Als stenen konden spreken

Het is warm voor de tijd van het jaar op deze winderige zondagochtend in de herfst. Mijn vriendin en ik lopen een van onze rondes. Naast de lichamelijke activiteit doen we ook aan hersengymnastiek . Niet dat we raadsels oplossen, maar meer filosoferen over wat ons bezig houdt. We lopen de Koestraat in die haar naam te danken heeft aan het feit dat door deze straat en de voormalige stadspoort, op het eind daarvan, het vee van de Markt buiten de stad werd gebracht. Er is geen een huis hetzelfde en de meesten stammen nog van een paar eeuwen terug.

Ik laat me ontvallen dat ik nieuwsgierig ben naar wat die stenen te vertellen hebben als ze zouden kunnen praten. “Nou ik niet. Ik hoef al die ruzies en zo niet te weten!” Krijg ik als reactie. Verbaasd kijk ik haar aan, ze weet meer dan ik begrijp ik. “Een paar eeuwen terug was dit een moerasgebied. Het verhaal gaat dat er destijds een koets verdwaalde en in het moeras terecht kwam. Iedereen is kwam om en op een verschrikkelijke manier. Kom, we lopen even langs het huis” zegt ze en troont me mee.

In diverse deur openingen staan kinderen opgewonden te wachten. Er was dit jaar geen sinterklaas intocht, alleen maar op TV, uitgezonden vanaf een geheime locatie. Net als ik me af vraag of er toch een Sinterklaas door deze straat komt, komen diverse zwarte pieten op scooters aangereden. Al toeterend en vrolijk zwaaiend stoppen ze bij de kinderen. Hun mondkapje heeft heel origineel een pepernoten design. Maar de kinderen zijn blij en doen verlegen hun verhaal. Toch jammer van die intocht.

We lopen de hoek om, de markt op. Halverwege de straat stopt ze en zoekt nog even. Dan stoppen we voor het bewuste huis. Mooi oud herenhuis met geveldak. Ze twijfelt even. “Ja, dit moet het zijn. Het huis is gebouwd op het voormalig moeras. En de geesten van de overleden mensen zijn daar nog. Als je er gevoelig voor bent, dan is de voorkamer en de zolder geen goede plek. Er woonde daar een gezin met 2 kinderen. Een van de kinderen was high sensitive en voelde dat feilloos aan.” Ze stopt haar relaas even en vervolgt dan: je bent soms verbaasd als je achteraf hoort wat er zich achter die muren afspeelde.” Mijn vriendin klinkt nu zelfs een beetje boos. “Afijn de kinderen zijn uitgevlogen en ze hebben er zelf blijkbaar geen last van. Ik zou zelf niet in zo’n huis willen wonen, brrrrrr. Ennuh die stenen hoeven echt niet te praten hoor. Ik wil al die rare dingen en zo niet weten.”

Ik kijk nu met andere ogen naar het huis en besluit dat die stenen mogen zwijgen. “Maar er kunnen toch ook leuke dingen gebeurd zijn?!, vraag ik hoopvol. Ze kijkt me even aan en zegt dan bedachtzaam: “ik wil het gewoon niet weten”. Dan loopt ze door en begint over heel wat anders. Toch houdt het me mee bezig. Terwijl ik op huis aan ga en de eerste regendruppels van de aankomende regenbuien al vallen, vraag ik me nog steeds af hoe de wereld hier er uit zag in de tijd dat mijn generatie en nog enkelen daarvoor nog niet op deze aardkloot rond liepen . Ik zal het nooit weten en een stenenfluisteraar bestaat naar mijn weten niet.
Wie weet, ooit, in de verre toekomst….

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s