Recyclebrood en gevaarlijke koeken

In mijn dorp zijn een paar bakkers gevestigd met ieder hun eigen specialiteiten. Voor goede bonbons ga ik naar de specialist op de markt. Voor goed gebak kan ik een paar straten verder terecht. En voor brood naar de bakker vlak bij het centrum. Daar ben ik dan ook bijna elke zaterdag te vinden. Het is een routine geworden: Zaterdags na het sporten en na de rituele koffie met de meiden, loop ik naar de deze bakker. Ook in het Covid-tijdperk, zonder eerst de sportschool en de koffie, sta ik iedere zaterdag bij deze bakker in de rij.
Het zit in m’n karakter: het is efficiënt en consequent om een routine te hebben. Elke dag om 6 uur opstaan, elke dag yoghurt met fruit en cruesli als ontbijt, elke dag eerst mijn rechtersok aantrekken en dan m’n linker, elk dag even aan mijn ouders denken, elke avond sporten ( tegenwoordig wandelen bij gebrek aan een open sportschool ), elke dag nadenken over de misstanden in de wereld, elke boos worden over dieren- en natuurleed, elke dag bedenken wat nog een leuke uitdaging is, elke dag dromen over mijn prins ( want mijn jaarhoroscoop voorspelt dat hij dit jaar opm ijn pad komt ). En als de temperatuur het toelaat: een rit met Snake. Ik ben niet perse conservatief, maar wel praktisch en als de routine moet veranderen, pas ik me aan.

Het pand aan de Keizersdijk is in 1869 gebouwd als bakkerij en was tot 1930 in het bezit van Familie de Wit! Zou dat familie van mij geweest zijn? Daarna is het verkocht aan ene bakker Bouwens die de winkeldeur van links naar het midden verplaatste. Een strategisch goede zet van die man. Sinds 1995 zwaait mijn huidige bakker de scepter over dit pand en werkt de dochter van bakker Bouwens alweer 20 jaar bij hen in de zaak. Er hangt altijd een gemoedelijke sfeer, ook tussen de klanten. Het personeel kent hun klanten en adviseert ze goed en ze zijn behulpzaam. Niks is te veel. Zelfs toen de bakker Abraham zag, werden de klanten getrakteerd met een korting op hun aankopen. 
Regelmatig bedenken ze iets nieuws. Van een velvetherfstcake tot een vegetarische saucijzenbroodje. De klanten mogen ( soms moeten ) dan gratis proeven. Ze zijn altijd benieuwd naar wat je er van vindt, en als ze het zelf niet vinden smaken dan vertellen ze dat ook heel spontaan. Hun laatste creatie is de “gevaarlijke koek”. Gevaarlijk in de zin van ?????? Blijkt het gevaarlijk lekker te zijn. En ja, ik kan dat zeker beamen evenals mijn familie en vrienden waaronder ik de koeken distribueer, van Heusden tot den Helder.

Sinds het begin van het Covid-tijdperk, mogen er maar 2 klanten tegelijk de winkel in en wordt de toonbank ieder half uur helemaal schoon gemaakt inclusief de kassa. Ze geven er hun persoonlijke draai aan. Links in de hoek staat een bord met de inspirerende tekst:” We zijn er nog niet, maar verder dan we gisteren waren”. Dat doen ze goed. Positieve instelling die hun klanten motiveert. En heel eerlijk gezegd vind ik het wel prettig dat er maar twee klanten tegelijk de winkel in mogen. Je hebt de ruimte om te kijken, niemand die voor kan kruipen, en je staat niet tegen elkaar aangeplakt als de winkel vol met mensen staat.

Hun zorg voor de wachtende mensen buiten weerspiegelt hun loyaliteit aan de klanten. Als het regent staan de paraplu’s klaar, zelfs die van de klanten worden spontaan uitgeleend. Bij lage temperaturen wordt er vervolgens met liefde en plezier rondgegaan met een warm worstenbroodje. Sta je vlak voor Oudejaarsdag in de rij wordt je getrakteerd op een warme appelbeignet. Het geeft je een beetje een “thuis”-gevoel en dat is ook precies wat ze willen uitdragen. Loopt er een oudere man voor zijn beurt de winkel in omdat hij zich helemaal niet bewust is van de corona-maatregelen, is er niemand die zich ergert of boos wordt. Het is dan ook helemaal geen straf om op zaterdag brood en gevaarlijke koeken te halen. Er is altijd wel een praatje met een van de andere wachtende mensen waar je anders nooit een gesprek mee zou hebben.

Zo ook deze zaterdag ergens vorig jaar zomer.
Het is 11 uur ’s ochtends en de stralen van de zon zijn al intens warm. Als je nog geen opvliegers hebt, dan krijg je ze wel spontaan door deze hitte. Er staan 4 stoelen klaar voor de gevel van de bakkerij, zonder schaduw. Om en nabij de 1,5 m tussenruimte. Het idee is goed, de uitvoering wat minder. Misschien was het daar ’s morgens nog lekker koel en in de schaduw. Nu hebben ze helemaal geen enkel nut om daar te staan, tenzij je je achterste een ander tintje wilt geven. Tegen de tijd dat mijn hersens op het kookpunt raken en ik nog net niet flauw val, ben ik aan de beurt en stap de winkel binnen. Op mijn vraag of ze het wel een beetje vol kunnen houden in deze byzondere corona-tijden, krijg ik een heel relaas te horen:
“Nou eigenlijk wel hoor! Er komt hier regelmatig een fotograaf die speciaal brood koopt om daar in opdracht foto’s van te maken. Ennuh, dat doet ie goed hoor. Daar krijgen we ook nog wat geld voor”. Ze stopt even om verder te gaan met mijn bestelling en vervolgt dan toch weer haar verhaal. “Dat brood komt hij öok weer terug brengen. En tegenwoordig krijgen wij veel mensen uit Hank omdat daar de bakkers dicht zijn. Tsja, ik weet ook niet waarom. Het brood is hydraat-arm en een paar Hankse boeren willen alleen dat brood voor hun varkens. Want dat is het beste voor de dieren. Dat oud brood bewaren wij voor ze en daar krijgen we ook weer een paar euro voor”, eindigt ze met een glimlach. “Dat is nou echt brood dat goed ge-recycled wordt.”

Mijn bestelling ligt ondertussen klaar (inclusief de gevaarlijke koeken!) en ik reken af. Haar collega heeft ondertussen al 3 klanten geholpen en ik voel me een beetje schuldig vanwege de oververhitte, wachtende mensen in de rij buiten.
Aan de andere kant heeft elke kant daar wel begrip voor, aangezien ik niet de enige ben die ze aan de praat houden. Het bakkersechtpaar draait nl ong. 80 uur per week, heeft bijna geen sociaal leven en stapt om 8 uur ’s avonds al het bed in, als jouw en mijn avond pas begint. Hun sociale contacten halen ze uit de klanten en daar nemen ze alle tijd voor.
Daarom sta ik dus iedere zaterdagochtend in de rij, mondkapje op zak, eigen tas mee vanwege anti-plastic en in blijde afwachting van wie ik daar tegen kom en of er nog wat nieuws te horen is in de bakkerswinkel of van de wachtende rij mensen. Out the blue komt dan een opmerking zoals: “waarom staan wij in de breedte in de rij en niet in de lengte?”. Eigenlijk weet niemand dat, macht der gewoonte? Maar dan komt het bevrijdende antwoord ergens uit de rij: “als de zon schijnt is het prettiger om zo in de rij te staan”…
Hij heeft een punt!

Link:
https://wikimiddenbrabant.nl/Keizersdijk_19_(Raamsdonksveer)

3 comments

  1. Jaaaa, die gevaarlijke koek, die je al een paar keer hebt meegenomen, heerlijk! Wat een bijzonder bedrijf is dit. Dat ze nog maar heel lang zo bezig mogen blijven ;>)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s