De Paapse Kelder

Vorige week belandde ik spontaan aan de eettafel van mij vriendin Miriam in Made. Even bijpraten over wat we elkaar een paar weken lang nog niet verteld hadden. Ook de opknapactiviteiten aan onze huizen worden uitgebreid besproken en oh ja, het fenomeen mannen. Altijd leuk! Ze is spiritueel aangelegd en toen ik weg ging kreeg ik twee steentjes van haar mee. Een bergkristal en rode jaspis. “Je moet ze een week bij je dragen. Ik weet niet of het wat doet maar dat merk je dan vanzelf wel” zei ze en ik weet dat ze het goed bedoelt. Baat het niet, schaadt het niet en wie weet, want nieuwsgierig ben ik wel.

De steentjes hebben alle dagen in mijn broekzak gebivakkeerd. Behalve toen de broek in de wasmachine en ik getik tegen het glas hoorde. Lichtelijk verbaasd zag ik in de glasrand de twee steentjes zitten. Vervolgens de wasmachine open gedaan en de steentjes gered. Verder eigenlijk niks gemerkt tot vandaag. Vanochtend fietste ik op de lange brug over de Donge. Bergopwaarts op een gewone fiets. Mijn conditie is ondanks al het gewandel toch niet meer helemaal wat het geweest is en het kostte me dan ook wat meer moeite dan normaal. Ik lag nog net niet met mijn neus op het stuur. Komt er opeens een man naast me fietsen op een e-bike. Zegt ie: “die brug bedwingen kost wel wat moeite he?” Ik kijk hem verbaasd aan, bedenk of ik hem ergens van moet kennen. Voor ik iets kan zeggen praat hij verder: “op een e-bike is het toch wel wat gemakkelijker” en hij blijft gezellig naast me fietsen. Als ik antwoord dat het goed voor mijn conditie is, beaamt hij dat. “ Maar ik heb deze e-bike toch, dan kan ik hem net zo goed gebruiken”. Inmiddels zijn we onderaan de brug. De man wenst me nog een fijne dag en slaat linksaf. Met een glimlach fietst ik de andere kant op naar de bakker. Geen idee of ik die man ken, maar het was leuk van hem.

Een half uur later loop ik samen met mijn vriendin Marilin ons dagelijks rondje. De langere versie en door de polder vandaag want we hebben de tijd. Langs de gierwagen en door de strontsporen wat een contradictie is met de gezonde, frisse buitenlucht waar we voor gaan. Ze heeft haar verrekijker mee vandaag, maar de enige vogels die zich vandaag laten zien zijn de raven en kraaien. De mezen en vinken hebben blijkbaar vandaag wat beters te doen. We proberen binnen te gluren door openstaande ramen van een oud gebouw, maar ook dat brengt niks op. Mijn telefoon gaat. “Hoi, ik loop achter jullie!” Verbaasd kijk ik om en zie onze andere sportvriendin Bianca achter ons lopen. Ze heeft ook al een flinke ronde gedaan. Geheel volgens de Coronaregels wandelen we verder: ik voorop, de andere 2 meiden op 1,5 meter achter mij. Heb het niet precies nagemeten, maar ach. Om ons zaterdag ritueel in ere te houden gaan we een koffie-to-go halen bij ToDaze. De Latte smaakt goed, staand, want ondanks dat je koffie koopt, mag je nergens zitten. Die logica ontgaat mij …

We besluiten nog een stukje met Bianca mee te gaan en lopen de Markt weer op. Naast Mercato ( de Italiaan ) zijn 3 mannen bezig met graven. Verbaasd en nieuwsgierig lopen wij er naar toe. Zelfs Marilin die heel veel weet, is niet op de hoogte en doet navraag. Ze zijn bezig om een dichtgegooide kelder leeg te graven om daar de koeling van de biertap te huisvesten. Het pand wordt omgebouwd tot een café vertellen de mannen enthousiast verder. Volgens de bouwtekeningen moet de kelder nog intact zijn. De trap is al zichtbaar en de muren ook. Het gewelf moet er ook nog zitten. Hopelijk ook nog een trap die binnen in het huis uit komt. Maar het is voor hen ook nog een verrassing. Ze willen graag de kelder weer in de oorspronkelijke staat terugbrengen en mogen kijken in eenzelfde kelder op Markt nr. 4. De eigenaar van het pand woont op de eerste verdieping en graaft nu de kelder uit. Zijn vriend stort de emmers met zand en puin in de aanhanger. De oudere man, vader van de emmer-man, kijkt toe of het wel goed gebeurt. Respect hoor dat ze een stad café met terras gaan openen in deze Covidtijd. “We hebben alle tijd gehad om er over na te denken hoe we het willen doen” vertelt de man alsof hij mijn gedachten raadt. Knappe vent trouwens voor iemand van 63 jaar en nog vief. “Maar waarom de Paap?” vragen we, want het pand zit op de hoek van de Markt. Er bestaat blijkbaar een Papestraat, zijstraat van de Markt. Vandaar dus. Okay. Bianca bekijkt met interesse iets wat op een stukje heel smal mergpijpje lijkt. “Dat is een stukje menselijk bot waarvan de merg er uit is. Vermolmd hout valt uit elkaar”, weet de zoon te vertellen. “Je kunt er ook bouillon van trekken” grapt de vader olijk. “Weet je, eigenlijk wil ik er ook aan ruiken” en Bianca voegt de daad bij het woord. “Ruik alleen maar vochtige aarde” en ze is zelfs ietwat teleurgesteld en dropt het stukje mens in de aanhanger met puin.

De overbuurman van Marilin komt voorbij gelopen en bekijkt de situatie even. “Nog iets gevonden” vraag hij? “ Bij een verbouwing hier in de straat jaren geleden hebben ze een pot met oude gouden en zilveren munten gevonden! Het pand is uiteindelijk een café geworden met de toepasselijke naam “De Munt”. De eigenaar heeft er de verbouwing van betaald. Het grootste gedeelte is echter naar de staat gegaan. Succes en nog een fijne dag” en de man vervolgt zijn weg. De gedistingeerde man blijkt vroeger slager te zijn geweest en doet tegenwoordig rondleidingen weet Marilin te vertellen.
Wij beloven plechtig dat we een van de eersten zijn die een drankje komen doen zodra ze open zijn en wandelen ook weer door. Onderweg weet Marilin zeker dat ze de vader van haar schooltijd kent en de ex is van een collega van, maar ze durfde er niet naar te vragen. We leveren Bianca onder aan de brug af en lopen weer terug. Marilin weet in eerste instantie het pand van de “De Munt” niet te vinden. “Er waren 3 kroegen in deze straat. Misschien deze” Ze loopt naar een mooi pand, zonder huisnummer, van binnen alles gesloopt en wordt blijkbaar gerenoveerd. Hopelijk krijgt het weer een goede bestemming en maakt er iemand weer wat moois van. Een gebouw met een verhaal, wie wil dat nou niet? “Nee, dit was Impala bar. Aan de overkant moet het zijn”. We steken over naar 2 panden die allebei het uiterlijk hebben van een kroeg met uithangborden. Bij de nadere inspectie blijkt het linkerpand tegenwoordig een woonhuis te zijn. “Dat was vroeger De Brandstee. Dan moet dit De Munt zijn”. Ze wijst naar cafe den Berg.
De kroeg heeft diverse eigenaren en namen gehad. Tussen De Munt en Den Berg heette het Den Juup.

Er staan weer andere mensen te kijken bij de graafwerkzaamheden. We informeren snel of er nog nieuws is en wensen ze succes. Marilin lever ik weer thuis af as usual en loop door het park weer terug naar huis. Geertruidenberg heeft een rijke en interessante geschiedenis. Beetje bij beetje leer ik er steeds meer van kennen, maar ze heeft nog vele geheimen voor mij. Nooit te oud om te leren.
En wat de steentjes betreft: ze brachten vandaag nieuwe leuke en interessante mensen op mijn pad. Spontane ontmoetingen. Open en spontaan en ze wisten ook nog wat te vertellen. Het zijn de kleine dingen he, die je leven rijk maken en energie geven. They made my day.

Stay safe en healthy!

Links:
https://www.bndestem.nl/oosterhout/alle-tijd-om-nieuw-stadscafe-uit-de-grond-te-stampen-lockdown-geeft-ons-rust~a9a03337b/

https://www.facebook.com/Stadscaf%C3%A9-De-Paap-100709148737788/

2 comments

  1. Leuk verhaal weer, Marij!
    Open staan voor wie er op je pad komt en blijvend nieuwsgierig leven houdt het interessant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s