Auteur: White Lady

Over White Lady

Alles is een uitdaging!

Duurzaam down under

De begraafplaats ligt achter de kerk waar mijn moeder Maria vereerde en mijn vader de kerkdiensten muzikaal opluisterde. Het is een bijzondere plek, meer een ontmoetingsplaats. Je bent er niet gauw alleen.  Of het nu ochtend, middag of avond is, vaak zijn er nabestaanden, vrienden of kennissen van de overledene op weg naar of van een graf. Met een bloemetje, of een ander kleinood. Of niks. Het is voor de een een plek van troost, voor de ander van verdriet.

Het kerkhof vormt ook een bron voor mystiek. Een akker met herinneringen in steen. De adem van het verleden is er voelbaar en het is er doorgaans stil. Heel stil en rustig. Een rust die je voelt in de lucht. Een stilte die waait over de grafmonumenten, zo nu en dan gebroken door de zucht van de wind. Teksten staan er op de grafstenen, gevolgd door de naam van de overledene, geboortedatum en sterfdag, welke de herinnering aan de gestorvene levend houden.

Sinds ze zijn overleden breng ik wekelijks een bezoekje aan het graf van mijn ouders. Eerst alleen aan mijn moeders graf. Hele gesprekken heb ik met haar gehad. Sinds vorig jaar ook die van mijn vader. Om de een of andere reden zijn de gesprekken dan toch anders. Ik ze de nieuwtjes en praat ze bij over de ups en downs in mijn leven. Soms vraag ik ze om advies, of dat ze voor me willen duimen als er iets spannends moet gebeuren. Nooit krijg ik een antwoord terug, en dat verwacht ik ook niet. Maar om een of andere reden weet ik dat ze er zijn, ergens en dat ze mij horen ( misschien ook zien ). Dat geeft mij dan toch rust. En als ik weg ga, vertel ik altijd hoeveel ik van ze houd en dat ik ze mis.
Met daarna nog een luchtkus.

En ik ben daarin echt niet de enige. Mijn vriendin bezoekt haar vaders graf een paar keer per jaar en zeker op zijn verjaardag. Ze neemt dan twee flesjes bier mee. Een voor haar, een voor hem. Als vanouds proost ze dan met hem en kletst gezellig bij. Als ze weer gaat is haar flesje leeg. Die van hem nog vol en blijft bij het graf achter. Bij een volgend bezoek is het bierflesje of leeg of foetsie.
Een vriend van mij, stoere bolster-blanke pit type, bierbuik en vol met inkt, gaat regelmatig naar het graf van zijn moeder. Stoel en boek mee. Hij leest dan voor, zoals hij dat altijd deed toen ze nog leefde.

Ook deze vrijdag vereer ik ze met mijn bezoek. De zon schijnt, maar de wind is fris. “De natuur is nog koud” zou mijn moeder zeggen. Voor allebei zet ik een mooi bloemstukje op het graf en ontdoe de stenen van vogelpoep. Zand eraf poetsen en de bladeren wegvegen. Tot slot met de gieter een plens water er overheen om alles schoon te spoelen. Ze liggen er weer mooi bij. Nadat ik mijn riedel afgedraaid heb neem ik afscheid en loop terug over het pad langs de overige graven. Alhoewel ik het hier redelijk goed ken, ontdek ik toch steeds weer nieuwe grafteksten en niet eens van recente overledenen. Vreemd idee dat mijn “thuis” tegenwoordig hier is en niet meer in een ouderlijk huis of verpleeghuis.

Twee wat oudere mannen die druk in gesprek zijn, begroeten mij vriendelijk. “Jij bent echt een dochter van je moeder” zegt de kleinste van de twee. Verbaasd kijk ik hem aan. Hij blijkt de koster van de kerk te zijn. Al jaren. Jan is zijn naam. “Ik heb met jouw moeder vroeger nog carnaval gevierd in Elshout” vervolgt hij met een glimlach. Zo te horen is hij een vriendje van mama geweest. En ja, dat van carnaval kan ik wel rijmen. Dat heeft ze altijd leuk gevonden. Zo ik nog eens wat 😉. De andere man, Piet, blijkt mijn moeder ook van vroeger te kennen, als echte Elshoutse. Hij beheert en onderhoudt het kerkhof. Beiden vinden de grafstenen van mijn ouders erg mooi. “Jij zult je ouders nog wel goed herinneren” zegt Piet bedachtzaam. “Ik zou echt niet meer weten hoe mijn ouders er uit zagen”, vervolgt hij, “maar ik mis ze nog steeds”. Blijkbaar heeft hij geen foto’s meer, gevoelsmatig vraag ik er verder niet naar.

Natuurbegraven

Ze waren in gesprek over duurzaam begraven. Er wordt een stuk grond bij het kerkhof toegevoegd waarin alleen maar ecologisch verantwoord en natuurvriendelijk begraven mag worden. Ze wijzen naar een hele grote berg zand naast de bestaande begraafplaats. De locatie zijn ze nu aan het afgraven. Daarna wordt het voorzien van de juiste aarde, en kan er duurzaam begraven worden.
Er zitten wel diverse voorwaarden aan vast om daarvan gebruik te kunnen maken.
Geen idee wat het inhoudt. Ik had er ook nog nooit van gehoord. Piet geeft me graag uitgebreid uitleg.

Naast natuurbegraafplaatsen is het ook mogelijk om duurzaam begraven te worden op een reguliere begraafplaats zoals hier in Elshout. Daarbij is het belangrijk dat er wordt gekozen voor een duurzame kist en duurzame materialen voor kleding van de overledene. Ook kunnen er bij rouwboeketten en bloemstukken keuzes gemaakt worden die beter zijn voor het milieu. Of bij het rouwvervoer en de uitvaartlocatie.

De kist moet van duurzame materialen gemaakt zijn. Deze week werd bijv. de eerste overledene begraven in een kist van mycelium. Dit schimmeldraad-materiaal bevordert een snelle en schone ontbinding van het lichaam. Dat is een vooruitgang van de uitvaartcultuur die vanuit christelijk geloof valt toe te juichen; een graf is geen eeuwige bewaarplaats. Het is handig te letten op welke kleding meegaat in het graf. Zo zijn er materialen die niet mee het graf in mogen, zoals nylon. Wat wel mag bijv. wol, katoen, linnen of zijde. Bloemen zijn erg mooi, maar ze belasten het milieu door de grote hoeveelheden bestrijdingsmiddelen en water die nodig zijn bij het kweken van de bloemen. Daarom moet er bij de keuze van het rouwboeket goed gelet worden op hoe belastend de gekweekte bloemen zijn voor het milieu. Er komt dus nogal wat bij kijken!

Piet heeft me in al zijn wijsheid aan het denken gezet op een positieve manier. Ik dank beide heren en wens ze nog een prettige dag. ’s Avonds later thuis meteen op onderzoek uit gegaan op internet. Na wat speurwerk heb ik al veel informatie. De meest optimale vorm van duurzaam begraven is om begraven te worden op een natuurbegraafplaats. Natuurbegraven is de oudste en meest natuurlijke manier van begraven. Een natuurgraf is voor eeuwig en in harmonie verbonden met de natuur. En het past bij de natuurlijke cirkel van leven en dood en de liefde voor de natuur. Er wordt geen steen geplaatst, maar het graf wordt bijvoorbeeld gemarkeerd met een Oerhollandse zwerfkei of houten boomschijf. Ook krijgen nabestaanden de GPS-coördinaten van de betreffende plek.

De volgende dag spreek ik een van mijn “dochters” die net terug is van de uitvaart van haar oma. Tot mijn verbazing blijkt ze begraven te zijn op een plek midden in een bos. Oma heeft dit van te voren zelf al zo geregeld. Heel vooruitstrevend voor iemand van die leeftijd. Dit geeft voor mijzelf wel de doorslag om “duurzaam down under” te gaan. Moet het alleen nog even vastleggen. In ieder geval een zorg minder en in de wetenschap dat het geregeld wordt zoals ik dat wil.

Links:

https://www.p-plus.nl/nl/nieuws/duurzame-begrafenis
https://www.nrc.nl/nieuws/2017/05/29/duurzaam-doodgaan-doe-je-zo-9815977-a1560723
https://www.uitvaart.nl/docs/TNO-2014-R11303.pdf



De Paapse Kelder

Vorige week belandde ik spontaan aan de eettafel van mij vriendin Miriam in Made. Even bijpraten over wat we elkaar een paar weken lang nog niet verteld hadden. Ook de opknapactiviteiten aan onze huizen worden uitgebreid besproken en oh ja, het fenomeen mannen. Altijd leuk! Ze is spiritueel aangelegd en toen ik weg ging kreeg ik twee steentjes van haar mee. Een bergkristal en rode jaspis. “Je moet ze een week bij je dragen. Ik weet niet of het wat doet maar dat merk je dan vanzelf wel” zei ze en ik weet dat ze het goed bedoelt. Baat het niet, schaadt het niet en wie weet, want nieuwsgierig ben ik wel.

De steentjes hebben alle dagen in mijn broekzak gebivakkeerd. Behalve toen de broek in de wasmachine en ik getik tegen het glas hoorde. Lichtelijk verbaasd zag ik in de glasrand de twee steentjes zitten. Vervolgens de wasmachine open gedaan en de steentjes gered. Verder eigenlijk niks gemerkt tot vandaag. Vanochtend fietste ik op de lange brug over de Donge. Bergopwaarts op een gewone fiets. Mijn conditie is ondanks al het gewandel toch niet meer helemaal wat het geweest is en het kostte me dan ook wat meer moeite dan normaal. Ik lag nog net niet met mijn neus op het stuur. Komt er opeens een man naast me fietsen op een e-bike. Zegt ie: “die brug bedwingen kost wel wat moeite he?” Ik kijk hem verbaasd aan, bedenk of ik hem ergens van moet kennen. Voor ik iets kan zeggen praat hij verder: “op een e-bike is het toch wel wat gemakkelijker” en hij blijft gezellig naast me fietsen. Als ik antwoord dat het goed voor mijn conditie is, beaamt hij dat. “ Maar ik heb deze e-bike toch, dan kan ik hem net zo goed gebruiken”. Inmiddels zijn we onderaan de brug. De man wenst me nog een fijne dag en slaat linksaf. Met een glimlach fietst ik de andere kant op naar de bakker. Geen idee of ik die man ken, maar het was leuk van hem.

Een half uur later loop ik samen met mijn vriendin Marilin ons dagelijks rondje. De langere versie en door de polder vandaag want we hebben de tijd. Langs de gierwagen en door de strontsporen wat een contradictie is met de gezonde, frisse buitenlucht waar we voor gaan. Ze heeft haar verrekijker mee vandaag, maar de enige vogels die zich vandaag laten zien zijn de raven en kraaien. De mezen en vinken hebben blijkbaar vandaag wat beters te doen. We proberen binnen te gluren door openstaande ramen van een oud gebouw, maar ook dat brengt niks op. Mijn telefoon gaat. “Hoi, ik loop achter jullie!” Verbaasd kijk ik om en zie onze andere sportvriendin Bianca achter ons lopen. Ze heeft ook al een flinke ronde gedaan. Geheel volgens de Coronaregels wandelen we verder: ik voorop, de andere 2 meiden op 1,5 meter achter mij. Heb het niet precies nagemeten, maar ach. Om ons zaterdag ritueel in ere te houden gaan we een koffie-to-go halen bij ToDaze. De Latte smaakt goed, staand, want ondanks dat je koffie koopt, mag je nergens zitten. Die logica ontgaat mij …

We besluiten nog een stukje met Bianca mee te gaan en lopen de Markt weer op. Naast Mercato ( de Italiaan ) zijn 3 mannen bezig met graven. Verbaasd en nieuwsgierig lopen wij er naar toe. Zelfs Marilin die heel veel weet, is niet op de hoogte en doet navraag. Ze zijn bezig om een dichtgegooide kelder leeg te graven om daar de koeling van de biertap te huisvesten. Het pand wordt omgebouwd tot een café vertellen de mannen enthousiast verder. Volgens de bouwtekeningen moet de kelder nog intact zijn. De trap is al zichtbaar en de muren ook. Het gewelf moet er ook nog zitten. Hopelijk ook nog een trap die binnen in het huis uit komt. Maar het is voor hen ook nog een verrassing. Ze willen graag de kelder weer in de oorspronkelijke staat terugbrengen en mogen kijken in eenzelfde kelder op Markt nr. 4. De eigenaar van het pand woont op de eerste verdieping en graaft nu de kelder uit. Zijn vriend stort de emmers met zand en puin in de aanhanger. De oudere man, vader van de emmer-man, kijkt toe of het wel goed gebeurt. Respect hoor dat ze een stad café met terras gaan openen in deze Covidtijd. “We hebben alle tijd gehad om er over na te denken hoe we het willen doen” vertelt de man alsof hij mijn gedachten raadt. Knappe vent trouwens voor iemand van 63 jaar en nog vief. “Maar waarom de Paap?” vragen we, want het pand zit op de hoek van de Markt. Er bestaat blijkbaar een Papestraat, zijstraat van de Markt. Vandaar dus. Okay. Bianca bekijkt met interesse iets wat op een stukje heel smal mergpijpje lijkt. “Dat is een stukje menselijk bot waarvan de merg er uit is. Vermolmd hout valt uit elkaar”, weet de zoon te vertellen. “Je kunt er ook bouillon van trekken” grapt de vader olijk. “Weet je, eigenlijk wil ik er ook aan ruiken” en Bianca voegt de daad bij het woord. “Ruik alleen maar vochtige aarde” en ze is zelfs ietwat teleurgesteld en dropt het stukje mens in de aanhanger met puin.

De overbuurman van Marilin komt voorbij gelopen en bekijkt de situatie even. “Nog iets gevonden” vraag hij? “ Bij een verbouwing hier in de straat jaren geleden hebben ze een pot met oude gouden en zilveren munten gevonden! Het pand is uiteindelijk een café geworden met de toepasselijke naam “De Munt”. De eigenaar heeft er de verbouwing van betaald. Het grootste gedeelte is echter naar de staat gegaan. Succes en nog een fijne dag” en de man vervolgt zijn weg. De gedistingeerde man blijkt vroeger slager te zijn geweest en doet tegenwoordig rondleidingen weet Marilin te vertellen.
Wij beloven plechtig dat we een van de eersten zijn die een drankje komen doen zodra ze open zijn en wandelen ook weer door. Onderweg weet Marilin zeker dat ze de vader van haar schooltijd kent en de ex is van een collega van, maar ze durfde er niet naar te vragen. We leveren Bianca onder aan de brug af en lopen weer terug. Marilin weet in eerste instantie het pand van de “De Munt” niet te vinden. “Er waren 3 kroegen in deze straat. Misschien deze” Ze loopt naar een mooi pand, zonder huisnummer, van binnen alles gesloopt en wordt blijkbaar gerenoveerd. Hopelijk krijgt het weer een goede bestemming en maakt er iemand weer wat moois van. Een gebouw met een verhaal, wie wil dat nou niet? “Nee, dit was Impala bar. Aan de overkant moet het zijn”. We steken over naar 2 panden die allebei het uiterlijk hebben van een kroeg met uithangborden. Bij de nadere inspectie blijkt het linkerpand tegenwoordig een woonhuis te zijn. “Dat was vroeger De Brandstee. Dan moet dit De Munt zijn”. Ze wijst naar cafe den Berg.
De kroeg heeft diverse eigenaren en namen gehad. Tussen De Munt en Den Berg heette het Den Juup.

Er staan weer andere mensen te kijken bij de graafwerkzaamheden. We informeren snel of er nog nieuws is en wensen ze succes. Marilin lever ik weer thuis af as usual en loop door het park weer terug naar huis. Geertruidenberg heeft een rijke en interessante geschiedenis. Beetje bij beetje leer ik er steeds meer van kennen, maar ze heeft nog vele geheimen voor mij. Nooit te oud om te leren.
En wat de steentjes betreft: ze brachten vandaag nieuwe leuke en interessante mensen op mijn pad. Spontane ontmoetingen. Open en spontaan en ze wisten ook nog wat te vertellen. Het zijn de kleine dingen he, die je leven rijk maken en energie geven. They made my day.

Stay safe en healthy!

Links:
https://www.bndestem.nl/oosterhout/alle-tijd-om-nieuw-stadscafe-uit-de-grond-te-stampen-lockdown-geeft-ons-rust~a9a03337b/

https://www.facebook.com/Stadscaf%C3%A9-De-Paap-100709148737788/

Een vosje in de sneeuw

De krokusjes steken overal waar het maar kan hun vrolijk gekleurde kopjes boven de grond. Een heel ander gezicht dan al dat wit van nog geen 2 weken geleden. Met een temperatuur van + 15 graden is het een schril contrast met de – 15 graden toen Nederland nog massaal de schaatsijzers onder bond. Een week van sneeuw, strenge vorst, gure wind en dooie vingers die met de huidige zomerse temperaturen al weer lang geleden.

Sinds de sportscholen in december vorig jaar hun deuren moesten sluiten, wandel ik iedere dag samen met mijn vriendin een tot anderhalf uur om toch sportief bezig te zijn. Ik kan mezelf er dit keer nog niet toe zetten om thuis te sporten of rondje bokszak te doen die op zolder hangt. Een goed alternatief vind ik eigenlijk zelf wel, want en ik ben in de frisse buitenlucht en ik word op de hoogte gehouden van diverse wetenswaardigheden en plaatselijke nieuwtjes. Mijn vriendin is namelijk uitermate bedreven in iets uitzoeken. Maakt niet ui wat of waar het over gaat, zij zoekt tot op de bodem uit hoe het zit. Soms wordt dat afgewisseld door politieke discussies, waarbij we ieder onze mening hebben, maar dat respecteren we van elkaar.

Twee weken geleden ploeterden we ’s avonds door de sneeuw, goed ingepakt. Althans ik wel. Om de een of andere reden heb ik het deze winter altijd koud en zij nooit. Zoals altijd luisterde ik aandachtig naar haar verhaal toen ik vanuit mijn ooghoek iets zag bewegen in de sneeuwduin verderop. Onbewust wist ik dat het niet iets gewoons was. Terwijl mijn vriendin enthousiast doorratelt draai ik mijn hoofd om te kunnen zien wat daar beweegt. Tot mijn grote verbazing een vosje die aan het struinen was. Voor het eerst van mijn leven zie ik die nu in levende lijve op een plek waar ik dat nooit verwachtte. Ik stoot mijn vriendin aan en wijs naar het vosje. Voordat ik een foto kan nemen springt het beestje met twee sprongen achter de sneeuwduin en verdwijnt uit ons zicht, waarschijnlijk richting kinderboerderij die daar vlak achter ligt.

Aangezien vriendin een wandelende bibliotheek is van onze stad, informeer ik of er vaker vosjes hier gezien zijn. Ze antwoord ontkennend en gaat weer verder met haar verhaal. Half luisterend gaan mijn gedachten steeds weer terug naar het vosje. Het is niet zo gemakkelijk om een vos te zien te krijgen. Door eeuwenlange bestrijding zijn ze mensenschuw geworden en gaan bijna alleen in het donker op pad.  Laatst was er nog een gezien in hartje Amsterdam ( stad waar mijn roots liggen ) waarschijnlijk op zoek naar voedsel, vertelde mijn zusje de volgende dag.

Foto gemaakt door Jan Koetze

Dagen daarna houdt het dier mij nog steeds bezig. Eigenlijk is het niet okay dat wij dat vosje ’s avonds gezien hebben. Geen idee of dit een solitair levende vos was of nog ergens een “gezin” heeft zitten waarvoor het op strooptocht was. Google weet me te vertellen dat vossen in veel leefgebieden voorkomen, maar ook aan de randen van of in dorpen en steden. Hij leeft daar waar voldoende voedsel en dekking is. Dus dat klopt wel. En het is inderdaad een schemer- en nachtdier en leeft in familiegroepen bij elkaar. Met deze wetenschap ben ik dan wel weer wat gerustgesteld.

Iedere avond lopen we een andere route. Regelmatig komen we langs de plek waar ik het vosje zag. En steeds weer vraag ik me af of het beestje en zijn roedel die winterse week hebben overleefd en waar hij overnacht. Ik zal het nooit weten, maar deze ontmoeting zal ik ook nooit vergeten…

Recyclebrood en gevaarlijke koeken

In mijn dorp zijn een paar bakkers gevestigd met ieder hun eigen specialiteiten. Voor goede bonbons ga ik naar de specialist op de markt. Voor goed gebak kan ik een paar straten verder terecht. En voor brood naar de bakker vlak bij het centrum. Daar ben ik dan ook bijna elke zaterdag te vinden. Het is een routine geworden: Zaterdags na het sporten en na de rituele koffie met de meiden, loop ik naar de deze bakker. Ook in het Covid-tijdperk, zonder eerst de sportschool en de koffie, sta ik iedere zaterdag bij deze bakker in de rij.
Het zit in m’n karakter: het is efficiënt en consequent om een routine te hebben. Elke dag om 6 uur opstaan, elke dag yoghurt met fruit en cruesli als ontbijt, elke dag eerst mijn rechtersok aantrekken en dan m’n linker, elk dag even aan mijn ouders denken, elke avond sporten ( tegenwoordig wandelen bij gebrek aan een open sportschool ), elke dag nadenken over de misstanden in de wereld, elke boos worden over dieren- en natuurleed, elke dag bedenken wat nog een leuke uitdaging is, elke dag dromen over mijn prins ( want mijn jaarhoroscoop voorspelt dat hij dit jaar opm ijn pad komt ). En als de temperatuur het toelaat: een rit met Snake. Ik ben niet perse conservatief, maar wel praktisch en als de routine moet veranderen, pas ik me aan.

Het pand aan de Keizersdijk is in 1869 gebouwd als bakkerij en was tot 1930 in het bezit van Familie de Wit! Zou dat familie van mij geweest zijn? Daarna is het verkocht aan ene bakker Bouwens die de winkeldeur van links naar het midden verplaatste. Een strategisch goede zet van die man. Sinds 1995 zwaait mijn huidige bakker de scepter over dit pand en werkt de dochter van bakker Bouwens alweer 20 jaar bij hen in de zaak. Er hangt altijd een gemoedelijke sfeer, ook tussen de klanten. Het personeel kent hun klanten en adviseert ze goed en ze zijn behulpzaam. Niks is te veel. Zelfs toen de bakker Abraham zag, werden de klanten getrakteerd met een korting op hun aankopen. 
Regelmatig bedenken ze iets nieuws. Van een velvetherfstcake tot een vegetarische saucijzenbroodje. De klanten mogen ( soms moeten ) dan gratis proeven. Ze zijn altijd benieuwd naar wat je er van vindt, en als ze het zelf niet vinden smaken dan vertellen ze dat ook heel spontaan. Hun laatste creatie is de “gevaarlijke koek”. Gevaarlijk in de zin van ?????? Blijkt het gevaarlijk lekker te zijn. En ja, ik kan dat zeker beamen evenals mijn familie en vrienden waaronder ik de koeken distribueer, van Heusden tot den Helder.

Sinds het begin van het Covid-tijdperk, mogen er maar 2 klanten tegelijk de winkel in en wordt de toonbank ieder half uur helemaal schoon gemaakt inclusief de kassa. Ze geven er hun persoonlijke draai aan. Links in de hoek staat een bord met de inspirerende tekst:” We zijn er nog niet, maar verder dan we gisteren waren”. Dat doen ze goed. Positieve instelling die hun klanten motiveert. En heel eerlijk gezegd vind ik het wel prettig dat er maar twee klanten tegelijk de winkel in mogen. Je hebt de ruimte om te kijken, niemand die voor kan kruipen, en je staat niet tegen elkaar aangeplakt als de winkel vol met mensen staat.

Hun zorg voor de wachtende mensen buiten weerspiegelt hun loyaliteit aan de klanten. Als het regent staan de paraplu’s klaar, zelfs die van de klanten worden spontaan uitgeleend. Bij lage temperaturen wordt er vervolgens met liefde en plezier rondgegaan met een warm worstenbroodje. Sta je vlak voor Oudejaarsdag in de rij wordt je getrakteerd op een warme appelbeignet. Het geeft je een beetje een “thuis”-gevoel en dat is ook precies wat ze willen uitdragen. Loopt er een oudere man voor zijn beurt de winkel in omdat hij zich helemaal niet bewust is van de corona-maatregelen, is er niemand die zich ergert of boos wordt. Het is dan ook helemaal geen straf om op zaterdag brood en gevaarlijke koeken te halen. Er is altijd wel een praatje met een van de andere wachtende mensen waar je anders nooit een gesprek mee zou hebben.

Zo ook deze zaterdag ergens vorig jaar zomer.
Het is 11 uur ’s ochtends en de stralen van de zon zijn al intens warm. Als je nog geen opvliegers hebt, dan krijg je ze wel spontaan door deze hitte. Er staan 4 stoelen klaar voor de gevel van de bakkerij, zonder schaduw. Om en nabij de 1,5 m tussenruimte. Het idee is goed, de uitvoering wat minder. Misschien was het daar ’s morgens nog lekker koel en in de schaduw. Nu hebben ze helemaal geen enkel nut om daar te staan, tenzij je je achterste een ander tintje wilt geven. Tegen de tijd dat mijn hersens op het kookpunt raken en ik nog net niet flauw val, ben ik aan de beurt en stap de winkel binnen. Op mijn vraag of ze het wel een beetje vol kunnen houden in deze byzondere corona-tijden, krijg ik een heel relaas te horen:
“Nou eigenlijk wel hoor! Er komt hier regelmatig een fotograaf die speciaal brood koopt om daar in opdracht foto’s van te maken. Ennuh, dat doet ie goed hoor. Daar krijgen we ook nog wat geld voor”. Ze stopt even om verder te gaan met mijn bestelling en vervolgt dan toch weer haar verhaal. “Dat brood komt hij öok weer terug brengen. En tegenwoordig krijgen wij veel mensen uit Hank omdat daar de bakkers dicht zijn. Tsja, ik weet ook niet waarom. Het brood is hydraat-arm en een paar Hankse boeren willen alleen dat brood voor hun varkens. Want dat is het beste voor de dieren. Dat oud brood bewaren wij voor ze en daar krijgen we ook weer een paar euro voor”, eindigt ze met een glimlach. “Dat is nou echt brood dat goed ge-recycled wordt.”

Mijn bestelling ligt ondertussen klaar (inclusief de gevaarlijke koeken!) en ik reken af. Haar collega heeft ondertussen al 3 klanten geholpen en ik voel me een beetje schuldig vanwege de oververhitte, wachtende mensen in de rij buiten.
Aan de andere kant heeft elke kant daar wel begrip voor, aangezien ik niet de enige ben die ze aan de praat houden. Het bakkersechtpaar draait nl ong. 80 uur per week, heeft bijna geen sociaal leven en stapt om 8 uur ’s avonds al het bed in, als jouw en mijn avond pas begint. Hun sociale contacten halen ze uit de klanten en daar nemen ze alle tijd voor.
Daarom sta ik dus iedere zaterdagochtend in de rij, mondkapje op zak, eigen tas mee vanwege anti-plastic en in blijde afwachting van wie ik daar tegen kom en of er nog wat nieuws te horen is in de bakkerswinkel of van de wachtende rij mensen. Out the blue komt dan een opmerking zoals: “waarom staan wij in de breedte in de rij en niet in de lengte?”. Eigenlijk weet niemand dat, macht der gewoonte? Maar dan komt het bevrijdende antwoord ergens uit de rij: “als de zon schijnt is het prettiger om zo in de rij te staan”…
Hij heeft een punt!

Link:
https://wikimiddenbrabant.nl/Keizersdijk_19_(Raamsdonksveer)

Als stenen konden spreken

Het is warm voor de tijd van het jaar op deze winderige zondagochtend in de herfst. Mijn vriendin en ik lopen een van onze rondes. Naast de lichamelijke activiteit doen we ook aan hersengymnastiek . Niet dat we raadsels oplossen, maar meer filosoferen over wat ons bezig houdt. We lopen de Koestraat in die haar naam te danken heeft aan het feit dat door deze straat en de voormalige stadspoort, op het eind daarvan, het vee van de Markt buiten de stad werd gebracht. Er is geen een huis hetzelfde en de meesten stammen nog van een paar eeuwen terug.

Ik laat me ontvallen dat ik nieuwsgierig ben naar wat die stenen te vertellen hebben als ze zouden kunnen praten. “Nou ik niet. Ik hoef al die ruzies en zo niet te weten!” Krijg ik als reactie. Verbaasd kijk ik haar aan, ze weet meer dan ik begrijp ik. “Een paar eeuwen terug was dit een moerasgebied. Het verhaal gaat dat er destijds een koets verdwaalde en in het moeras terecht kwam. Iedereen is kwam om en op een verschrikkelijke manier. Kom, we lopen even langs het huis” zegt ze en troont me mee.

In diverse deur openingen staan kinderen opgewonden te wachten. Er was dit jaar geen sinterklaas intocht, alleen maar op TV, uitgezonden vanaf een geheime locatie. Net als ik me af vraag of er toch een Sinterklaas door deze straat komt, komen diverse zwarte pieten op scooters aangereden. Al toeterend en vrolijk zwaaiend stoppen ze bij de kinderen. Hun mondkapje heeft heel origineel een pepernoten design. Maar de kinderen zijn blij en doen verlegen hun verhaal. Toch jammer van die intocht.

We lopen de hoek om, de markt op. Halverwege de straat stopt ze en zoekt nog even. Dan stoppen we voor het bewuste huis. Mooi oud herenhuis met geveldak. Ze twijfelt even. “Ja, dit moet het zijn. Het huis is gebouwd op het voormalig moeras. En de geesten van de overleden mensen zijn daar nog. Als je er gevoelig voor bent, dan is de voorkamer en de zolder geen goede plek. Er woonde daar een gezin met 2 kinderen. Een van de kinderen was high sensitive en voelde dat feilloos aan.” Ze stopt haar relaas even en vervolgt dan: je bent soms verbaasd als je achteraf hoort wat er zich achter die muren afspeelde.” Mijn vriendin klinkt nu zelfs een beetje boos. “Afijn de kinderen zijn uitgevlogen en ze hebben er zelf blijkbaar geen last van. Ik zou zelf niet in zo’n huis willen wonen, brrrrrr. Ennuh die stenen hoeven echt niet te praten hoor. Ik wil al die rare dingen en zo niet weten.”

Ik kijk nu met andere ogen naar het huis en besluit dat die stenen mogen zwijgen. “Maar er kunnen toch ook leuke dingen gebeurd zijn?!, vraag ik hoopvol. Ze kijkt me even aan en zegt dan bedachtzaam: “ik wil het gewoon niet weten”. Dan loopt ze door en begint over heel wat anders. Toch houdt het me mee bezig. Terwijl ik op huis aan ga en de eerste regendruppels van de aankomende regenbuien al vallen, vraag ik me nog steeds af hoe de wereld hier er uit zag in de tijd dat mijn generatie en nog enkelen daarvoor nog niet op deze aardkloot rond liepen . Ik zal het nooit weten en een stenenfluisteraar bestaat naar mijn weten niet.
Wie weet, ooit, in de verre toekomst….

 

Kist(en) met karakter

Al van kinds af aan ben ik gefascineerd door oude kisten. Zo had mijn moeder al jaren een oud en simpel exemplaar in gebruik. Het was niet veel byzonders. Ooit door haar vader in elkaar getimmerd. Maar omdat er op een plank de tekst: CASE 456, met daaronder: N.O.R.R. en daaronder half vervaagde letters stond, had ik er iets mee.
Dankbaar toen ik hem eindelijk van haar kreeg. De kist heb ik met liefde en plezier opgeknapt en geschilderd, maar wel zo dat de tekst zichtbaar bleef. Dat gaf de kist nou net het unieke karakter.

Door de jaren zijn er wat kisten en kistjes bij gekomen. Zo heb ik aardappel kistje gekocht bij een man die ze verkocht in zijn tuin ergens in de polder. Samen hebben we bepaalde jaargangen uit de stapels gehaald, omdat ik perse die wilde. Een granaatkist gekregen van een vroegere buurman die hem weg wilde gooien. Niet dat inmiddels heel mijn huis vol staat en je je in een doolhof waant. Het vele zoeken op Marktplaats tegenwoordig levert nl maar af en iets aparts op. Natuurlijk vindt iedereen zijn/haar eigen dekenkist mooi en apart, maar toch vallen ze niet op.

Kist

Al een tijdje was ik weer op zoek naar een authentieke dekenkist. Dit keer met een hele speciale reden. Voor de dierbare herinneringen aan mijn ouders. Dat mocht niet zomaar iets zijn. Alsof het zo moest zijn, levert een zoekopdracht een advertentie op met precies datgene waar ik naar op zoek ben:
Prachtige handgesneden oude dekenkist
met glasplaat en extra slot
De foto’s spreken voor zich. De kist is helemaal bewerkt op de onderkant na. Randen met uitgesneden bloemenpatronen, watertaferelen met typische Chinese elementen. Een authentiek slot, maar geen foto’s van de binnenkant. Voor hetzelfde geld is die kapot of verrot. De verkoopster stuurde ze me meteen op, was geen probleem.
Nog even onderhandelen over de prijs en al snel hadden we een deal.
Maar, past niet in mijn Mini.
“Of ik geen cabrio heb”, vraagt ze …..

Een week later toch op pad met een vriend van mij en zijn rollend materieel.
Oud, maar nog vol power, die auto dan 🙂 en de kist zou moeten passen.
Was hij ook weer even van de straat en ik ben best wel aangenaam gezelschap.
Een uur verder zijn we blij als we uit de “sauna” kunnen stappen. “Airco” is in zijn beleving “lucht van Co” (die vriend van mij heet Co. Het is een sjiek buurt en zo te zien zit er veel geld. Beetje verbaasd over het feit dat we hier moeten zijn, check ik het adres nog eens. Klopt toch echt. Na een druk op de bel van het ijzeren hek, we verwachten een sjieke ding-dong maar deze is zonder geluid, komt de heer des huizes ons tegemoet gelopen. Joviaal laat hij ons binnen en waarschuwt voor 2 terriërs. Ik denk aan zo’n worst met pootjes, maar wordt aangenaam verrast door 2 vriendelijke zwarte Russische terriërs. De een met een groene, de andere met een oranje sjaal om de nek gebonden om ze uit elkaar te houden. Broer en zus, zo groot als een bouvier maar dan in een ander jasje. Ze worden graag aangehaald en en laten dat ook merken.

Case 456
Ondertussen komt zijn vrouw naar buiten, degene die ik op de chat had. Net zoals haar man heel spontaan en open. We lopen naar de kist klaar staat bij een houten tuinhuis achter in de tuin. Zo te zien wonen ze hier nog niet zo lang. De kist is in het echt nog mooier dan op de foto’s en ik ben benieuwd naar het verhaal. Ze vertelt dat ze die ooit in een antiekwinkel hebben gekocht. Op hun 50ste hebben ze het roer omgegooid, de zaak verkocht en zijn naar Frankrijk verhuisd. De kist ging mee. Na 5 jaar gingen ze met succes hun geluk proberen in Zuid Afrika. De kist ging weer mee. “Een geweldige tijd” vertelt ze met een lichtelijke heimwee in haar stem. Daar reed ze een cabrio. Vrienden hadden een boompje voor ze. Zij daar heen gereden met de cabrio. Het boompje bleek een grote palmboom te zijn. Zij ook niet te flauw en de boom vastgebonden in de auto. Ze had veel bekijks onderweg. Vandaar haar vraag aan mij of Mini een cabrio was..
De glasplaat is om de kist te beschermen. Ze maakte potten en zette die op de kist omdat het een mooi geheel was.

Terwijl de mannen de kist in de sauna proberen te passen, vertelt ze verder. Ze zijn terug gekomen naar Nederland omdat haar man ziek was geworden. Van hun laatste centen hadden ze op afstand dit huis gekocht. Haar zus, die paar straten verderop woont heeft alles voor ze geregeld. Ze konden er zo in trekken. “Het is nog steeds afwachten of mijn man helemaal beter wordt. We wonen hier nu een jaar, en het was weer even wennen, maar het is beter zo”. Als ik vertel waarvoor ik de kist ga gebruiken zegt ze met een glimlach: “dan komt hij goed terecht”. Ze had er een beetje moeite mee.

oude-houten-kist-met-opdruk-amidon-royal-verkocht-800x800

De volgende dag laat ik haar nog even weten dat de kist al op z’n plek staat. Met de spullen en aandenkens van mijn ouders er in. Het voelde goed.
“Fijn had voor mij ook een sentimentele waarde. Had te maken met mijn vader. Het is goed zo”. Ze zoekt een amoji met een lach en een traan, maar ken hem niet vinden.
Tweeledige gevoelens, ik begrijp haar wel.
“Het was leuk jullie ontmoet te hebben, wens jullie alles goeds” zeg ik om haar een hart onder de riem te steken.
“Voor jou en iedereen die je na staat hetzelfde” antwoordt ze.

De kist heeft nu extra karakter en waarde voor mij. Een vluchtige ontmoeting met mensen die je waarschijnlijk nooit meer ontmoet, maar die wel in je geheugen gegrift blijft staan. Vreemd dat je niet weet hoe het hen zal vergaan. En jammer dat zo’n kist niet kan praten. Wat zou die veel te vertellen hebben ……

Bourgondisch carnaval in Kaaiendonk

“Heb je zaterdagmiddag iets? Werd mij een aantal weken geleden gevraagd door Mr. F, een goede vriend van mij.
“Hm, mijn agenda zegt dat ik vrij ben” antwoord ik lichtelijk nieuwsgierig na een snelle blik op de zaterdag.
“Morgen is het open dag in de Mienushal bij de carnavalsstichting” vervolgt hij enthousiast . Dan mag iedereen komen kijken wat wij als stichting doen zeg maar”, met biertje en muziek erbij. Koffie is er ook hoor. Heb je zin om mee te gaan?” eindigt hij hoopvol zijn korte pleidooi. Het carnaval van tegenwoordig is niet meer het carnaval van vroeger. Deels omdat de kroegen waar ik toen feestte er niet meer zijn en deels omdat de sfeer tegenwoordig anders is in mijn beleving. Of ik word gewoon oud (gelukkig wel 😉). Mr F. geeft er zelf niks om, maar doet al jaren de projecten met de kinderen voor de stichting.
“Ik houd je wel gezelschap” antwoord ik en hij is helemaal blij.

2020-01-26 14.31.41 HDR

De Mienushal is het thuishonk van Stichting OCS De Smulnarren. In het achterste gedeelte worden de carnavalswagens opgebouwd. Het voorste gedeelte waar wij naar binnen gaan is voorzien van wat kraampjes, natuurlijk een bar, statafels en een halfafgemaakte wagen wat later een podium blijkt te zijn. Het is al redelijk druk met mensen in carnavals-outfit. Wij hebben onze motorjas aangetrokken en gaan als biker 😊. Over aandacht hebben we niet te klagen. Mr. F blijkt nogal bekend te zijn en wordt hartelijk begroet door deze en gene. Nieuwsgierig kijken ze naar de rooiharige vrouw die bij hem is en stellen zich netjes voor. Ik vind het nu al gezellig en heb nog niet eens bier op.

2020-01-27 07.57.55

Mijn oog valt op een kraam met kleurrijke hoofdtooien. Nou staan er maar 3 kramen, maar toch. Eigenaresse en creatievelinge heet Nicole en ze heeft voor ieders wat wils. Tussen de hoofdtooien staat een bordje met de waarschuwing dat ze niet tegen bier en water kunnen. Waarschijnlijk gemaakt van papier-machee denk ik dan. Het zwarte exemplaar met ramhoorns lijkt bestemd voor mij. Met een vernuftig stukje ijzerdraad wordt de tooi klemgezet op je hoofd. Slim bedacht.
Maar ja, ik ga niet carnavallen, hoogstens een optocht kijken, dus wat doe ik er mee?

2020-02-01 15.43.23

Van lieverlee wordt het steeds drukker, lopen er dansmariekes rond die blijkbaar ergens op wachten. Komt zijne ontzettende hoogheid Mienus de XIV, oftewel prins carnaval ons begroeten en ontwaar ik steeds meer muzikanten. Zodra de Hofkapel compleet is, bestijgen ze de halfafgemaakte carnavalswagen en beginnen te spelen. Tot mijn grote verbazing geen carnavalsmuziek, maar populaire popsongs. Daar kan ik me wel in vinden. De afgelopen jaren zocht ik om die reden het alternatieve carnaval op. Dus bluesmuziek op de dinsdagmiddag in Dongen en op zondagmiddag een trio bestaande uit pianist/zanger, gitarist en drummer die verzoeknummers spelen in Sevenmountains. Het is verder een hele gezellige middag, waarbij ik diverse biertjes helaas moest afslaan, want ik ben de Bob …….

2020-01-26 13.18.28

“Wat vind je van tonpraten? Vraagt Mr F 2 weken later aan mij.
“Mwah”, why? vraag ik, want ik hoor daar eigenlijk best wel enthousiaste verhalen over van mijn vriendinnen.
“ Een maatje van me heeft vanavond mijn biker outfit opgehaald want die doet ook mee.
Hij regelt kaarten voor me. Vandaar dus 😊”
Ooit in een vaag ver verleden ben ik wel eens op zo’n avond geweest. Toen vond ik het al knap dat ze staande in een grote ton op humoristische wijze het wel en wee van de samenleving de revue lieten passeren. Soms in een dialect wat niet te volgen was, maar dat mocht de pret niet drukken. De Tonprater ( of Buutreedner ) beeldt meestal een bepaald type uit. Dit typetje is dan weer een clowneske uitvergroting van de werkelijkheid.
De humor berust op halve of hele waarheden, op hebbelijkheden en vooral onhebbelijkheden van mensen uit de gemeenschap. De plaatselijke overheid en iedereen die recentelijk op een of andere wijze van zich heeft doen spreken krijgen het veelal zwaar te verduren. Dit tot groot vermaak van het publiek.
Helaas moest ik door omstandigheden op het laatste moment afzeggen.

Inmiddels is het de zaterdag van carnaval en heb ik van Mr F begrepen dat carnaval samen hangt van de protocollen en alles op uur en tijd moet en er een heus draaiboek bestaat. Prins carnaval is dan ook vaak een vrijgezel of is dat in ieder geval voor die periode.
“Heb je wat te doen zaterdag overdag?” wordt me daags te voor gevraagd door Mr F.
Hij weet dat ik niet carnaval en de optocht van vanmiddag is afgeblazen vanwege de storm. Voordat ik kon antwoorden ratelde hij al verder.
“s Morgens is er eerst een Kerkdienst, daarna de sleutel-overdracht in het gemeentehuis en de officiële opening op de markt. En ik heb de hoofdtooi voor jou, kun je die dragen 😊”. De kerkdienst laat ik voor wat het is, zal best apart en gezellig zijn, dan ben ik nl aan het losgaan in de sportschool. Over losgaan gesproken…
Wist je dat iedereen zo zijn of haar eigen motivatie heeft om verkleed te gaan met carnaval? Toch heeft het allemaal te maken met de oorsprong van het carnavalsfeest. Uiteindelijk draait het om één ding: nog een keer helemaal losgaan voordat de vastenperiode begint. En hoe kun je dat nu beter doen dan door in de huid van een personage te kruipen?

87259112_2695836580523721_8729368334442692608_o

Dus hoofdtooi op, zwarte jurk aan, bijpassende zwarte legging, ben ik toch een beetje verkleed als “Lady in Black”. Op naar het gemeentehuis samen met Mr F waar om 13.11 uur precies de officiële binnenkomst is van zijne ontzettende hoogheid Mienus de XIV, die majestueus op een draagstoel naar binnen wordt getroond. Waarom 13.11 uur? Nou, zoals bij de meesten wel bekend is 11 het getal van de gekken ( 12 staat voor perfectie, met 11 ben je dus niet perfect ) en speelt daarom een belangrijke rol tijdens carnaval: seizoen begint op 11de van de 11de om 11:11 uur stipt, raad van elf, carnavalsviering in kerk was om 11.00 uur.

We krijgen een hanger om onze nek met daaraan bevestigd een mini-tube tandpasta en een kaartje met de tekst: sleuteloverdracht 2020, met daaronder de slogan van deze carnavals-editie: ALS JE LACHT DAN GLIM-DE MOOI. Verklaart dan ook wel weer de tandpasta. De hal van het gemeentehuis is voor de gelegenheid omgetoverd tot een carnavalsfeestzaal en voorzien van een bar. Het animo is groot . Al deze mensen gaan voor het echte carnaval.

2020-02-22 17.00.09

Burgemeester Mark neemt het woord voor een volle zaal en doet dat met verve. Achter hem verschijnt heel slim een tekst op de muur: “Sssssttt, Luister naar de spreker”. En dat werkt! De hele carnavalssfeer voelt voor hem als thuis. Zelfs de straat waar hij woont is helemaal versierd.
Dan handigt hij symbolisch de sleutel van de stad over aan zijne ontzettende hoogheid Mienus de XIV, en is hij 4 dagen burgemeester-af. Mienus heeft een goeddoordachte speech ( lijkt een beetje op tonpraten ) van welgeteld 11 kantjes! Hij refereert met sterke statements naar de politiek. Zoals de stikstof-crisis. “Als je stikstof (N2) bindt met zuurstof (O2) ontstaat er lachgas (N2O)” vertelt hij met blijkbaar enige scheikundige kennis. Dat past weer mooi bij de slogan: ALS JE LACHT DAN GLIM-DE MOOI. Volgens hem is hoop niks meer dan een uitgestelde teleurstelling en ze zijn aan het proberen om Carnaval op de Unesco-lijst te krijgen. Hij was welbespraakt en goed van de tongriem gesneden. Tot slot wenst hij alle smulnarren , smulnarrinnekes, snotnarren en snotnarrinnekes een geweldig carnaval! En ik maar nadenken wie hij bedoelt……. De Oosterhoutenaren dus die carnaval vieren.

2020-02-22 13.21.28
Nog even een biertje wegwerken en de laatste plakken worst verorberen, dan op naar de Markt waar de officiële opening plaats vindt. Het is best koud en een warm bakje koffie gaat er wel in. Binnen in de lunchroom vinden we een leuk plekje en zijn blijkbaar niet de enigen die het koud hebben. Mr F. spijkert mij bij over het Bourgondisch en Rijnlands carnaval. Bij de Bourgondische variant, zoals hier in Brabant, krijgen plaatsnamen tijdelijk een andere naam, is de caravalskleding sober en gekocht en wordt er veel tijd besteed aan de praalwagen. De Rijnlandse versie, zoals in Limburg, is precies andersom: geen andere plaatsnamen, zelfgemaakte en rijkelijk uitgedoste kleding en simpele praalwagens. Nooit geweten.

We besluiten om maar lekker binnen te blijven en de officiële opening op afstand te volgen. Er is een reuze smulnar-pop op de markt verankerd waar de prins een kranslegging doet. Ik ken heel dit ritueel niet, dus maar even opgezocht. De krans zit nl vol groentes, lees vitamines, om carnaval gezond door te komen. Neem aan dat het symbolisch bedoeld is.
Het is nog een heel gedoe voordat de opening een feit is. En aan wat zenuwachtige mensen te zien houdt Mienus zich blijkbaar niet aan het draaiboek en protocollen.
Heeft dan toch ook wel weer wat.

2020-02-22 16.26.06

De vier dagen carnaval laat ik verder helemaal aan mij voorbij gaan, ook vanwege andere prioriteiten. Tot slot is er dan nog de aswoensdag. Deze woensdag na carnaval wordt door veel feestgangers gebruikt om bij te komen of uit te kateren van 4 dagen bier, muziek en gezelligheid. De die-hards komen traditiegetrouw samen om onder het genot van een (broodje) haring nog één keer te feesten. Van oudsher is aswoensdag het begin van de 40-dagen-vastentijd. In deze veertig dagen leven gelovige christenen heel sober en wordt er tot Pasen alleen het hoogstnoodzakelijke gegeten. Na het halen van het askruisje is het de bedoeling om thuis haring eten. Haring zou veel voedingsstoffen bevatten en door het eten van deze vis zou je gemakkelijker de vastentijd doorkomen.

Tegenwoordig vormt het ‘haringhappen’ een vast onderdeel van het carnavalsfeest en is voor velen de religieuze achtergrond van deze traditie een beetje achterhaald Men eet nu vaak om een andere reden haring op de woensdag. Deze vette vis blijkt erg goed te werken tegen katers! Het verdrijft de kater en verzacht de pijn in de keel. En de haring zelf kan lekker rondzwemmen in al het opgedronken bier….

 

Links:

https://indebuurt.nl/eindhoven/genieten-van/mysteries/mysterie-opgelost-daarom-verkleden-we-ons-tijdens-carnaval~69599/

https://indebuurt.nl/eindhoven/genieten-van/mysteries/mysterie-opgelost-hierom-eten-we-haring-op-de-woensdag-na-carnaval~68969/

Kerstverhaal

DE MAAN VAN YULE

Het was al wat later in de avond en de lucht kraakhelder.
Hoe langer ze tuurde, hoe meer sterren er zichtbaar werden.
Rond de Kerstdagen waren er vallende sterren voorspeld, een minder bekend fenomeen zo vlak voor Kerst.  Dat wilde ze graag met eigen ogen zien en meemaken. Er was echter nog een reden waarom ze de sterrenhemel afzocht. De belofte van haar vorig jaar overleden moeder, dat ze met Kerst een teken van ”leven” zou geven en contact zou zoeken.
Eigenlijk gelooft ze daar niet in, maar toch…
images5LXSAP1JHet was haar met de paplepel ingegoten, de voorliefde voor de sterrenhemel. Haar moeder was een bekende amateur-astronome en kon daar heel enthousiast over vertellen. Toen Bella klein was vertelde ze zelf verzonnen verhalen. Bella was dan aan haar lippen gekluisterd. Verhalen over nieuwe sterren die aan de hemel verschenen als er op aarde een levend wezen overleden was. Over rusteloze sterren die nergens konden aarden en dus nooit op dezelfde plek te vinden waren. Doffe sterren die niet meteen stralen, omdat ze nog niet beseffen dat ze een ster geworden zijn. En over sterren die opeens heel fel stralen omdat ze iets bijzonders te “vertellen” hebben. Maar met Kerst vertelde ze ieder jaar een speciaal verhaal over een sterretje dat niet meer wilde schijnen:images5LXSAP1JEr was eens een kleine ster, die helemaal geen zin meer had om te schijnen. De andere sterren zijn allemaal heel bijzonder, sprak hij. Ze vertellen vaak, wat voor mooie dingen ze beleefd en gezien hebben. En dan stralen ze van vreugde. Alleen ik niet, ik ben een hele gewone kleine ster. Ik ben niets bijzonders. De andere sterren probeerden hem te troosten en spraken: Je moet het ook zien, als er wat bijzonders gebeurt. Ga er op uit, kijk en geef je ogen de kost. En de kleine ster liet zich naar de aarde vallen terwijl hij eigenlijk dacht;
wat moet ik nou op de aarde, wat gebeurt er daar nou voor bijzonders.
Hij komt aan een huis voorbij, kijkt door het raam en ziet, hoe een moeder met haar zoon en dochter kerstkoekjes bakt. Ze lachen erbij en je kunt heel goed zien hoe blij ze met elkaar zijn. Oh, denkt de kleine ster, dat is mooi, hier schijn ik een beetje. Als de koekjes in de oven zijn, gaat hij verder. Hij ziet een groep kinderen, die op weg zijn naar huis.
De kleintjes komen van een kerstfeest van school en er zijn een paar grote kinderen bij zodat ze niet bang hoeven te zijn. Oh, denkt de ster, dat is mooi, ik geef ze wat extra beetje licht. Dan gaat hij weer verder. Hij ziet een licht door een raam en kijkt nieuwschierig naar binnen. Een opa vertelt Kerstverhalen en de kleinkinderen kruipen dicht tegen opa aan en luisteren gespannen. Jaaa, dit is ook heel mooi, ook hier straal ik een beetje bij, denkt hij.
En dan…….plotseling begrijpt hij het. Men is niet iets bijzonders omdat men grootse en wereld-bewegende dingen beleeft. Het is veel belangrijker, de kleine en bijzondere dingen van het dagelijkse leven te ontdekken. Deze kleine dingen maken de wereld menselijk en lichter. En zo gaat hij heel tevreden terug naar de andere sterren en straalt vanaf nu ook iedere avond aan de hemel met al zijn kracht.
images5LXSAP1JIedere Kerst weer bleef het een mooi verhaal. Als er vallende sterren te zien zijn, denkt Bella altijd aan dat sterretje.

“Back to earth Bella”, zegt opa op een vriendelijke, maar dwingende toon.
Verschrikt kijkt Bella op van de telescoop. “Nog iets spannends gezien?” informeert hij nieuwsgierig verder. Ze schudt van nee waarbij haar rode lange haren gracieus meedeinen. “Helaas niet opa, maar morgen weer een dag, uh avond!” Opa kijkt haar onderzoekend aan. Hij weet waarom ze zo fanatiek op onderzoek is.
“Heb je nog hulp nodig? “ vraagt ze uit een soort van schuldgevoel.
“Nee hoor, nog een kadootje en dan ben ik klaar. Jij komt morgen alles brengen?”
“Natuurlijk doe ik dat opa, heb ik toch beloofd!” en ze geeft hem een knuffel waar hij zogenaamd niks van moet hebben, maar stiekem toch leuk vindt.
images5LXSAP1JOpa is een gepensioneerde beroepsmilitair en zijn hele leven altijd druk bezig. Na zijn pensioen kwam hij eigenlijk nog veel tijd tekort. Naast zijn veteranen-hobby doet hij ook veel liefdewerk. In de periode dat zijn vrouw in het zorgtehuis verbleef, zag hij zo veel eenzaamheid en zo veel verdriet, dat hij besloot daar op zijn manier wat aan te doen. Met zijn jovialiteit en grapjes wist hij al snel alle bewoners op te vrolijken en werd hij een graag geziene bezoeker. Hij is ook die geheimzinnige Kerstman, die je nooit ziet en op onverwachte momenten tijdens de Kerstdagen een kadootje voor je achterliet. Tot op heden weet niemand wie die Kerstman is, op Bella na, en opa wil dat graag zo houden. Het hele jaar door is hij bezig met spullen te verzamelen die hij overal vandaan tovert. Je moet ook niet vragen hoe en wat. Of waar het vandaan komt. Het antwoord is steevast: “de magie van Kerst regelt dat”. Ook weeskinderen, zwervers, minder-bedeelden worden door hem niet vergeten. Hij vindt het een sport en een uitdaging om ieder jaar weer voor iedereen iets passends te vinden. Een week voor Kerst begint hij met inpakken, alles voorzien van een mooie, glanzende strik en een handgeschreven etiket van de Kerstman. Vanavond dus de laatste kadootjes. images5LXSAP1JBella voelt dat opa haar aan kijkt. “Weet je opa, ik geloof er absoluut niet in, maar toch hoop ik stiekem dat er morgenavond een ster naar beneden valt, hier in de tuin, met iets liefs van mama.” Dit was de eerste Kerst zonder haar moeder en zonder opa’s zoon. Haar vader was kapot van verdriet toen hij zijn maatje, zijn allesie moest afgeven. Hij wilde even weg om alles een plekje te kunnen geven. Als beroepsmilitair ging hij wel vaker op missie, maar Bella voelde instinctief dat het dit keer anders was. Na een paar weken al kregen ze bericht van het leger dat haar vader vermist werd. Zodra er meer nieuws was zouden ze dat laten weten. Men had de hoop nog niet opgegeven dat hij niet meer in leven zou zijn. “En dat papa uit het niets te voor schijn komt” vervolgt ze bedachtzaam.
“Wie weet Bella, wat Kerst voor ons nog in petto heeft” zegt opa tegen beter weten in.
images5LXSAP1JDe volgende dag rijdt Bella met een bestelbus vol Kerstkadootjes naar het zorgtehuis waar ze met opa afgesproken heeft. Bij de zij-ingang parkeert ze zodat niemand van de bewoners iets kan zien. Vreemd genoeg is de deur nog dicht en is opa in geen velden of wegen te bekennen. Mhh, hem kennende is hij de tijd vergeten. Als een soort van telepathie krijgt ze meteen een whats-appje van hem, met zijn excuses en dat hij oponthoud had en dus later is. Ze moest maar even een bakkie gaan doen.

“Woef” hoort ze opeens naast zich. Ze kijkt naar beneden waar een vrolijke, bruine hond haar vragend aan kijkt. Waar die nu opeens vandaan komt? Ze kijkt om zich heen. Niemand te zien die een hond zoekt. Een brede leren halsband siert de hond zijn nek voorzien van een ster. Hij gaat naast haar zitten waardoor zijn naam zichtbaar wordt op de band. “Doerak” leest Bella hardop en de hond kwispelt blij. “Doerak, waar is je baasje?” vraagt ze. De hond staat op, doet een paar passen voorwaarts en komt weer terug naast haar staan. In eerste in stantie begrijpt ze niet wat de hond van haar wil. Maar als hij het nog een keer doet valt het kwartje. “Ohw, ik moet je volgen!” en ze loopt de hond nieuwsgierig achterna. Doerak loopt zonder te aarzelen direct naar een huis waarvan Bella zeker weet dat deze al een paar maanden leeg staat. Voor zover ze weet moet het opgeknapt worden voordat er nieuwe bewoners in kunnen. In de deuropening staat een oudere dame zoekend om zich heen te kijken.
“Ah, daar ben je Doerak!” en de hond loop blij naar haar toe.
“Wat lief dat u hem terug gebracht heeft”.
“Doerak is lief hoor, maar af en toe neemt hij de kans waar om zelf even op stap te gaan.”
images5LXSAP1JZe is een dame op zekere leeftijd, gedistingeerd en goed verzorgd. In tegenstelling tot veel vrouwen van die leeftijd draagt ze haar haren niet kort maar in een mooie, dikke vlecht. Haar vriendelijk gezicht is markant en zeker niet doorleefd.
Toch straalt ze iets uit alsof ze de hele wereld gezien heeft en veel meegemaakt. Het rode fluwelen jasje met witte randen wat ze draagt staat haar perfect.
Op de een of andere manier heeft ze iets vertrouwds over zich.
“Drink je een kopje thee met me mee?” vraagt ze vriendelijk.
“Mijn man Chris is rond deze tijd altijd erg druk, die zie ik vanavond laat pas”. Aangezien opa toch nog nergens te bekennen is, neemt ze het aanbod aan.
Even later zitten ze samen in de woonkeuken aan een mok dampende kruidenthee met zelfgebakken koekjes erbij.
“Mijn naam is Marie,” Ze neemt een koekje en sluit haar ogen. “Prima gelukt, al zeg ik het zelf.” Ze is samen met haar man een paar dagen terug naar dit huis verhuisd.
Bella kijkt nog eens goed rond. Ze weet haast zeker dat het een paar dagen geleden nog leeg stond. De keuken is compleet nieuw. Er hangen gordijnen. De muren zijn geschilderd. Geen enkele verhuisdoos te zien die normaal gesproken her en der nog rondslingeren. “ Maar hoe zijn jullie dan zo snel verhuisd?” vraagt Bella verbaasd. “Ach kind, een verhuisbedrijf met een paar van die leuke, stoere mannen doet wonderen” en Marie knipoogt even. En voor het opknappen heb ik zo mijn magische trucjes.”
images5LXSAP1JJouw Kerst is dit jaar een beetje anders?” vraagt Marie quasi-nonchalant en schenkt voor allebei nog een kop verse thee in. Ze kijkt Bella onderzoekend aan, terwijl ze de rode bekers op tafel zet. “Hoe weet u dat?”
“Ik ken je opa, die geheimzinnige Kerstman, hij is een goede vriend van Chris. En met een beetje Kerstmagie.” en ze knipoogt weer even.
Bella vertelt over haar vorig jaar onverwachts overleden moeder en dat haar vader niet kon wennen aan een leven zonder zijn vrouw. Als beroepsmilitair is hij op missie gegaan en sindsdien heeft ze niks meer van hem gehoord. Verdwenen, samen met 2 andere militairen. Gelukkig kan ze het heel goed vinden met haar opa. Ze hoopt vanavond een vallende ster te zien als teken van leven van haar moeder. De Kerstdagen is ze niet echt alleen. Kerstavond samen met opa, de andere dagen bij vrienden. Maar toch is alles anders, het gemis.

“Weet je wat er vanavond is?”, vertelt Marie “Dan is er een volle maan. Dat komt niet zo vaak voor tijdens Kerst. De maan van Yule wordt dat genoemd. De laatste keer was 38 jaar geleden. Ik herinner het me als de dag van gisteren….
“Volle maan tijdens Kerst?” herhaalt Bella verbaasd. Hoe kon ze dat gemist hebben!
Haar hoofd stond er ook niet echt naar, maar toch.
“Inderdaad. Volle maan en Kerstavond, twee wonderlijke gebeurtenissen die gelijktijdig plaatsvinden. Je hebt nooit zo veel kans dat je wensen uitkomen als tijdens een Kerst met volle maan. Je moet alleen weten hoe je ze moet wensen.”
“Sorry, Marie, maar ik geloof daar niet zo in.”
“Ik zoek al met gemengde gevoelens naar een vallende ster.”
“En iedere dag hoop ik dat mijn vader gevonden wordt.”

“Geeft niet kind. Doerak kom eens hier.” De hond komt vrolijk aangelopen. Ze haalt de ster van zijn halsband en geeft die aan Bella. ” Neem deze ster mee, wees er zuinig op, hij is van kristal. Doerak doet er toch niks mee en hij is nu voor jou. Je weet vanzelf wel wat je er mee moet doen”. Bella kijkt haar verbaasd aan. “Volle maan magie” knipoogt Marie.

“En doe jezelf een plezier. Morgenvroeg op eerste Kerstdag rond 6 uur is de volle maan op zijn mooist. Maar ik denk dat jij niet zo vroeg wilt op staan, of je wekker gaat zetten jou kennende? Vanavond is het al een speciaal gezicht. Pak je telescoop en geniet van wat je ziet, want de volgende kans om de Maan van Yule te zien, is pas in 2034! En denk aan je wensen kind!” Ze geeft Bella een dikke knuffel en een kus op haar voorhoofd. “ Bedankt dat je er was. Deze dagen kunnen best eenzaam zijn voor iemand als ik. Ik wens dat jouw wensen uit komen Bella”.
“Doe ik Marie! “ belooft Bella oprecht “en dank je wel voor de thee en koekjes”.
Ze staat op, trekt haar jas aan, zet de kraag goed omhoog en stapt naar buiten. De wind is nog steeds koud, maar goed te doen.
images5LXSAP1J
In gedachten verzonken loopt ze terug richting het zorgtehuis. Door het park waar ze vaak ’s avonds met haar moeder op een bankje filosofeerde over de sterren en de maan. Even twijfelt ze, maar toch gaat ze op het bewuste bankje zitten en haalt de kristallen ster uit haar jaszak en bekijkt hem nog eens goed. Helemaal gaaf en mooi geslepen van vorm. Zou Marie het echt menen van die wensen? Ze had nog geen flauw idee hoe ze het aan moest pakken. Ach, aan de andere kant, baat het niet, schaadt het niet. images5LXSAP1JOpa komt net aangelopen als ze weer bij de bus staat. Zijn gezicht staat lichtelijk op onweer. Hij kan er niet zo goed tegen als zijn planning niet uit komt. “Opa, was het zo erg?” vraagt Bella geamuseerd. Hij kijkt haar aan en barst dan in lachen uit. “Kom, werk aan de winkel”. Samen laden ze de bus uit. Ondertussen vertelt Bella over Marie en het huis dat niet meer leeg stond, haar hond Doerak, de kristallen ster en de Volle maan die ze glad vergeten was. Opa luistert, maar stopt dan even met uitladen. “Ik ken geen Marie hoor” en krabt eens achter zijn oor. “Haar man heet Chris zeg je? Sorry, maar die ken ik echt niet. Heb je het niet gedroomd?”
Bella begint een beetje aan zichzelf te twijfelen en voelt in haar zak. De ster zit er nog en ze laat hem aan Opa zien. “Dat is een mooie ster” zegt hij en besteedt er verder geen aandacht aan, want hij is met zijn gedachten al lang weer bij de Kerstkadootjes.
images5LXSAP1JOp de weg terug kan ze het niet laten om langs het huis van Marie te rijden. Tot haar verbazing staat het huis weer leeg. Geen teken van leven te zien. Gordijnloze ramen, geen verlichting. Ze stapt uit en loopt nog even om het huis en roept ondertussen naar Doerak. “Dit kan niet”, denkt ze. Niets wijst erop dat de oude dame in het huis is geweest. Ontgoocheld rijdt ze naar huis. En toch, toch is ze nieuwsgierig.

Zonder er verder bij na te denken legt ze de kristallen ster naast de telescoop, bij de ingelijste foto van haar moeder. Wat bedoelde Marie dat ze er mee moest doen? Ze tuurt nog even naar het heelal op zoek naar vallende sterren, in de stille hoop dat die ene ster even naar de aarde valt, een flitsbezoek van haar moeder die ze nu wel heel erg miste. De tranen wellen in haar ogen op. Vooral nu was het verdriet en het verlies nog sterker. Natuurlijk mist ze haar vader ook, maar die leeft nog. Ze weet het zeker. Ergens…….onvindbaar ……ook verdrietig. Vergeefs probeert ze de tranen terug te dringen als ze een dikke plof bij de deur hoort. “Opa is vroeg, bedenkt Bella. Vervolgens wordt de deurklink aarzelend omlaag gedrukt, tot halverwege. “Vreemd” denkt Bella en ze loopt behoedzaam naar de deur, duwt de klink verder omlaag en trekt de deur met een ruk open.
In de deur opening staat een man. Verbaasd bekijkt ze hem eens goed.
“Bella, ben jij dat?” vraagt de man met een wat onzekere stem.
Dat kan niet waar zijn, denkt ze. Het is, het is haar vader!
“Papa?!” roept ze volkomen verrast en blij en ze voelt opnieuw tranen opkomen, maar nu van vreugde. Met een paar passen vliegt ze hem om de nek en hij tilt haar enthousiast op.
“Papa. Je bent het echt!” En ze drukt haar armen nog steviger om haar vaders nek.
Een paar minuten lang houden ze elkaar zwijgend vast.
“Ik moest met Kerst bij jou zijn Bella. Jouw verdriet is net zo groot als dat van mij. En samen kunnen we het verdriet verwerken, ik zal je niet meer in de steek laten” vertelt hij zacht in haar oor.
images5LXSAP1JEen lichtflits verlicht opeens de kamer. “Wat was dat?” Voorzichtig kijken ze allebei de kamer in. Verbaasd zien ze hoe de kristallen ster straalt en de foto van haar moeder verlicht. “Papa, kijk, mama heeft haar belofte gehouden!”
Weer kan Bella haar tranen niet onderdrukken en ze ziet dat haar vader er ook moeite mee heeft. Het licht blijft nog even hangen, cirkelt nog even om hen heen en schiet dan als een flits terug naar de sterrenhemel. Zwijgend en genietend van dit bijzonder moment houden ze elkaar stevig vast. Bella kan bijna niet geloven dat dit alles echt gebeurt.
Ze doet haar ogen even dicht en opent ze voorzichtig weer en kijkt dan naar de volle maan hoog boven hen. Op het oppervlak van de maan verschijnt het gezicht van Marie, die haar met haar liefdevolle glimlach een laatste knipoog schenkt.
images5LXSAP1J

 

N.B.:

Dit Kerstverhaal is voorgelezen door Jan-Fedde Bakker en muzikaal opgeluisterd door de muzikanten van The Eastwood Christmas Collective op 22 en 24 december 2019 in theater de Schellenboom in Oosterhout en 30 december 2019 in Bel-Air in Breda.

RBR Boedapest 7de editie, 7/7

2019-09-19 15.58.53Zaterdag 21 sept. 2019, 2486 km in totaal

De laatste ochtend alweer en de saaiste dag. Waar ik bang voor was is denk ik toch gebeurd in deze kortste nacht. Een ini-mini-monstertje is mijn lichaam ingekropen en veroorzaakt naast een dikke keel voorzien van schuurpapier een zwoele, sexy, hese stem alsof ik bij een sexlijn werk. Voor de verandering is het weer eens stikkoud, maar de voorspellingen zijn goed volgens de Duitse variant van De Bilt.
Tot mijn verbazing zijn de meiden van De Loedels bij het ontbijt. Ze zijn vannacht gaan rijden met de huurauto, zodat ze de laatste dag nog konden aansluiten. Om 5 uur waren ze er al. That’s the spirit. Laatste keer ontbijt met “kaasie en worsie” van Anna.
Opruimen gebeurt met de eerste stralen van de zon, zodat ze hopelijk mijn virusje kunnen uitroeien. Nog gauw even rondje camping, omdat ik daar gisteren niks van meegekregen heb. Er is een stromend watertje en Campingvaten als variant op de caravan. Het is weer eens wat anders. Voor de fietsers is er Bike Lodge c.q. hemelbed op hoge poten. Dat heeft wel wat…

2019-09-21 10.24.43.jpg

Nadat we alle deelnemers uitgezwaaid hebben ( sommigen waren oprecht verbaasd dat ze vandaag geen route kregen, want het was toch 7 dagen die reis ?! ) en Rogier met lood in de schoenen is gaan afrekenen ( we mogen niet meer terug komen ….. ) gaan ook wij om 11 uur rijden. De rammelbakken-app is door een deelnemer hernoemd naar: “tuut tuut en weg zijn wij”. Onderweg is er veel file voor de deelnemers. Maar ook daar beleven ze weer veel plezier door te kamperen op de snelweg 😉. Stoeltjes en tenten worden demonstratief neergezet. Geweldig!

2019-09-21 11.55.14

Zelfs nu nog moeten er hier en daar wat reparaties verricht worden ….
Waze geeft aan dat we 6 uur onderweg zijn, Google Maps zegt 11 uur. We gaan voor Waze. Om de een of andere reden hebben wij minder file, en zijn we uiteindelijk toch lang onderweg. Inclusief de stops en het uitladen en afscheid nemen van de crew ( ik ga de jongens missen ! ) arriveer ik goed ziek laat in de avond thuis.

Na een week van heel veel kilometers, heel veel plezier en heel weinig slaap zit het er helaas op. Ondanks het griepje wordt het afkicken, want een week Rammelbakken is zeer intensief, maar ook zo genieten… Bij thuiskomst bedankten enkele deelnemers op hun blote knieën hun Rammelbak voor het zonder problemen volbrengen van de Rammelbakken Reis. Op de app volgen nog heel veel leuke bedankjes voor ons als crew en de organisatie. Blijkbaar doen we dan toch wel iets goed 😀.

2019-09-21 08.29.24

 

Links:

http://www.rammelbakkenreis.nl

 

 

RBR Boedapest 7de editie, 6/7

2019-09-19 15.58.53Vrijdag 20 sept. 2019, 2486 km in totaal

Dit was echt de koudste nacht tot nu toe, het is maar goed dat er een kacheltje in mijn tent staat, anders was ik nu onderkoeld of nog erger: bevroren geweest. Mijn lichaam kan maar niet wennen aan dit woestijnklimaat. John de maat van Frits is vandaag jarig en Miss Piggy heeft ontbijt op bed gebracht. Dat was toch echt wel een feestje om zo wakker te worden. Van Frits krijg ik een mini-flesje sterke drank, gekocht op het hoogste punt van de Grossglockner waar wij niet zijn geweest. Ben ik ook een beetje jarig 😉. De kinderen zijn onderweg naar school en kijken hun ogen uit naar de Rammelbakken die al klaar staan om te vertrekken . Apart tafereeltje zo op een camping.

2019-09-20 10.50.50

Vandaag de laatste rit voor de deelnemers, last but not least. De finish is deze editie op de laatste camping in Kipfenberg, Duitsland. Het is zeker niet vanzelfsprekend dat je een Rammelbakken Reis uitrijd zoals we de afgelopen dagen al gemerkt hebben. Oorzaak hoeft niet altijd het rollend materieel te zijn. Vandaag heeft 2 Keer Niks panne: paar verstuivers + intercooler, voor de rest loopt de auto als een zonnetje achter de wolken. De BMW met aggregaat ( De Vrolijke Reigers ) heeft een KVS-lekkage, een gebroken plastic y-splitsing in het koelsysteem en een kapotte flens achterop het blok. De Bokkers verlaten ons vanwege persoonlijke omstandigheden. En The Blue Diamonds hebben verplichtingen thuis. Army On Tours was gisteravond al niet gearriveerd en een van de 3 Theo Toers is ook op de terugweg naar huis.

Ook goed nieuws! De Tubbies zijn vanmorgen vertrokken uit Boedapest. Er was helaas geen goede dynamo beschikbaar, dus dan maar een auto vol accu’s en een paar keer wisselen. Het is Hatseflats gelukt om hun rammelbak te fiksen en gisteravond laat zijn ze weer aangehaakt. Al met al is het weer een enerverende reis. Zelfs loslopende paarden op de weg vlak na Kuhtai (ligt bovenop een 2017 meter hoge bergpas), en een deelnumer die continu last heeft van 160 kutpaarden…. Vanwege een file stuurt Google Maps ons binnendoor langs de Chiemsee, wat weer een mooi uitzicht geeft. Daarna en boomrijke weg met een waarschuwingsbord voor vrachtwagens voor laaghangende takken!

2019-09-20 11.13.37

Om 3 uur arriveren we op de zonnige azur-camping met sjaggie campingbaas. Degene met wie Rogier de afspraken gemaakt heeft, blijkt niet aanwezig te zijn. Of we geen herrie wilden maken, geen getoeter, om 12 uur moest het feest stoppen etc etc. Tot slot mochten we onze bivak opslaan op het weiland net voor de camping. De Finish-vlag mocht uiteindelijk wel opgehangen worden. Dat wordt nog een uitdaging met al die rammelbakken die zometeen uitgelaten onder de finish-vlag door rijden. Afijn, vanavond wordt door ons een gezellig Schlagerfest georganiseerd. Dus druk in de weer met balonnen en vlaggen en lampjes. Dit keer hebben wij ook outfits, jawel. Voor mij hebben ze een jurk geregeld waar alle maten in passen: one size fits all! Legging er onder en een dik t-shirt, dan is het nog te doen. Niels heeft ondertussen Ron opgehaald van het vliegveld. Hij gaat vanavond alles aan elkaar praten, wat hem wel toevertrouwd is.

Opdrachten:

  1. Regel een miniatuur auto en zorg ervoor dat die zoveel mogelijk op jullie rammelbak lijkt.
    Opgeleukte metalen speelgoedauto’s. Zelf in elkaar geknutselde miniaturen. De slimmeriken hadden ook een foto gemaakt van de miniatuur op de rammelbak!
    2019-09-20 19.57.47
  2. Speel straatmuzikant of voer een toneelstuk op en film dat een vreemde jullie betaalt.
    Dat er een vreemde betaalt is niet helemaal gelukt, dat heb ik maar door de vingers gezien. Er waren hele leuke creatieve filmpjes bij.

30 Bier Geleejuh 91 appt mij dat ze verdwaald zijn maar toch nog mee doen met de catwalk, of ze als laatste mogen. Natuurlijk regelen we dat. Ikke en Gij is aangehouden door de politie. Auto is in beslag genomen. Iets met APK gezeik. En de ontbrekende Theo Toers meldt zich weer present. De jongens van het Ren & Stimpy Racing Team vertellen trots dat ze morgen thuis nog een keer finishen. Het thuisfront heeft een feestje voor ze georganiseerd.  Zeven teams hebben zich aangemeld voor de catwalk en hun muzikale nummer doorgegeven. Miss Piggy en Jill vormen de jury. Het is volop feest op de catwalk en iedereen in de tent doet mee. Ondanks de kachels heb ik het steen- en steenkoud en voelt mijn keel steeds meer aan als schuurpapier. Nog een paar uur volhouden en dan half uur onder de hete douche.

2019-09-20 21.02.39

Na de catwalk worden de prijzen uitgereikt aan de 6 dik verdiende winnaars. Maar liefst 4 Belgische teams vielen in de prijzen en 2 Nederlandse teams….
1e prijs: Team Yellow Jupmarines
2e prijs: Team Ricky & Nicky
3e prijs: Team Redtnogbeiterasdievanellie
Originaliteitsprijs 1: Team Doggy Style
Originaliteitsprijs 2: Team Don’t Carry about us
Troostprijs: Team Hatseflats

Martijn is helemaal door het dolle heen dat ze gewonnen hebben. De beker is voor zijn zoontje. Half uurtje later is paniek. Zijn prijs is foetsie. Hij is helemaal over de zeik. Zijn vader, opa Kees, gaat eens op onderzoek en komt na een kwartier met de beker terug. Gelukkig maar. Opa Kees komt zijn verhaal doen bij mij. Vertelt dat hij trots is op zijn zoon en schoonzoon en deze reis helemaal geweldig is geweest. Kijk, daar doen we het voor! Het feest duurt tot in de late uurtjes en dat kan ook niet anders als je de finish gehaald hebt. Om 4 uur sta ik dan eindelijk onder die hete douche.
Een half uurtje later is de meeste kou wel uit mijn lijf en kruip helemaal weg in mijn slaapzak. Wat ben ik bij met mijn kacheltje…………………….

 

Links:

www.rammelbakkenreis.nl
https://nl.wikipedia.org/wiki/K%C3%BChtaisattel
https://www.azur-camping.de/nl/campings/altmuehltal