Kerstverhaal

DE MAAN VAN YULE

Het was al wat later in de avond en de lucht kraakhelder.
Hoe langer ze tuurde, hoe meer sterren er zichtbaar werden.
Rond de Kerstdagen waren er vallende sterren voorspeld, een minder bekend fenomeen zo vlak voor Kerst.  Dat wilde ze graag met eigen ogen zien en meemaken. Er was echter nog een reden waarom ze de sterrenhemel afzocht. De belofte van haar vorig jaar overleden moeder, dat ze met Kerst een teken van ”leven” zou geven en contact zou zoeken.
Eigenlijk gelooft ze daar niet in, maar toch…
images5LXSAP1JHet was haar met de paplepel ingegoten, de voorliefde voor de sterrenhemel. Haar moeder was een bekende amateur-astronome en kon daar heel enthousiast over vertellen. Toen Bella klein was vertelde ze zelf verzonnen verhalen. Bella was dan aan haar lippen gekluisterd. Verhalen over nieuwe sterren die aan de hemel verschenen als er op aarde een levend wezen overleden was. Over rusteloze sterren die nergens konden aarden en dus nooit op dezelfde plek te vinden waren. Doffe sterren die niet meteen stralen, omdat ze nog niet beseffen dat ze een ster geworden zijn. En over sterren die opeens heel fel stralen omdat ze iets bijzonders te “vertellen” hebben. Maar met Kerst vertelde ze ieder jaar een speciaal verhaal over een sterretje dat niet meer wilde schijnen:images5LXSAP1JEr was eens een kleine ster, die helemaal geen zin meer had om te schijnen. De andere sterren zijn allemaal heel bijzonder, sprak hij. Ze vertellen vaak, wat voor mooie dingen ze beleefd en gezien hebben. En dan stralen ze van vreugde. Alleen ik niet, ik ben een hele gewone kleine ster. Ik ben niets bijzonders. De andere sterren probeerden hem te troosten en spraken: Je moet het ook zien, als er wat bijzonders gebeurt. Ga er op uit, kijk en geef je ogen de kost. En de kleine ster liet zich naar de aarde vallen terwijl hij eigenlijk dacht;
wat moet ik nou op de aarde, wat gebeurt er daar nou voor bijzonders.
Hij komt aan een huis voorbij, kijkt door het raam en ziet, hoe een moeder met haar zoon en dochter kerstkoekjes bakt. Ze lachen erbij en je kunt heel goed zien hoe blij ze met elkaar zijn. Oh, denkt de kleine ster, dat is mooi, hier schijn ik een beetje. Als de koekjes in de oven zijn, gaat hij verder. Hij ziet een groep kinderen, die op weg zijn naar huis.
De kleintjes komen van een kerstfeest van school en er zijn een paar grote kinderen bij zodat ze niet bang hoeven te zijn. Oh, denkt de ster, dat is mooi, ik geef ze wat extra beetje licht. Dan gaat hij weer verder. Hij ziet een licht door een raam en kijkt nieuwschierig naar binnen. Een opa vertelt Kerstverhalen en de kleinkinderen kruipen dicht tegen opa aan en luisteren gespannen. Jaaa, dit is ook heel mooi, ook hier straal ik een beetje bij, denkt hij.
En dan…….plotseling begrijpt hij het. Men is niet iets bijzonders omdat men grootse en wereld-bewegende dingen beleeft. Het is veel belangrijker, de kleine en bijzondere dingen van het dagelijkse leven te ontdekken. Deze kleine dingen maken de wereld menselijk en lichter. En zo gaat hij heel tevreden terug naar de andere sterren en straalt vanaf nu ook iedere avond aan de hemel met al zijn kracht.
images5LXSAP1JIedere Kerst weer bleef het een mooi verhaal. Als er vallende sterren te zien zijn, denkt Bella altijd aan dat sterretje.

“Back to earth Bella”, zegt opa op een vriendelijke, maar dwingende toon.
Verschrikt kijkt Bella op van de telescoop. “Nog iets spannends gezien?” informeert hij nieuwsgierig verder. Ze schudt van nee waarbij haar rode lange haren gracieus meedeinen. “Helaas niet opa, maar morgen weer een dag, uh avond!” Opa kijkt haar onderzoekend aan. Hij weet waarom ze zo fanatiek op onderzoek is.
“Heb je nog hulp nodig? “ vraagt ze uit een soort van schuldgevoel.
“Nee hoor, nog een kadootje en dan ben ik klaar. Jij komt morgen alles brengen?”
“Natuurlijk doe ik dat opa, heb ik toch beloofd!” en ze geeft hem een knuffel waar hij zogenaamd niks van moet hebben, maar stiekem toch leuk vindt.
images5LXSAP1JOpa is een gepensioneerde beroepsmilitair en zijn hele leven altijd druk bezig. Na zijn pensioen kwam hij eigenlijk nog veel tijd tekort. Naast zijn veteranen-hobby doet hij ook veel liefdewerk. In de periode dat zijn vrouw in het zorgtehuis verbleef, zag hij zo veel eenzaamheid en zo veel verdriet, dat hij besloot daar op zijn manier wat aan te doen. Met zijn jovialiteit en grapjes wist hij al snel alle bewoners op te vrolijken en werd hij een graag geziene bezoeker. Hij is ook die geheimzinnige Kerstman, die je nooit ziet en op onverwachte momenten tijdens de Kerstdagen een kadootje voor je achterliet. Tot op heden weet niemand wie die Kerstman is, op Bella na, en opa wil dat graag zo houden. Het hele jaar door is hij bezig met spullen te verzamelen die hij overal vandaan tovert. Je moet ook niet vragen hoe en wat. Of waar het vandaan komt. Het antwoord is steevast: “de magie van Kerst regelt dat”. Ook weeskinderen, zwervers, minder-bedeelden worden door hem niet vergeten. Hij vindt het een sport en een uitdaging om ieder jaar weer voor iedereen iets passends te vinden. Een week voor Kerst begint hij met inpakken, alles voorzien van een mooie, glanzende strik en een handgeschreven etiket van de Kerstman. Vanavond dus de laatste kadootjes. images5LXSAP1JBella voelt dat opa haar aan kijkt. “Weet je opa, ik geloof er absoluut niet in, maar toch hoop ik stiekem dat er morgenavond een ster naar beneden valt, hier in de tuin, met iets liefs van mama.” Dit was de eerste Kerst zonder haar moeder en zonder opa’s zoon. Haar vader was kapot van verdriet toen hij zijn maatje, zijn allesie moest afgeven. Hij wilde even weg om alles een plekje te kunnen geven. Als beroepsmilitair ging hij wel vaker op missie, maar Bella voelde instinctief dat het dit keer anders was. Na een paar weken al kregen ze bericht van het leger dat haar vader vermist werd. Zodra er meer nieuws was zouden ze dat laten weten. Men had de hoop nog niet opgegeven dat hij niet meer in leven zou zijn. “En dat papa uit het niets te voor schijn komt” vervolgt ze bedachtzaam.
“Wie weet Bella, wat Kerst voor ons nog in petto heeft” zegt opa tegen beter weten in.
images5LXSAP1JDe volgende dag rijdt Bella met een bestelbus vol Kerstkadootjes naar het zorgtehuis waar ze met opa afgesproken heeft. Bij de zij-ingang parkeert ze zodat niemand van de bewoners iets kan zien. Vreemd genoeg is de deur nog dicht en is opa in geen velden of wegen te bekennen. Mhh, hem kennende is hij de tijd vergeten. Als een soort van telepathie krijgt ze meteen een whats-appje van hem, met zijn excuses en dat hij oponthoud had en dus later is. Ze moest maar even een bakkie gaan doen.

“Woef” hoort ze opeens naast zich. Ze kijkt naar beneden waar een vrolijke, bruine hond haar vragend aan kijkt. Waar die nu opeens vandaan komt? Ze kijkt om zich heen. Niemand te zien die een hond zoekt. Een brede leren halsband siert de hond zijn nek voorzien van een ster. Hij gaat naast haar zitten waardoor zijn naam zichtbaar wordt op de band. “Doerak” leest Bella hardop en de hond kwispelt blij. “Doerak, waar is je baasje?” vraagt ze. De hond staat op, doet een paar passen voorwaarts en komt weer terug naast haar staan. In eerste in stantie begrijpt ze niet wat de hond van haar wil. Maar als hij het nog een keer doet valt het kwartje. “Ohw, ik moet je volgen!” en ze loopt de hond nieuwsgierig achterna. Doerak loopt zonder te aarzelen direct naar een huis waarvan Bella zeker weet dat deze al een paar maanden leeg staat. Voor zover ze weet moet het opgeknapt worden voordat er nieuwe bewoners in kunnen. In de deuropening staat een oudere dame zoekend om zich heen te kijken.
“Ah, daar ben je Doerak!” en de hond loop blij naar haar toe.
“Wat lief dat u hem terug gebracht heeft”.
“Doerak is lief hoor, maar af en toe neemt hij de kans waar om zelf even op stap te gaan.”
images5LXSAP1JZe is een dame op zekere leeftijd, gedistingeerd en goed verzorgd. In tegenstelling tot veel vrouwen van die leeftijd draagt ze haar haren niet kort maar in een mooie, dikke vlecht. Haar vriendelijk gezicht is markant en zeker niet doorleefd.
Toch straalt ze iets uit alsof ze de hele wereld gezien heeft en veel meegemaakt. Het rode fluwelen jasje met witte randen wat ze draagt staat haar perfect.
Op de een of andere manier heeft ze iets vertrouwds over zich.
“Drink je een kopje thee met me mee?” vraagt ze vriendelijk.
“Mijn man Chris is rond deze tijd altijd erg druk, die zie ik vanavond laat pas”. Aangezien opa toch nog nergens te bekennen is, neemt ze het aanbod aan.
Even later zitten ze samen in de woonkeuken aan een mok dampende kruidenthee met zelfgebakken koekjes erbij.
“Mijn naam is Marie,” Ze neemt een koekje en sluit haar ogen. “Prima gelukt, al zeg ik het zelf.” Ze is samen met haar man een paar dagen terug naar dit huis verhuisd.
Bella kijkt nog eens goed rond. Ze weet haast zeker dat het een paar dagen geleden nog leeg stond. De keuken is compleet nieuw. Er hangen gordijnen. De muren zijn geschilderd. Geen enkele verhuisdoos te zien die normaal gesproken her en der nog rondslingeren. “ Maar hoe zijn jullie dan zo snel verhuisd?” vraagt Bella verbaasd. “Ach kind, een verhuisbedrijf met een paar van die leuke, stoere mannen doet wonderen” en Marie knipoogt even. En voor het opknappen heb ik zo mijn magische trucjes.”
images5LXSAP1JJouw Kerst is dit jaar een beetje anders?” vraagt Marie quasi-nonchalant en schenkt voor allebei nog een kop verse thee in. Ze kijkt Bella onderzoekend aan, terwijl ze de rode bekers op tafel zet. “Hoe weet u dat?”
“Ik ken je opa, die geheimzinnige Kerstman, hij is een goede vriend van Chris. En met een beetje Kerstmagie.” en ze knipoogt weer even.
Bella vertelt over haar vorig jaar onverwachts overleden moeder en dat haar vader niet kon wennen aan een leven zonder zijn vrouw. Als beroepsmilitair is hij op missie gegaan en sindsdien heeft ze niks meer van hem gehoord. Verdwenen, samen met 2 andere militairen. Gelukkig kan ze het heel goed vinden met haar opa. Ze hoopt vanavond een vallende ster te zien als teken van leven van haar moeder. De Kerstdagen is ze niet echt alleen. Kerstavond samen met opa, de andere dagen bij vrienden. Maar toch is alles anders, het gemis.

“Weet je wat er vanavond is?”, vertelt Marie “Dan is er een volle maan. Dat komt niet zo vaak voor tijdens Kerst. De maan van Yule wordt dat genoemd. De laatste keer was 38 jaar geleden. Ik herinner het me als de dag van gisteren….
“Volle maan tijdens Kerst?” herhaalt Bella verbaasd. Hoe kon ze dat gemist hebben!
Haar hoofd stond er ook niet echt naar, maar toch.
“Inderdaad. Volle maan en Kerstavond, twee wonderlijke gebeurtenissen die gelijktijdig plaatsvinden. Je hebt nooit zo veel kans dat je wensen uitkomen als tijdens een Kerst met volle maan. Je moet alleen weten hoe je ze moet wensen.”
“Sorry, Marie, maar ik geloof daar niet zo in.”
“Ik zoek al met gemengde gevoelens naar een vallende ster.”
“En iedere dag hoop ik dat mijn vader gevonden wordt.”

“Geeft niet kind. Doerak kom eens hier.” De hond komt vrolijk aangelopen. Ze haalt de ster van zijn halsband en geeft die aan Bella. ” Neem deze ster mee, wees er zuinig op, hij is van kristal. Doerak doet er toch niks mee en hij is nu voor jou. Je weet vanzelf wel wat je er mee moet doen”. Bella kijkt haar verbaasd aan. “Volle maan magie” knipoogt Marie.

“En doe jezelf een plezier. Morgenvroeg op eerste Kerstdag rond 6 uur is de volle maan op zijn mooist. Maar ik denk dat jij niet zo vroeg wilt op staan, of je wekker gaat zetten jou kennende? Vanavond is het al een speciaal gezicht. Pak je telescoop en geniet van wat je ziet, want de volgende kans om de Maan van Yule te zien, is pas in 2034! En denk aan je wensen kind!” Ze geeft Bella een dikke knuffel en een kus op haar voorhoofd. “ Bedankt dat je er was. Deze dagen kunnen best eenzaam zijn voor iemand als ik. Ik wens dat jouw wensen uit komen Bella”.
“Doe ik Marie! “ belooft Bella oprecht “en dank je wel voor de thee en koekjes”.
Ze staat op, trekt haar jas aan, zet de kraag goed omhoog en stapt naar buiten. De wind is nog steeds koud, maar goed te doen.
images5LXSAP1J
In gedachten verzonken loopt ze terug richting het zorgtehuis. Door het park waar ze vaak ’s avonds met haar moeder op een bankje filosofeerde over de sterren en de maan. Even twijfelt ze, maar toch gaat ze op het bewuste bankje zitten en haalt de kristallen ster uit haar jaszak en bekijkt hem nog eens goed. Helemaal gaaf en mooi geslepen van vorm. Zou Marie het echt menen van die wensen? Ze had nog geen flauw idee hoe ze het aan moest pakken. Ach, aan de andere kant, baat het niet, schaadt het niet. images5LXSAP1JOpa komt net aangelopen als ze weer bij de bus staat. Zijn gezicht staat lichtelijk op onweer. Hij kan er niet zo goed tegen als zijn planning niet uit komt. “Opa, was het zo erg?” vraagt Bella geamuseerd. Hij kijkt haar aan en barst dan in lachen uit. “Kom, werk aan de winkel”. Samen laden ze de bus uit. Ondertussen vertelt Bella over Marie en het huis dat niet meer leeg stond, haar hond Doerak, de kristallen ster en de Volle maan die ze glad vergeten was. Opa luistert, maar stopt dan even met uitladen. “Ik ken geen Marie hoor” en krabt eens achter zijn oor. “Haar man heet Chris zeg je? Sorry, maar die ken ik echt niet. Heb je het niet gedroomd?”
Bella begint een beetje aan zichzelf te twijfelen en voelt in haar zak. De ster zit er nog en ze laat hem aan Opa zien. “Dat is een mooie ster” zegt hij en besteedt er verder geen aandacht aan, want hij is met zijn gedachten al lang weer bij de Kerstkadootjes.
images5LXSAP1JOp de weg terug kan ze het niet laten om langs het huis van Marie te rijden. Tot haar verbazing staat het huis weer leeg. Geen teken van leven te zien. Gordijnloze ramen, geen verlichting. Ze stapt uit en loopt nog even om het huis en roept ondertussen naar Doerak. “Dit kan niet”, denkt ze. Niets wijst erop dat de oude dame in het huis is geweest. Ontgoocheld rijdt ze naar huis. En toch, toch is ze nieuwsgierig.

Zonder er verder bij na te denken legt ze de kristallen ster naast de telescoop, bij de ingelijste foto van haar moeder. Wat bedoelde Marie dat ze er mee moest doen? Ze tuurt nog even naar het heelal op zoek naar vallende sterren, in de stille hoop dat die ene ster even naar de aarde valt, een flitsbezoek van haar moeder die ze nu wel heel erg miste. De tranen wellen in haar ogen op. Vooral nu was het verdriet en het verlies nog sterker. Natuurlijk mist ze haar vader ook, maar die leeft nog. Ze weet het zeker. Ergens…….onvindbaar ……ook verdrietig. Vergeefs probeert ze de tranen terug te dringen als ze een dikke plof bij de deur hoort. “Opa is vroeg, bedenkt Bella. Vervolgens wordt de deurklink aarzelend omlaag gedrukt, tot halverwege. “Vreemd” denkt Bella en ze loopt behoedzaam naar de deur, duwt de klink verder omlaag en trekt de deur met een ruk open.
In de deur opening staat een man. Verbaasd bekijkt ze hem eens goed.
“Bella, ben jij dat?” vraagt de man met een wat onzekere stem.
Dat kan niet waar zijn, denkt ze. Het is, het is haar vader!
“Papa?!” roept ze volkomen verrast en blij en ze voelt opnieuw tranen opkomen, maar nu van vreugde. Met een paar passen vliegt ze hem om de nek en hij tilt haar enthousiast op.
“Papa. Je bent het echt!” En ze drukt haar armen nog steviger om haar vaders nek.
Een paar minuten lang houden ze elkaar zwijgend vast.
“Ik moest met Kerst bij jou zijn Bella. Jouw verdriet is net zo groot als dat van mij. En samen kunnen we het verdriet verwerken, ik zal je niet meer in de steek laten” vertelt hij zacht in haar oor.
images5LXSAP1JEen lichtflits verlicht opeens de kamer. “Wat was dat?” Voorzichtig kijken ze allebei de kamer in. Verbaasd zien ze hoe de kristallen ster straalt en de foto van haar moeder verlicht. “Papa, kijk, mama heeft haar belofte gehouden!”
Weer kan Bella haar tranen niet onderdrukken en ze ziet dat haar vader er ook moeite mee heeft. Het licht blijft nog even hangen, cirkelt nog even om hen heen en schiet dan als een flits terug naar de sterrenhemel. Zwijgend en genietend van dit bijzonder moment houden ze elkaar stevig vast. Bella kan bijna niet geloven dat dit alles echt gebeurt.
Ze doet haar ogen even dicht en opent ze voorzichtig weer en kijkt dan naar de volle maan hoog boven hen. Op het oppervlak van de maan verschijnt het gezicht van Marie, die haar met haar liefdevolle glimlach een laatste knipoog schenkt.
images5LXSAP1J

 

N.B.:

Dit Kerstverhaal is voorgelezen door Jan-Fedde Bakker en muzikaal opgeluisterd door de muzikanten van The Eastwood Christmas Collective op 22 en 24 december 2019 in theater de Schellenboom in Oosterhout en 30 december 2019 in Bel-Air in Breda.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s