Een vosje in de sneeuw

De krokusjes steken overal waar het maar kan hun vrolijk gekleurde kopjes boven de grond. Een heel ander gezicht dan al dat wit van nog geen 2 weken geleden. Met een temperatuur van + 15 graden is het een schril contrast met de – 15 graden toen Nederland nog massaal de schaatsijzers onder bond. Een week van sneeuw, strenge vorst, gure wind en dooie vingers die met de huidige zomerse temperaturen al weer lang geleden.

Sinds de sportscholen in december vorig jaar hun deuren moesten sluiten, wandel ik iedere dag samen met mijn vriendin een tot anderhalf uur om toch sportief bezig te zijn. Ik kan mezelf er dit keer nog niet toe zetten om thuis te sporten of rondje bokszak te doen die op zolder hangt. Een goed alternatief vind ik eigenlijk zelf wel, want en ik ben in de frisse buitenlucht en ik word op de hoogte gehouden van diverse wetenswaardigheden en plaatselijke nieuwtjes. Mijn vriendin is namelijk uitermate bedreven in iets uitzoeken. Maakt niet ui wat of waar het over gaat, zij zoekt tot op de bodem uit hoe het zit. Soms wordt dat afgewisseld door politieke discussies, waarbij we ieder onze mening hebben, maar dat respecteren we van elkaar.

Twee weken geleden ploeterden we ’s avonds door de sneeuw, goed ingepakt. Althans ik wel. Om de een of andere reden heb ik het deze winter altijd koud en zij nooit. Zoals altijd luisterde ik aandachtig naar haar verhaal toen ik vanuit mijn ooghoek iets zag bewegen in de sneeuwduin verderop. Onbewust wist ik dat het niet iets gewoons was. Terwijl mijn vriendin enthousiast doorratelt draai ik mijn hoofd om te kunnen zien wat daar beweegt. Tot mijn grote verbazing een vosje die aan het struinen was. Voor het eerst van mijn leven zie ik die nu in levende lijve op een plek waar ik dat nooit verwachtte. Ik stoot mijn vriendin aan en wijs naar het vosje. Voordat ik een foto kan nemen springt het beestje met twee sprongen achter de sneeuwduin en verdwijnt uit ons zicht, waarschijnlijk richting kinderboerderij die daar vlak achter ligt.

Aangezien vriendin een wandelende bibliotheek is van onze stad, informeer ik of er vaker vosjes hier gezien zijn. Ze antwoord ontkennend en gaat weer verder met haar verhaal. Half luisterend gaan mijn gedachten steeds weer terug naar het vosje. Het is niet zo gemakkelijk om een vos te zien te krijgen. Door eeuwenlange bestrijding zijn ze mensenschuw geworden en gaan bijna alleen in het donker op pad.  Laatst was er nog een gezien in hartje Amsterdam ( stad waar mijn roots liggen ) waarschijnlijk op zoek naar voedsel, vertelde mijn zusje de volgende dag.

Foto gemaakt door Jan Koetze

Dagen daarna houdt het dier mij nog steeds bezig. Eigenlijk is het niet okay dat wij dat vosje ’s avonds gezien hebben. Geen idee of dit een solitair levende vos was of nog ergens een “gezin” heeft zitten waarvoor het op strooptocht was. Google weet me te vertellen dat vossen in veel leefgebieden voorkomen, maar ook aan de randen van of in dorpen en steden. Hij leeft daar waar voldoende voedsel en dekking is. Dus dat klopt wel. En het is inderdaad een schemer- en nachtdier en leeft in familiegroepen bij elkaar. Met deze wetenschap ben ik dan wel weer wat gerustgesteld.

Iedere avond lopen we een andere route. Regelmatig komen we langs de plek waar ik het vosje zag. En steeds weer vraag ik me af of het beestje en zijn roedel die winterse week hebben overleefd en waar hij overnacht. Ik zal het nooit weten, maar deze ontmoeting zal ik ook nooit vergeten…

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s