ik geef ze wat extra beetje licht. Dan gaat hij weer verder. Hij ziet een licht door een raam en kijkt nieuwschierig naar binnen. Een opa vertelt Kerstverhalen en de kleinkinderen kruipen dicht tegen opa aan en luisteren gespannen. Jaaa, dit is ook heel mooi, ook hier straal ik een beetje bij, denkt hij.
En dan…….plotseling begrijpt hij het. Men is niet iets bijzonders omdat men grootse en wereld-bewegende dingen beleeft. Het is veel belangrijker, de kleine en bijzondere dingen van het dagelijkse leven te ontdekken. Deze kleine dingen maken de wereld menselijk en lichter. En zo gaat hij heel tevreden terug naar de andere sterren en straalt vanaf nu ook iedere avond aan de hemel met al zijn kracht.
images5LXSAP1JIedere Kerst weer bleef het een mooi verhaal. Als er vallende sterren te zien zijn, denkt Bella altijd aan dat sterretje.

“Back to earth Bella”, zegt opa op een vriendelijke, maar dwingende toon.
Verschrikt kijkt Bella op van de telescoop. “Nog iets spannends gezien?” informeert hij nieuwsgierig verder. Ze schudt van nee waarbij haar rode lange haren gracieus meedeinen. “Helaas niet opa, maar morgen weer een dag, uh avond!” Opa kijkt haar onderzoekend aan. Hij weet waarom ze zo fanatiek op onderzoek is.
“Heb je nog hulp nodig? “ vraagt ze uit een soort van schuldgevoel.
“Nee hoor, nog een kadootje en dan ben ik klaar. Jij komt morgen alles brengen?”
“Natuurlijk doe ik dat opa, heb ik toch beloofd!” en ze geeft hem een knuffel waar hij zogenaamd niks van moet hebben, maar stiekem toch leuk vindt.
images5LXSAP1JOpa is een gepensioneerde beroepsmilitair en zijn hele leven altijd druk bezig. Na zijn pensioen kwam hij eigenlijk nog veel tijd tekort. Naast zijn veteranen-hobby doet hij ook veel liefdewerk. In de periode dat zijn vrouw in het zorgtehuis verbleef, zag hij zo veel eenzaamheid en zo veel verdriet, dat hij besloot daar op zijn manier wat aan te doen. Met zijn jovialiteit en grapjes wist hij al snel alle bewoners op te vrolijken en werd hij een graag geziene bezoeker. Hij is ook die geheimzinnige Kerstman, die je nooit ziet en op onverwachte momenten tijdens de Kerstdagen een kadootje voor je achterliet. Tot op heden weet niemand wie die Kerstman is, op Bella na, en opa wil dat graag zo houden. Het hele jaar door is hij bezig met spullen te verzamelen die hij overal vandaan tovert. Je moet ook niet vragen hoe en wat. Of waar het vandaan komt. Het antwoord is steevast: “de magie van Kerst regelt dat”. Ook weeskinderen, zwervers, minder-bedeelden worden door hem niet vergeten. Hij vindt het een sport en een uitdaging om ieder jaar weer voor iedereen iets passends te vinden. Een week voor Kerst begint hij met inpakken, alles voorzien van een mooie, glanzende strik en een handgeschreven etiket van de Kerstman. Vanavond dus de laatste kadootjes. images5LXSAP1JBella voelt dat opa haar aan kijkt. “Weet je opa, ik geloof er absoluut niet in, maar toch hoop ik stiekem dat er morgenavond een ster naar beneden valt, hier in de tuin, met iets liefs van mama.” Dit was de eerste Kerst zonder haar moeder en zonder opa’s zoon. Haar vader was kapot van verdriet toen hij zijn maatje, zijn allesie moest afgeven. Hij wilde even weg om alles een plekje te kunnen geven. Als beroepsmilitair ging hij wel vaker op missie, maar Bella voelde instinctief dat het dit keer anders was. Na een paar weken al kregen ze bericht van het leger dat haar vader vermist werd. Zodra er meer nieuws was zouden ze dat laten weten. Men had de hoop nog niet opgegeven dat hij niet meer in leven zou zijn. “En dat papa uit het niets te voor schijn komt” vervolgt ze bedachtzaam.
“Wie weet Bella, wat Kerst voor ons nog in petto heeft” zegt opa tegen beter weten in.
images5LXSAP1JDe volgende dag rijdt Bella met een bestelbus vol Kerstkadootjes naar het zorgtehuis waar ze met opa afgesproken heeft. Bij de zij-ingang parkeert ze zodat niemand van de bewoners iets kan zien. Vreemd genoeg is de deur nog dicht en is opa in geen velden of wegen te bekennen. Mhh, hem kennende is hij de tijd vergeten. Als een soort van telepathie krijgt ze meteen een whats-appje van hem, met zijn excuses en dat hij oponthoud had en dus later is. Ze moest maar even een bakkie gaan doen.

“Woef” hoort ze opeens naast zich. Ze kijkt naar beneden waar een vrolijke, bruine hond haar vragend aan kijkt. Waar die nu opeens vandaan komt? Ze kijkt om zich heen. Niemand te zien die een hond zoekt. Een brede leren halsband siert de hond zijn nek voorzien van een ster. Hij gaat naast haar zitten waardoor zijn naam zichtbaar wordt op de band. “Doerak” leest Bella hardop en de hond kwispelt blij. “Doerak, waar is je baasje?” vraagt ze. De hond staat op, doet een paar passen voorwaarts en komt weer terug naast haar staan. In eerste in stantie begrijpt ze niet wat de hond van haar wil. Maar als hij het nog een keer doet valt het kwartje. “Ohw, ik moet je volgen!” en ze loopt de hond nieuwsgierig achterna. Doerak loopt zonder te aarzelen direct naar een huis waarvan Bella zeker weet dat deze al een paar maanden leeg staat. Voor zover ze weet moet het opgeknapt worden voordat er nieuwe bewoners in kunnen. In de deuropening staat een oudere dame zoekend om zich heen te kijken.
“Ah, daar ben je Doerak!” en de hond loop blij naar haar toe.
“Wat lief dat u hem terug gebracht heeft”.
“Doerak is lief hoor, maar af en toe neemt hij de kans waar om zelf even op stap te gaan.”
images5LXSAP1JZe is een dame op zekere leeftijd, gedistingeerd en goed verzorgd. In tegenstelling tot veel vrouwen van die leeftijd draagt ze haar haren niet kort maar in een mooie, dikke vlecht. Haar vriendelijk gezicht is markant en zeker niet doorleefd.
Toch straalt ze iets uit alsof ze de hele wereld gezien heeft en veel meegemaakt. Het rode fluwelen jasje met witte randen wat ze draagt staat haar perfect.
Op de een of andere manier heeft ze iets vertrouwds over zich.
“Drink je een kopje thee met me mee?” vraagt ze vriendelijk.
“Mijn man Chris is rond deze tijd altijd erg druk, die zie ik vanavond laat pas”. Aangezien opa toch nog nergens te bekennen is, neemt ze het aanbod aan.
Even later zitten ze samen in de woonkeuken aan een mok dampende kruidenthee met zelfgebakken koekjes erbij.
“Mijn naam is Marie,” Ze neemt een koekje en sluit haar ogen. “Prima gelukt, al zeg ik het zelf.” Ze is samen met haar man een paar dagen terug naar dit huis verhuisd.
Bella kijkt nog eens goed rond. Ze weet haast zeker dat het een paar dagen geleden nog leeg stond. De keuken is compleet nieuw. Er hangen gordijnen. De muren zijn geschilderd. Geen enkele verhuisdoos te zien die normaal gesproken her en der nog rondslingeren. “ Maar hoe zijn jullie dan zo snel verhuisd?” vraagt Bella verbaasd. “Ach kind, een verhuisbedrijf met een paar van die leuke, stoere mannen doet wonderen” en Marie knipoogt even. En voor het opknappen heb ik zo mijn magische trucjes.”
images5LXSAP1JJouw Kerst is dit jaar een beetje anders?” vraagt Marie quasi-nonchalant en schenkt voor allebei nog een kop verse thee in. Ze kijkt Bella onderzoekend aan, terwijl ze de rode bekers op tafel zet. “Hoe weet u dat?”
“Ik ken je opa, die geheimzinnige Kerstman, hij is een goede vriend van Chris. En met een beetje Kerstmagie.” en ze knipoogt weer even.
Bella vertelt over haar vorig jaar onverwachts overleden moeder en dat haar vader niet kon wennen aan een leven zonder zijn vrouw. Als beroepsmilitair is hij op missie gegaan en sindsdien heeft ze niks meer van hem gehoord. Verdwenen, samen met 2 andere militairen. Gelukkig kan ze het heel goed vinden met haar opa. Ze hoopt vanavond een vallende ster te zien als teken van leven van haar moeder. De Kerstdagen is ze niet echt alleen. Kerstavond samen met opa, de andere dagen bij vrienden. Maar toch is alles anders, het gemis.

“Weet je wat er vanavond is?”, vertelt Marie “Dan is er een volle maan. Dat komt niet zo vaak voor tijdens Kerst. De maan van Yule wordt dat genoemd. De laatste keer was 38 jaar geleden. Ik herinner het me als de dag van gisteren….
“Volle maan tijdens Kerst?” herhaalt Bella verbaasd. Hoe kon ze dat gemist hebben!
Haar hoofd stond er ook niet echt naar, maar toch.
“Inderdaad. Volle maan en Kerstavond, twee wonderlijke gebeurtenissen die gelijktijdig plaatsvinden. Je hebt nooit zo veel kans dat je wensen uitkomen als tijdens een Kerst met volle maan. Je moet alleen weten hoe je ze moet wensen.”
“Sorry, Marie, maar ik geloof daar niet zo in.”
“Ik zoek al met gemengde gevoelens naar een vallende ster.”
“En iedere dag hoop ik dat mijn vader gevonden wordt.”

“Geeft niet kind. Doerak kom eens hier.” De hond komt vrolijk aangelopen. Ze haalt de ster van zijn halsband en geeft die aan Bella. ” Neem deze ster mee, wees er zuinig op, hij is van kristal. Doerak doet er toch niks mee en hij is nu voor jou. Je weet vanzelf wel wat je er mee moet doen”. Bella kijkt haar verbaasd aan. “Volle maan magie” knipoogt Marie.

“En doe jezelf een plezier. Morgenvroeg op eerste Kerstdag rond 6 uur is de volle maan op zijn mooist. Maar ik denk dat jij niet zo vroeg wilt op staan, of je wekker gaat zetten jou kennende? Vanavond is het al een speciaal gezicht. Pak je telescoop en geniet van wat je ziet, want de volgende kans om de Maan van Yule te zien, is pas in 2034! En denk aan je wensen kind!” Ze geeft Bella een dikke knuffel en een kus op haar voorhoofd. “ Bedankt dat je er was. Deze dagen kunnen best eenzaam zijn voor iemand als ik. Ik wens dat jouw wensen uit komen Bella”.
“Doe ik Marie! “ belooft Bella oprecht “en dank je wel voor de thee en koekjes”.
Ze staat op, trekt haar jas aan, zet de kraag goed omhoog en stapt naar buiten. De wind is nog steeds koud, maar goed te doen.
images5LXSAP1J
In gedachten verzonken loopt ze terug richting het zorgtehuis. Door het park waar ze vaak ’s avonds met haar moeder op een bankje filosofeerde over de sterren en de maan. Even twijfelt ze, maar toch gaat ze op het bewuste bankje zitten en haalt de kristallen ster uit haar jaszak en bekijkt hem nog eens goed. Helemaal gaaf en mooi geslepen van vorm. Zou Marie het echt menen van die wensen? Ze had nog geen flauw idee hoe ze het aan moest pakken. Ach, aan de andere kant, baat het niet, schaadt het niet. images5LXSAP1JOpa komt net aangelopen als ze weer bij de bus staat. Zijn gezicht staat lichtelijk op onweer. Hij kan er niet zo goed tegen als zijn planning niet uit komt. “Opa, was het zo erg?” vraagt Bella geamuseerd. Hij kijkt haar aan en barst dan in lachen uit. “Kom, werk aan de winkel”. Samen laden ze de bus uit. Ondertussen vertelt Bella over Marie en het huis dat niet meer leeg stond, haar hond Doerak, de kristallen ster en de Volle maan die ze glad vergeten was. Opa luistert, maar stopt dan even met uitladen. “Ik ken geen Marie hoor” en krabt eens achter zijn oor. “Haar man heet Chris zeg je? Sorry, maar die ken ik echt niet. Heb je het niet gedroomd?”
Bella begint een beetje aan zichzelf te twijfelen en voelt in haar zak. De ster zit er nog en ze laat hem aan Opa zien. “Dat is een mooie ster” zegt hij en besteedt er verder geen aandacht aan, want hij is met zijn gedachten al lang weer bij de Kerstkadootjes.
images5LXSAP1JOp de weg terug kan ze het niet laten om langs het huis van Marie te rijden. Tot haar verbazing staat het huis weer leeg. Geen teken van leven te zien. Gordijnloze ramen, geen verlichting. Ze stapt uit en loopt nog even om het huis en roept ondertussen naar Doerak. “Dit kan niet”, denkt ze. Niets wijst erop dat de oude dame in het huis is geweest. Ontgoocheld rijdt ze naar huis. En toch, toch is ze nieuwsgierig.

Zonder er verder bij na te denken legt ze de kristallen ster naast de telescoop, bij de ingelijste foto van haar moeder. Wat bedoelde Marie dat ze er mee moest doen? Ze tuurt nog even naar het heelal op zoek naar vallende sterren, in de stille hoop dat die ene ster even naar de aarde valt, een flitsbezoek van haar moeder die ze nu wel heel erg miste. De tranen wellen in haar ogen op. Vooral nu was het verdriet en het verlies nog sterker. Natuurlijk mist ze haar vader ook, maar die leeft nog. Ze weet het zeker. Ergens…….onvindbaar ……ook verdrietig. Vergeefs probeert ze de tranen terug te dringen als ze een dikke plof bij de deur hoort. “Opa is vroeg, bedenkt Bella. Vervolgens wordt de deurklink aarzelend omlaag gedrukt, tot halverwege. “Vreemd” denkt Bella en ze loopt behoedzaam naar de deur, duwt de klink verder omlaag en trekt de deur met een ruk open.
In de deur opening staat een man. Verbaasd bekijkt ze hem eens goed.
“Bella, ben jij dat?” vraagt de man met een wat onzekere stem.
Dat kan niet waar zijn, denkt ze. Het is, het is haar vader!
“Papa?!” roept ze volkomen verrast en blij en ze voelt opnieuw tranen opkomen, maar nu van vreugde. Met een paar passen vliegt ze hem om de nek en hij tilt haar enthousiast op.
“Papa. Je bent het echt!” En ze drukt haar armen nog steviger om haar vaders nek.
Een paar minuten lang houden ze elkaar zwijgend vast.
“Ik moest met Kerst bij jou zijn Bella. Jouw verdriet is net zo groot als dat van mij. En samen kunnen we het verdriet verwerken, ik zal je niet meer in de steek laten” vertelt hij zacht in haar oor.
images5LXSAP1JEen lichtflits verlicht opeens de kamer. “Wat was dat?” Voorzichtig kijken ze allebei de kamer in. Verbaasd zien ze hoe de kristallen ster straalt en de foto van haar moeder verlicht. “Papa, kijk, mama heeft haar belofte gehouden!”
Weer kan Bella haar tranen niet onderdrukken en ze ziet dat haar vader er ook moeite mee heeft. Het licht blijft nog even hangen, cirkelt nog even om hen heen en schiet dan als een flits terug naar de sterrenhemel. Zwijgend en genietend van dit bijzonder moment houden ze elkaar stevig vast. Bella kan bijna niet geloven dat dit alles echt gebeurt.
Ze doet haar ogen even dicht en opent ze voorzichtig weer en kijkt dan naar de volle maan hoog boven hen. Op het oppervlak van de maan verschijnt het gezicht van Marie, die haar met haar liefdevolle glimlach een laatste knipoog schenkt.
images5LXSAP1J

 

N.B.:

Dit Kerstverhaal is voorgelezen door Jan-Fedde Bakker en muzikaal opgeluisterd door de muzikanten van The Eastwood Christmas Collective op 22 en 24 december 2019 in theater de Schellenboom in Oosterhout en 30 december 2019 in Bel-Air in Breda.

48ste Breda Jazz Festival (4/4)

22295_breda-jazz-festival  Zondag, 13 mei 2018

Na drie dagen zon en mooi weer is het nu blijkbaar tijd voor wat nattigheid. De lucht is een grijze massa en de regen / miezer valt er bijna continu uit. Ik had me toch wel een heel ander begin van deze (Moeder)dag voorgesteld. Verdorie, het scheelt echt 20 graden met gisteren. Vandaag staat er een Indo bij de poort van de KMA. Waarom weet ik niet, maar hij vertelt me dat hij woonruimte zoekt. Helaas, daar kan ik hem niet bij helpen. Voor mij rijdt een dikke vette Jaguar met mensen van een brassband er in. De naam herken ik vaag. Opeens valt het kwartje. Goh, das mijn brassband!

De route voor de band is niet echt bar-interessant. Beetje heen en weer pendelen tussen twee podia. De Brass Band Stage. Geen flauw idee waar dat ding zich bevindt en bij Podium Noord. Hopelijk zijn er mensen die de regen trotseren en mensen die Moederdag in de stad gaan vieren of er gewoon geen boodschap aan hebben. Even voorstellen aan de bandleden en uitvinden wie de leader of the pack is. JayDee Brassband bestaat uit acht Nederlanders en ……. een Rus. Tweederde is beroepsmuzikant. De Rus is wat verlegen, heeft in Nederland gestudeerd en voor hem is het iedere keer een heel gedoe om een optreden mee te kunnen doen vanwege een visum.

2018-05-13 14.29.13 HDR

De looproute blinkt uit van simpelheid: heen en weer pendelen tussen twee podia en op strikte tijden. De eerste: “Brass Band Stage” ken ik niet eens, maar tot mijn verrassing de band wel. Nou, dat is heel handig. Inmiddels is de regen overgegaan in miezer en gelukkig zijn er toch nog wat bezoekers in de stad. Podium Zuid is nog druk aan het spelen. Even overleggen hoe en wat. De tijden van onze podia overlappen elkaar. Mijn band kan gewoon gaan spelen en alsof de weergoden dat weten, is het nu even droog. Al gauw staat er toch wat publiek om de band heen, die overigens een hele goede interactie met het publiek heeft.

En het blijft droog ook bij Podium Noord, waar ze in de pauze van de band-wissel mogen spelen. Je merkt wel dat er hier publiek blijft hangen wachtend op de volgende band, en dat is alleen maar leuker voor mijn Brassband. Leuke gasten trouwens, ieder met zijn eigen interessante levensverhaal. We staan nog wat te kletsen als ik de gast van gisteravond voorbij zie lopen. Ik ben meteen weer alert. En ja hoor, hij valt een van de muzikanten lastig die nog wat aan het spelen is. Mijn hand grijpt zijn rugzak en met een ruk haal ik hem daar weg. Hij kijkt mij aan, doet heel onschuldig. Ik hoef alleen maar terug te kijken en een woord te zeggen. Hij druipt af …..
Terug naar de Brass band stage. De weergoden zijn foetsie of opeens oostindisch doof, want er valt weer nattigheid uit de lucht. Helaas ook minder publiek en voor slechts een paar mensen spelen is ook niet echt motiverend. Op Podium Zuid speelt de band nog, timing is bar slecht geregeld.

2018-05-13 16.14.23 HDR

Bij Podium Noord blijkt Brasta la Vista nog te spelen. Spontaan ontstaat er een muzikaal duel waarbij de muzikanten aan elkaar gewaagd zijn. Echt mooi om te zien en te horen natuurlijk. Een ouder stel parkeert alvast twee stoelen voor het podium om zo alvast eerste rang te zitten. Mijn speelt nog vrolijk verder en verrast ongevraagd wat mensen op het terras. Tot de mannen van de soundcheck protesteren want ze kunnen hun werk niet doen. Waardeloos geregeld dit van de planning.
De eigenaresse van de kroeg waar we voor staan geeft ons spontaan een rondje bier.
Om een of andere vage reden moeten we nu een uur wachten. Het is ten strengste verboden om spontaan zo maar ergens te gaan spelen.
Het laatste uur bij de Brass band stage was leuk omdat er een meisje was met een mini-opblaas-trompet waar de band goed op acteerde.

2018-05-13 17.59.20

Stipt vijf uur stopt het festival Dit jaar helpt iedereen mee om alles op te ruimen en af te breken, dan hoeft logistiek niet alles alleen te doen. Terras spullen sjouwen, hekken verzamelen, podia ontmantelen. Een man in jaren 70 outfit staat ons eerst gade te slaan, komt vervolgens naar ons toe en zegt dat ie respect voor ons, de vrijwilligers heeft. Das lief! En als er iemand om een vuurtje vraagt volgt de opmerking: “ik steek voor jou de hele kiet aan!” Lachen.

En stipt om acht uur is iedereen klaar.
Nog even terug naar de KMA om spullen en Mini op te halen. Laatste keer weer.
Dit jaar laat ik het gebouw met een heel ander gevoel achter.
Het buffet is wederom goed bij de Keijzer en het heeft wel wat zo met alle vrijwilligers aan tafel. Als ik naast Micky beland, blijken we veel dezelfde hobby’s te hebben: blokfluit gespeeld, saxofoon en paard gereden. Heel frappant. Zo leer je je mede-team-genoten nog eens van een andere kant kennen. Altijd leuk weer.
Tegen elf vind ik het welletjes en neem afscheid van iedereen en van deze leuke enerverende dagen. Ik ga de saamhorigheid en gezelligheid weer missen voor een jaar.
In 2019 de 49ste editie, heb er nu al zin in!

 

Link:

https://www.bredajazzfestival.nl/artiest/jaydee-brassband/

 

 

 

De erotiek van een ijsklontje

We zijn er! Eindelijk! Na een lang rit met een verzengende zon op m’n helm en een loeihete motorblok tussen m’n benen wil ik zo snel mogelijk van die motor af. Mijn leren jas zit aan mijn lijf geplakt door het klamme zweet. De binnenvoering stroopt op als ik verwoede pogingen doe om die jas uit te krijgen. Zweetdruppels glijden langs alle kanten naar beneden. Het kost me zeker een aantal minuten, maar dan lukt het.

We voegen ons bij het team dat gisteren al gearriveerd was. Gelukkig hebben ze met wat stokken, touw en tentdoek een afdak gemaakt waardoor er enigszins wat schaduw is. De touwen zijn verankerd aan twee motoren. Het afdak geeft enige verkoeling.
Bij de begroeting is er een nieuw gezicht. Onze blikken kruizen elkaar en blijven even hangen. Hij stelt zich voor en blijkt een maat te zijn van een van de mannen. Heeft een doorleefd gezicht met een jongensachtige uitstraling. De ogen van Eddie Vedder, de haren van een Viking, de goede lengte en een stem van zichzelf.

Opeens wat gegil en een hoop gelach. Op tafel staat een bakje met ijsklontjes. Een van de meiden staat verwoed wat ijsklontjes uit haar shirt te vissen. Waar ze die zo snel vandaan getoverd hebben? Maar uh, ik zou het wel weten met die hitte.
Lekker laten smelten….

De nieuweling heeft mijn gedachte gelezen. Zonder wat te zeggen pakt hij een van de grootste ijsklontjes in zijn hand. Feilloos weet ik wat hij gaat doen en wacht rustig af.
Hij komt achter me staan en rustig en met volle aandacht laat hij het stukje ijs vanaf mijn schouder over mijn arm naar beneden glijden en weer terug. Afwisselend links en rechts. De kou verdringt beetje bij beetje de hitte uit mijn lijf. Het is echter niet alleen dat. Geleidelijk laat ik de kou tot me doordringen en automatisch worden mijn zenuwen op scherp gezet. Door de warmte van zijn hand krijgt de aanraking een andere dimensie en voelt intenser. De licht masserende bewegingen werken ontspannend. Het ijsklontje en de hand worden nauwgezet gevolgd door elk deeltje van mijn lichaam. Sidderingen door heel mijn lijf die hij gelukkig niet op merkt.

Sensuele gedachten komen naar boven drijven. Ik wil de kleren van zijn lijf rukken. Zijn lijf tegen dat van mij. Zijn warmte en kracht voelen. Verstrengeld in elkaar. From body to body. From soul to soul. In werkelijkheid houd ik me met enige moeite gedeisd. Dit is mijn moment. Misschien wel ons moment, waar hij niks van weet.
Alhoewel ……“Ik geef je wel even een goede nekmassage” hoor ik achter ons.
Een bierbuik met baard en een big smile staat al met zijn handen gretig klaar.
Hij moet er niks van hebben en weert de bierbuik af.
Zo van “ze is nu even van mij, komt niemand aan”.

Diep in mijn hart hoop ik dat het ijsklontje niet zo hard smelt. Met 30 graden is dit echter een utopie. Het laatste smeltwater loopt over mijn rug. Nog heel even nagenieten. Beetje dagdromen. Zulke mannen zijn zeldzaam, die moet je echt koesteren ….
De hele groep is opeens bedrijvig. We moeten op pad. Onze plicht roept.
Ik beland met lichte tegenzin terug op de aarde en ga omkleden.
Wat een simpel ijsklontje al wel niet teweeg kan brengen …….

skin icing pngx.png

Rammelbakkenreis 2de editie Finish (8/8)

2018-04-16 18.23.04Breda-Praag, zaterdag 14 april 2018

Ergens in de verte hoor ik getik. De mannen slapen nog. Getik wordt dringender. Toch maar eens bij de deur kijken. Tis half 8, wat is er zo dringend? Rogier verzoekt vriendelijk om de douche-muntjes die een hele delegatie gisteren is vergeten te kopen. Er is lichte paniek. Ben meteen klaar wakker. De rest nu ook. Xander gaat douchen, Gert verwisselt zonder enige schroom zijn onderbroek voor een frisse en Sietse moet wachten tot ik beneden sta.

2018-04-14 19.38.33

Vorige editie was er een soort van Low-Lands effect geweest op deze camping, er lag namelijk een hele berg met afval. De bh-lose eigenaresse was not amused. Vandaar dat er aan de deelnemers is gevraagd om daar op te letten. Ook Gert draagt hieraan zijn steentje bij en duikt in de afval-container onder het toeziend oog van haar, om daar ook nog eens het afval te scheiden…

PHOTO-2018-05-02-17-37-20

Afscheid nemen van de mensen van de foodtrucks. Ik ga ze missen, klinkt raar, maar ze waren toch heel even een stukje van mijn leven. Om half 10 zijn we weer op pad. Het is inmiddels droog geworden. Een miezerig zonnetje probeert door de grijze massa heen te prikken. Maar we rijden het mooie weer tegemoet, zegt de weer-app. Onder begeleiding van “ouwe-lullen-muziek” (bedankt Sietse) check ik de berichten in de groeps-app. Degene die gisteren zijn foon kwijt was, is nu zijn sleutels kwijt. In de douches vanmorgen lag er ook weer een. We hebben die maar mee genomen. Vlak voorbij de camping blijkt een flitspaal te staan, die voor enkele rammelbakkers een leuke, maar dure actiefoto opgeleverd heeft. Verder niet echt veel spannende dingen. Oh ja, nog een onbekende waterval gespot……

2018-04-15 19.46.41

Rond de middag zijn we weer back home @ Breepark. De Rammelbakken verzamelen ondertussen op vliegbasis Gilze-Rijen, op enkelen na die rechtstreeks naar huis rijden. Team Lemmercity staat met een kapotte brandstofpomp, leent een wagen van de deelnemers en rijdt even heen en weer naar Zevenaar voor onderdelen. Ze willen hoe dan ook finishen. Gauw opbouwen voor de finish en prijs-uitreiking. De mensen van Breepark zijn ook al paraat met de bar en geluids-installatie. “Mijn tafel” wordt ingericht waar de deelnemers zich voor de laatste keer bij mij mogen melden. Ron is ondanks de fikse rugpijn toch gekomen om alles aan elkaar te praten, zijn we heel blij mee.

2018-04-14 12.53.33

Publiek begint inmiddels ook binnen te stromen. Natuurlijk veel familie en vrienden. Team Hemursbierboys is er ook om de rest binnen te halen. Ook de jongen van Team met zwarte caravan is aanwezig, maar niet alleen daarvoor …..
Tegen half 3 horen we ze al van verre aankomen, door de vaak niet alledaagse toeters die een aantal teams gemonteerd hebben. Zo te horen is die van Team Mekoe hees aan te worden. Klinkt echt niet.
Elke wagen wordt afgeroepen en mag genieten van een ere-rondje. Ze worden allemaal mooi op het centrale plein gestald, waar de deelnemers vervolgens geïnterviewd worden door Piet Praatpaal en/of door Ron onze speaker. Voor mij handig want ik wist zo precies wie er gefinisht was. En nou weet ik waarom Tjarko nog wat info vroeg van diverse teams. Heeft hij goed voor mekaar.
Team BroerenZus hebben het even moeilijk bij de finish. Hun vader is vandaag een jaar geleden overleden. Ook dat hoort er bij.

2018-04-14 14.26.372018-04-13 10.17.52

De prijzen zijn als volgt verdeeld:
1ste prijs: Team Bertus, Boris en Bruno Binnenband
2de prijs: Team Lemmercity
3de prijs: Team Ballin on a budget
Originaliteitsprijs: Team Lemmercity
Troostprijs: Team de Moat

De middag wordt afgesloten met een mooi gebaar van team BBBB, die spontaan de gewonnen prijs zijnde een startbewijs voor een volgende editie ter waarde van 549 euro verzilvert en deze schenkt aan het TTeam, die hierdoor ruim over het streefbedrag van 2.000 euro heen gingen wat ze wilde inzamelen tijdens de Rammelbakken Reis voor de Clini Clowns. Klasse mannen! Eric, de eigenaar van de eerste camping, is er ook bij om de krant te overhandigen waar het interview in staat met Tjarko en Rogier. Keileuk!

Afbreken en op verzoek van Gert eten we nog wat met z’n allen bij de Happy Italy.
Gezellig napraten met de aanhang en het biertje hebben we wel verdiend.
Op de groeps-app is het nog lang niet gedaan. Op weg naar huis staat er een met een gebroken uitlaat. Heel de reis geen stukken gehad, en juist nu ……
Diverse Rammelbakken worden al in de verkoop gedaan, en een wedijver over wie de meeste boetes heeft.

Deze 2de editie van de Rammelbakken Reis zit erop.
In 1 week tijd hebben de Rammelbakken ruim 3.000 km afgelegd.
Sommigen wat meer, omdat navigeren niet voor iedereen is weggelegd.
Maar wat maakt het uit, je bent gezellig onderweg, je kletst wat over het bakkie of over de portofoon, je komt op plaatsen waar je nog nooit geweest bent en je maakt van alles mee…..
Op naar de volgende!

30624601_2004898496432152_6662604898804170752_n

 

Links

www.rammelbakkenreis.nl
https://www.veulsoeps.nl/
http://freshfood4u.nl/
http://www.eigenheimers.com

Rammelbakkenreis 2de editie (7/8)

2018-04-16 18.23.04Breda-Praag, vrijdag 13 april 2018

Vrijdag de 13de. Voor menigeen een ongeluksdag, voor anderen juist een positieve dag.
Mensen met deze irrationele angst hebben paraskevidekatriafobie, om maar even in het vakjargon van Tjarko te blijven. Alhoewel hij ook fan is van het NAVO spellingsalfabet als hij even naar de Whiskey Charlie moet. Klinkt in ieder geval veel romantischer dan het ordinaire w.c..  Vroeg uit de veren vandaag. Ontbijtje met Tjarko en de keuze tussen Tsjechische en Duitse eieren. Kakelen die anders of zo? Uh, dat wist ie niet.

2018-04-13 13.35.28

Het is nog even een rumoerig nacht geweest. Een zeurderige blaffende k..hond die maar door bleef gaan. Tjarko ging ook wat hand-en spandiensten verrichten om de hardcore muziek naar acceptabel geluidsniveau te krijgen ( er zat te veel alcohol in om de juiste knop te vinden .. ) en vervolgens een gast die de weg kwijt was ( letterlijk en figuurlijk) geholpen en naar zijn tent gebracht. Goed bezig geweest! De foodtruck man die bij de bewuste eieren staat vertelt dat hij het skelet van Team Binnenband heeft overgenomen voor zijn kar met Mexicaans ijs. De link ijs en skelet wist hij zelf ook nog niet, maar dat kwam wel goed…

2018-04-13 08.45.572018-05-14 23.45.37.jpg

Iedereen is mooi op tijd ( 9 uur ) aanwezig en beetje ongeduldig wordt er braaf gewacht tot Sietse en de campingeigenaar ze in groepjes van 5 laten vertrekken. Dit omdat je in Duitsland niet als groep achter elkaar mag rijden en wij natuurlijk gedoe willen voorkomen. Op naar de fotoshoot in de Ferropolis, de stalen stad met imposante relikwieën van de industriële geschiedenis. Met het dringende verzoek geen bandensporen te zetten, dus geen burnouts! Helaas is het weer ons minder gunstig gezind vandaag en wordt de zon verdreven door grijze wolken en miezerregen. Ondanks dat worden er met de drone van Naud (deelnemer) en uiteraard ook door Xander weer prachtige opnames gemaakt. De deelnemers krijgen deze in de vorm van een bedankkaart bij de finish allemaal persoonlijk overhandigd (moi).
“Wat een gaaf terrein, had daar wel een paar achterbanden voor over”
verschijnt er in de app …

Vanaf hier hebben de deelnemers de keuze in 2 routes. Om langs te gaan bij het VW museum in Wolfsburg of naar de Harzdrenaline / megazipline (kabel van 1 km lang, waar je afroetst 120 meter boven de grond). Een dik oliespoor op de uitgangsweg is het stilzwijgende bewijs dat wij hier zijn geweest. Tevens een indicatie van auto-problemen zoals Team Schizzell MC Fizzle meldt:
“Heeft er iemand koppakking bij voor dit type Golf?”
“Als hij rijdt stinkt hij als een malle, en laat ook redelijk rookgordijn zien”
“Hebben hem net voor onze eige gebruikt”
“Eigendomme schuld”
“Gast je hebt dat ding zojuist naar de tering getrapt, ik kom je niet helpen”

2018-05-14 23.45.37-1-1

Je kunt merken dat de Rammelbakkers een zekere strijdlust en wedijver hebben, want we krijgen het meteen te horen als de puntentelling cq tussenstand niet klopt. Dit keer heeft Excel de extra 10 punten van Q-Music niet doorgerekend in het eindresultaat. Rogier past de formule aan en voilà!
Team BroerenZus is op sleeptouw, wat doen ze toch met die dynamo’s? Broer heeft ook nog eens zijn foon op het dak van de auto laten liggen, da’s niet zo handig. Team Hemursbierboys moet zich helaas afmelden. Ondanks alle expertise op het gebied van V-snaar vervangen, hebben ze de juiste onderdelen niet kunnen vinden. En om het verhaal compleet te maken, bivakkeren er ook nog wagens van de Bundeswehr, ME en Polizei op onze pauze-plek. Valt dit niet onder samenscholing? Overigens hebben we geen last van ze gehad.

2018-04-13 12.40.33

In de verte komt een muur van regen op ons af. Ontwijken is niet mogelijk. Ik voel me veilig in de bus, warm en droog. Het is echter geen pretje om te rijden met dit weer. De regenval blijft bij ons vergezellen tot op de camping die bewaakt wordt door een kudde knalblauwe schapen. De bh-lose eigenaresse overlegt met Tjarko en Rogier om tot een goede oplossing te komen. Het is geen doen om de campers en foodtrucks met dit weer op het gras weg te zetten, de grond is veel te drassig. De opslagschuur wordt omgebouwd tot slaapzaal en de kantine omgekat tot Rammelbar.

30712119_2006265479628787_3283832823726735360_o
30712227_2006270026294999_3183187240171864064_o.jpg

Rogier en Tjarko zijn ondertussen hun Duitse taal weer een beetje aan het oppoetsen omdat ze geïnterviewd worden door 2 Duitse kranten. De eerste deelnemers druppelen letterlijk en figuurlijk al binnen. Ze kunnen warm en droog genieten van het laatste avondmaal ( wat klinkt dat theatraal he?!) van deze bijzondere reis en proosten op een vermoeiende, maar wel hele speciale en gezellige week. Ondanks het slechte weer hebben de deelnemers toch weer hun best gedaan voor de 2 opdrachten:
1ste opdracht vandaag: “zet het Rammelbakken Reis logo zo creatief mogelijk op de foto. Je krijgt 2 stickers daarvoor”.
Ik vroeg me al af wat Team Binnenband tussen al die kippen deed ……
2de opdracht vandaag: “los de woordzoeker met teamnamen op”.
Voor deze laatste had Rogier 10 varianten. Toch knap gedaan. Zijn geheim is een speciale app die de woordzoekers maakt a.d.h.v. de ingevoerde gegevens. Wel heel origineel gedaan zo.

Dirk zit op zijn praatstoel, maar ook de eigenaresse van de camping vindt het helemaal geweldig en sluit gezellig aan. Ze kwam eigenlijk om te vertellen dat de muziek te hard was en we moesten stoppen. Maar nu heeft ze zelf  het hoogste woord. Of ik ook de douchemunten voor haar wilde verkopen. Geen probleem hoor. Als de hangmat-Belg zijn woordzoeker inlevert, ben ik toch nieuwsgierig. “Wat doe je nou vannacht met die regen en je hangmat?” vraag ik hem. Hij bivakkeert in de schuur. Kou doet hem niks, regen gaat echter iets te ver. Wijs besluit. “Moest jij geen tent opzetten?” vraagt Sietse. Uh, oeps, helemaal vergeten. Dan maar in de camper, dit keer met drie mannen want Gert heeft sinds Praag zijn tent niet meer opgezet. Eerst onder de hete douche om ff bij te komen. Eenmaal in mijn slaapzak op de bovenverdieping ben ik zo vertrokken naar dromenland…..

30706610_2006270146294987_2500287208179630080_o

Links
www.rammelbakkenreis.nl
https://www.veulsoeps.nl/

http://freshfood4u.nl/
http://www.eigenheimers.com
https://www.ferropolis.de/
https://www.volkswagen.nl/over-volkswagen/beleving/fabrieksbezoek https://www.campingplatzamfurlbach.de/
https://www.harzdrenalin.de/megazipline/
https://nl.wikipedia.org/wiki/NAVO-spellingsalfabet

 

Rammelbakkenreis 2de editie (6/8)

2018-04-16 18.23.04Breda-Praag, donderdag 12 april 2018

Heerlijk geslapen vannacht, moet ik vaker doen. Buiten is het nog vochtig en koud, de zon doet echter al verwoede pogingen om er door te komen. Kleine inspectie bij mijn buren in de camper. En ja, Gert is aanwezig. Dat valt weer mee. Vandaag beginnen we aan de terugweg, me not amused. Niet vanwege de reis of de mensen. Meer het feit dat ik de saamhorigheid, vriendschappelijkheid en de gezelligheid ga missen. Bij het ontbijt raak ik in een ganimeerd gesprek met de vader die samen met zijn 2 zonen mee doet aan de reis (Team ????). Volgens mij doet hij iets met verzekeringen en auto’s en heeft nog een vrouw en dochter thuis. De achtergronden van de deelnemers is heel divers en fascineert me. Uit gezonde nieuwsgierigheid noem ik dat en belangstelling. Zo hebben we ook nog politiemensen, monteurs, boeren, bierbrouwers en Belsen er tussen zitten.

30704930_2004898063098862_8158731974404472832_n

Fix 9 uur zijn we klaar, en kunnen op weg naar Lausiger Teich in Duitsland. Last minute komt er echter een oudere man, “boertje van buuten” figuur, (zijn) eigengebakken koekjes verkopen. Slechte timing, Gert doet de man een groot plezier door snel een pakje te kopen. Vandaag echt jammer dat ik niet een Rammelbakrijdster ben, want ze pakken nog mooi een stukje Polen mee. Alhoewel de deelnemers daar zelf minder enthousiast over waren. Slechte onverharde wegen, waarlangs 2 slimme bandenboeren gevestigd zijn en wij weten waarom. In Duitsland is het niet veel beter: Strassenschaeden met verloren wieldoppen hangend aan een boom. Onderweg worden er her en der nog wat onderdelen geregeld, wordt er voor de zoveelste keer de V-snaar van Teams Hemursbier er weer opgelegd, is er weer een politiecontrole (alleen papierwerk dit keer) en wordt er gezellig geluncht vanaf de motorkap. Tsja en wat doe je als Xander mee rijdt en je geen achterbank hebt? Dan ga je als bijrijder gestrekt achterin! En wat doet Xander vervolgens? In slaap vallen. Die jongen heeft een zwaar leven hoor….

2018-04-12 18.23.122018-04-12 12.42.452018-04-12 12.22.49

Ondertussen help ik Rogier met het verwerken van de punten voor de opdracht van gisteren. Terwijl Tjarko rijdt, is Rogier van alles aan het regelen. Een regelaar pur sang. Redelijk rustig van aard, maar als er iets niet loopt……. dan merk je dat nog niet aan hem. Zo doet hij veel achter de schermen, in zijn geval achter de laptop. Tjarko is de uitvoerder en stuurt met subtiel geplaatste opmerkingen. Een goed en professioneel team die 2. En verbaas ik me alleen nog over een waarschuwingsverkeersbord voor kikkers: “verboden te kussen”………;-)

2018-05-08 00.35.34-1-1

Een warm onthaal staat ons te wachten door de campinghouder. Hulpvaardig met de electriciteitskabels en aansluitingen, geeft ons douchemuntjes. We hebben keuze uit de luxe en wat minder luxe variant. De laatste is helemaal aan de andere kant van de camping maar dat heb ik er wel voor over. Gert loopt in zijn blote bast. Als ik hem daarop aanspreek is zijn antwoord:
“Ik mag toch wel bruin worden?”
“Ja hoor, maar niet nu. Nu ben je aan het werk en behoor je je crew-shirt aan te hebben”. “Je lijkt wel een vrouw uit de DDR”
“Pas maar op, soms zelfs met de zweep er bij”
“Oh, zal ik dan nu maar meteen dat shirt aan gaan trekken?”
“Ja, Gert” verzucht ik.
22 graden, zon en een fiks windje. De tent moeten we bij het opbouwen goed vasthouden en meteen de zijdoeken er aan vast maken. Extra touwtjes met haringen in de grond. Zelfs de vuilnisbakken houden het niet stil. Deze maar creatief voorzien van bakstenen op de bodem als anker. Daarna eindelijk het lang beloofde mini-ritje met de witte tijger van Team Rijdende Rechters. Even het gevoel van “born to be wild”. Bedankt mannen! Twee broers, zo verschillend en ook weer niet.

2018-04-12 20.24.34-1

Rogier heeft nog een verrassing voor de deelnemers op de facebookpagina gezet:
Beste deelnemers, we hebben voor vandaag nog een extra opdracht voor jullie in petto. Deze opdracht is maar liefst 10 punten waard! De opdracht is om in de uitzending van Menno Barreveld genoemd te worden. Hij is DJ bij Qmusic en is te horen tussen 19:00 -21:00. Stuur vanavond via de Qmusic app (gratis) ludiek berichten en foto’s naar de studio. Wordt de naam Rammelbakken Reis en jouw teamnaam genoemd in de uitzending, dan verdient jouw team dus 10 punten en vanuit de organisatie vieren we dit met een rondje bier van 50 liter (1 fust) voor alle deelnemers. Vanaf 19:00 staat in de bartent de radio aan op Qmusic. Doe je best!

2018-04-12 19.18.08

Veul Soeps & FreshFood4U houden vanavond een “RAMMELBAKplaat” avond. Onbeperkt diverse soorten vlees, vis, salades, stokbrood en lekkere smeersels. Het is mooi weer dus het perfecte moment om gezellig lekker met z’n allen te eten. Ondertussen met spanning de radio in de gaten houden. Uiteindelijk komen 10 teams erdoor ( zelfs via de belgische Qmusic app ) en hebben ze de welverdiende fust tot de laatste druppel leeggemaakt!

2018-05-08 00.35.39

1ste opdracht vandaag: “maak in Klikow de meest leuke foto met een kliko”.
Zelfs Wikipedia kent het dorpje niet, wijdt er slechts een regel informatie aan en een gedenksteen van de 1ste W.O.. Kliko’s hebben ze daar genoeg, zelfs van die ouderwetse ijzeren. Of die ijzeren ook meetellen? Wordt mij gevraagd. Vandaag wel, als er maar moeite voor gedaan is. Over de kliko is weer wel info te vinden. Kliko heeft zijn oorsprong in Nederland en is ontstaan uit de namen Klinkenberg en Koster. Deze twee families,  die eind  jaren ’50 huisvuilauto’s verkochten, noemden deze auto’s KLIKO huisvuilwagens. Als zij in de jaren ’70 van de vorige eeuw als eerste in Nederland de afvalcontainers ontwikkelen en in hun handelsprogramma opnamen, worden deze eveneens Kliko’s genoemd. Zodoende wordt KLIKO een algemeen gebruikte aanduiding voor afvalcontainers in de Nederlandse volksmond en is de historie kliko een feit.

2018-04-12 14.41.43

2de opdracht vandaag: “op het coördinaat 51*40’34.9”N 12*49’09.3”E / 51.676359, 12.819253 ligt een voorwerp, maak hier een foto van en vervang dit voorwerp door een ander origineel voorwerp van jullie team ”.
De coördinaten zijn van een geel bord met de tekst: “Pension schoene Aussicht”, waaronder Rogier een fles rode wijn heeft gezet. Wat ze allemaal niet verzonnen hebben om te ruilen: berg stickers, en niet te missen flesjes bier, kapotte dynamo ( van wie zou die nou zijn? ), geen V-snaar……, een opblaasleeuw, fles sterke drank, blikjes bier, hoeden etc etc. Een team had niks gevonden.
Waarschijnlijk door een lokale dorstige zwerver weggejat…….

2018-04-12 14.32.40.jpg2018-04-12 18.06.51

De bar draait goed, mijn tapkunsten worden steeds beter. Alhoewel die kannen bij mij nog steeds meer schuim dan vloeistof bevatten. Moet ik toch een keer beschaven. Frits? Bij de loting voor Rammel en Xander heeft Team Serious Request de eer om ze beiden morgen mee te nemen. Lichte paniek, want dat ga niet passen. Tot in de late uurtjes blijven ze hangen. Uiteindelijk gaan we maar gewoon opruimen, morgen is het weer vroeg dag met een vol programma. Helaas zijn de weersvoorspellingen niet zo. Hier en daar brandt nog een gezellig vuurtje. Sietse lever ik af bij de minder luxe douches, in een container….. Op zoek naar mijn luxe variant eindje verderop. In een net gebouw. Ik ben de enige, best wel eng. En……… geen lichtknop te vinden. Althans niet een die ik als zodanig herken. Gelukkig heb ik een zaklamp bij me, slimme meid. Aparte ervaring hoor, zo douchen, maar die is wel heet. In het donker teruglopen met zaklamp op onbekend terrein en een afslagje missen is niet zo handig. Verlaten caravans, donkere bosjes. Geen mens te bekennen. Eindelijk hoor ik in de verte wat geluid, komt er wat licht tevoorschijn. Gelukkig weer in de bewoonde wereld…..

Links

www.rammelbakkenreis.nl
https://www.veulsoeps.nl/
http://freshfood4u.nl/
http://www.lausiger-teiche.de/
https://www.kliko.nl/over-ons/historie/